1ci bölüm-Bir Şövalyenin Sonu

Kraliyet taht salonu, o gün her zamankinden daha sessizdi.

Yüksek sütunların arasından süzülen gün ışığı, salonun tam ortasında diz çökmüş genç kadının üzerine düşüyordu.

Bileklerini saran ağır zincirler, en ufak hareketinde taş zeminde yankılanıyordu.

Bir zamanlar bu krallığın en büyük şövalyesi...

Ordulara komuta eden savaş kahramanı...

Şimdi ise zincirlenmiş bir mahkûmdan başka bir şey değildi.

Tahtında oturan kral, yavaşça sakalını düzeltti. Uzun süre kadını sessizce izledi.Sonunda ağır bir nefes verdi.

"Yaşlandım..."

Sesi, koca salonda yankılandı.

"Ve bana ettiğin ihanetten sonra seni daha fazla yaşatamam."

Bir an durdu.

Sonra gözlerini muhafızlara çevirdi.
"Onu zindana götürün.Birkaç gün sonra ise bütün krallığa haber salın.
İdamı, herkesin gözü önünde gerçekleşecek."

Salondaki hava daha da ağırlaştı.

Kraliçe, kralın yanında sessizce ayakta duruyordu. Yüzündeki ifade okunmuyordu.

Hiç kimse konuşmadı.

En ön sırada duran şövalyelerin elleri titriyordu.

Onlar...

Bir zamanlar onun emrinde savaşmış askerlerdi.Şimdi ise ona kelepçe vuran kişiler olmuşlardı.Hiçbiri gözlerini kaldırmaya cesaret edemedi.
Genç kadın ise başını bile kaldırmadı.
Ne yalvardı.Ne öfkelendi.Ne de kendini savundu.

Sadece yavaşça ayağa kalktı.
Dudakları neredeyse duyulmayacak kadar hafif kıpırdadı.

"Ben yürürüm."

Muhafızlar zincirleri çözüp onu sürüklemek istediler.Ama buna gerek kalmadı.Kadın ağır adımlarla kapıya doğru yürümeye başladı.Arkasına hiç bakmadı.Çünkü biliyordu...Bu saray, bir zamanlar ona "kahraman" diyen insanların yaşadığı yerdi.Bugün ise aynı insanlar onu bir hain olarak uğurluyordu.

Ve hiç kimse...

Gerçeği bilmiyordu.

"İnsanlar bir şövalyenin kahraman olarak öleceğini düşünür.Ben öyle ölmedim.Hayatımı bu krallık uğruna savaşarak geçirdim.Kılıcımı hiç tereddüt etmeden kaldırdım.Emir verildiğinde öldürdüm.Emir verildiğinde korudum.Bana "kahraman" dediler.Sonra...Bana "hain" dediler.Zincirler içinde zindana atıldım.Kimse gerçeği sormadı.Kimse beni dinlemedi.İdam günüm geldiğinde bütün şehir meydanı doldu.Aynı insanlar...Bir zamanlar adımı alkışlayan insanlar...
Bu kez ölümümü alkışlıyordu.
Boynuma ip geçirildi.Gökyüzüne son kez baktım.Garipti...Korkmuyordum.
Üzülmüyordum.Çünkü hayatım boyunca bunların nasıl hissedildiğini hiç öğrenememiştim.Eğer gerçekten ikinci bir hayat varsa...bu kez insan gibi yaşamayı istiyorum. Ve belki de ilk kez gerçekten yaşayabilirim.Sonra gözlerimi yeniden açtım."

Foreland Krallığı'nın batısında yer alan Wen Kontluğu, sefil bir durumdaydı. Bir zamanlar parlayan ve iyi yönetilen bu bölge, artık elinde hiçbir şey kalmamış, yalnızca adı varlığını sürdüren boş bir kontluktan ibaretti.

Kontluğu yöneten Otto Wen, gençliğini çoktan geride bırakmıştı. Zayıflamış, güçten düşmüş olmasına rağmen hâlâ zevk ve sefaya düşkün bir adamdı.

"Yeter artık! Bağırmayı kes!"

Öfkeyle bağırırken yatak odasında kadın doğum sancıları içinde kıvranıyordu. Otto'nun ikinci karısı, doğum yapmak üzereydi. Canı yanıyor, bedeni tükeniyordu; buna rağmen dayanmak için elinden geleni yapıyordu.

Yanında duran ebe telaşla kadının elini tuttu."Lütfen, hanımım, az kaldı. Dayanın."

Kadın acıyla nefes aldı.

"Son bir kez daha ıkının, lütfen!"

Bir çığlık daha yükseldi. Kanla lekelenmiş çarşaflar, odadaki korkunç manzarayı daha da belirgin hâle getiriyordu.

"Tanrım..."

Ebe birkaç saniye sonra yüzünde bir gülümsemeyle başını kaldırdı."Bir kız... Sizin gibi güzel bir kız çocuğu dünyaya geldi."

Bebeğin ağlaması odayı doldurdu.

Anne, güçlükle başını çevirerek ağlayan bebeğine baktı."Getirin onu bana..."

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.

Bebeği yumuşak bir battaniyeye sardılar ve annesinin kollarının arasına yerleştirdiler.

Kadın, yavrusuna uzun uzun baktı.
"Çok güzel..."Sesi gittikçe zayıflıyordu.

Baş hizmetçi hemen yatağın başucuna geldi."Adı ne olsun, hanımım?"Kadın gözlerini bebeğinden ayırmadı."Siz koyun, lütfen."

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra bebeğine bakarak fısıldadı:
"Eri."Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu."Adı... Eri olsun."
Ve son kez kızının adına fısıldadı.
"Eri..."

Ardından gözlerini sonsuza dek kapattı.

Baş hizmetçinin yüzündeki gülümseme bir anda silindi.
"Hanımım..."

Kontlukta ölüm sessizliği çöktü.

Kadın, kızını daha doğru düzgün kucağında tutamadan hayata veda etmişti. Belki de Tanrı böyle istemişti. Belki de onun daha fazla acı çekmesine izin vermek istememiş ve hayatını daha fazla uzatmadan ellerinden almıştı.

Küçük bebek ağlamaya devam ederken odadaki herkes sessizliğe gömüldü.

Fakat hiç kimse, bu küçük bebeğin aslında bu dünyaya ilk kez gelmediğini bilmiyordu.Eri, gözlerini açtığı ilk andan itibaren bu dünyanın farklı olduğunu anlamıştı.Çünkü ilk hayatına dair hiçbir şeyi unutmamıştı.Bir zamanlar güçlü bir şövalyeydi.Bir komutandı.Savaş meydanlarında sayısız kez kılıç kuşanmış, emirler vermiş ve krallık uğruna savaşmıştı.

Şimdi ise yeniden doğmuştu.

Üstelik bir kontun kızı olarak.

Ancak bu unvan, ona sıcak bir yuva sağlamamıştı.

Dadısı onu büyütürken babası bir kez bile yanına gelmiyor, onunla konuşmuyordu. Üvey annesi ona sarılmıyor, onunla vakit geçirmiyordu. Ağabeyi bile onunla oynamıyordu.

Eri, kontluğun eski odalarından birinde, çoğu zaman yalnızca dadısının eşliğinde büyüyordu.

Yemek yiyor, uyuyor ve kendisine hizmet eden insanlarla zaman geçiriyordu.

Kontluğun sefalet içinde oluşu bile onun için önemli değildi.

Çünkü Eri'nin ihtiyaç duyduğu tek şey, yanında olan birkaç insandı.
Otto ise kızını bir kez bile görmek istememişti.

Yalnızca bir gün, dadısı Eri'yi kucağına alıp karşısına çıktı.
"Efendim... Bu sizin kızınız."

Otto, bebeğe kısa bir bakış attı."Onu götür."Sesi soğuktu."Gözüm görmesin o çocuğu."Bir an bile tereddüt etmeden devam etti:"Karımın bana bir çocuk doğurmuş olması umurumda bile değil. Yeter ki yaşasın. Büyüyünce biriyle evlenir, bu kontluktan gider. Başımı ağrıtmasın."

Dadısı hiçbir şey söylemedi.Yalnızca küçük bebeğe baktı.Gözlerinde büyük bir hüzün vardı.Sonra Eri'yi sessizce kucağına alıp odadan çıktı.Ve böylece küçük Eri, ilk hayatından kalan bütün anıları kalbinde taşıyarak büyümeye başladı.

Eri büyüdükçe, dadısı onunla ilgili bir şeyi fark etmeye başladı.Eri iki yaşına geldiğinde, söylediklerine hiçbir tepki vermiyordu.Başta bunun yaşından kaynaklandığını düşündü. Belki henüz konuşmayı öğrenmemişti. Belki söylenenleri anlamıyordu.

Fakat zaman geçtikçe durumun farklı olduğunu anladı.

"Eri?"

Küçük kız başını kaldırmıyordu.
Dadısı onun karşısına geçip tekrar seslendi. Eri yalnızca gözlerini kırpıştırarak kadının dudaklarına bakıyordu. Ne söylediğini anlamaya çalışıyordu ama başaramıyordu.
Çünkü Eri duymuyordu.

Bu hayatında işitme yetisini kaybetmişti.

Dadısı bunu kabullenmekte zorlandı. Küçük kıza baktıkça yüreği sızlıyor, onun için elinden hiçbir şey gelmemesi içini kemiriyordu.

Bazen Eri'nin yanında oturur, onun saçlarını okşar ve sessizce konuşurdu.
"Ah, bahtsız çocuğum benim... Bahtsız ve sefil çocuğum."

Eri ne söylediğini duymasa da kadının yüzündeki hüznü görebiliyordu.

"Keşke sana yardım edebilsem. Ama ne yapabilirim ki? Ben de artık yaşlanıyorum. Bir gün sana bakamayacak hâle gelirsem ne olacak diye korkuyorum."Dadısı gözlerini kaçırdı."Umarım... En azından düzgün biriyle evlenirsin de buradan kurtulursun."

Sonra küçük kıza sarıldı.Eri onun söylediklerini duyamıyordu.Ama sarılışını hissediyordu.Ve Eri'nin kimsenin bilmediği bir yeteneği vardı.

Birine dokunduğunda, o kişinin duyguları ve zihninden geçen düşünceler sanki bir anda kendi zihnine aktarılıyordu.

Dadısının üzüntüsünü hissedebiliyordu.Korkusunu da.
Sevgisini de.Fakat bunun yanında Eri'nin daha büyük bir sırrı vardı.

İlk hayatını unutmamıştı.

Üç yaşına geldiğinde de unutmadı.
Dört yaşına geldiğinde de.Beş yaşına geldiğinde ise geçmişi hâlâ dün yaşanmış gibiydi.Bir gün koridorda tek başına yürürken durdu.Küçük ellerini sıktı.

"Öldüm ben."

Bu düşünce zihninde yankılandı.

"Eskiden bir şövalyeydim.Bir komutandım.Bir ordum vardı.
Ordumla birlikte sayısız insanın hayatını kurtardım."

Bir anlığına gözlerinin önünde geçmişi canlandı.Savaş meydanları...Kılıçlar...Kan...
Ve ardından ölüm.

"Ama sonunda insanlar benim ölümümü izledi.Herkesin gözlerinin önünde öldürüldüm."

Eri'nin küçük yüzünde derin bir hüzün belirdi."Peki neden? Tanrı neden bana hiçbir şeyi unutturmamıştı? Belki bir büyüydü.Belki de bir yoldu.Ama anlamıyorum.Tanrım... Neden bana böyle bir hayat verdin?"

Koridorun sonunda duran aynaya doğru yürüdü.Küçük kız aynanın karşısında durdu.Karşısında gördüğü yüz ona ait değildi.En azından Eri böyle hissediyordu.

Elini yavaşça yüzüne götürdü."Bu beden...Geçmişteki bedenim değil.
Bu kez cılız bir beden verdin.Üstelik duymayan kulaklar...Ve konuşmayan bir ağız."Gözlerini kapattı."Keşke geçmiş hayatımı unutmuş olsaydım.Keşke yeni bir hayata başlasaydım ve hiçbir şey hatırlamasaydım."Dudakları hafifçe titredi."Ama maalesef...Her şeyi hatırlıyorum."

Kralın yüzünü hatırlıyordu.Zindanı hatırlıyordu.İdamını hatırlıyordu.
Herkesin gözlerinin önünde öldürülüşünü...

"Keşke her şeyi düzeltebilseydim.
Ama neden? Bunu bana neden yaptılar? Ben sadece yardım etmek istemiştim.O krallığı ve içindeki insanları korumak için hayatımı verdim."

Ama artık geri dönüş yoktu.Eri ikinci hayatına gözlerini açmıştı.Ve geçmişindeki her şey, zihninde hâlâ capcanlıydı.

Belki de Tanrı böyle istemişti.Belki de ona bu cılız bedeni, duymayan kulakları ve konuşamayan bir ağzı bir sebeple vermişti.Ama bunun cevabını henüz bilmiyordu.Bildiği tek şey vardı.Bu hayat, ilk hayatına hiç benzemiyordu.

Ve Eri henüz altı yaşında olmasına rağmen, babasının ona karşı duyduğu nefreti anlamaya başlamıştı.

Aynı şekilde üvey annesinin ve üvey ağabeyinin ona karşı olan soğukluğunu da...

Eri artık bunu hissedebiliyordu.

Çünkü insanlar ne söylerse söylesin, onlara dokunduğunda gerçeği duyabiliyordu.

Dadısı, Eri'ye zamanla işaret dilini öğretmişti.

Kontlukta çalışan insan sayısı zaten çok azdı. Wen Kontluğu'nun içine düştüğü sefalet, zamanla her şeyi etkilemişti. Bir zamanlar kalabalık olan malikânede artık yalnızca birkaç hizmetçi bulunuyordu. Topraklar verimsizleşmiş, gelirler azalmış ve kontluğun eski ihtişamından geriye yalnızca adı kalmıştı.

Otto ise bütün bunlara rağmen oğlunu geleceğin varisi olarak yetiştirmeye devam ediyordu.

Onun gözünde erkek evlat her şeyden önce geliyordu.

Eydil'in bir gün kontluğun başına geçmesini, toprakları yönetmesini ve kendi yerini almasını istiyordu.

Eri ise bütün bunların dışında tutuluyordu.

On yaşına geldiğinde bile ailesiyle aynı sofraya oturduğunda, masanın bir köşesinde sessizce oturmasına izin veriliyordu. Sanki orada değilmiş gibi davranıyorlardı.

O gün de öyleydi.

Eri sessizce yemeğini yerken babası bir anda ona baktı."Belki büyüdüğünde güzel bir kadın olursun. Tıpkı annen gibi."

Otto dudaklarının kenarında küçümseyici bir gülümsemeyle devam etti.

"Annenle boşuna evlenmedim. Güzelliği vardı. Yoksa hiçbir işe yaramıyordu. Zaten çocuk sahibi olmak da istemiyordum."

Eri hiçbir tepki vermedi.Adamın dudaklarını dikkatle takip ediyordu.

Artık dudak okumayı da öğrenmişti.

Dadısının ona öğrettiği işaret dilinin yanında, insanların konuşmalarını anlamanın başka bir yolunu da bulmuştu.

Bu yüzden ailesinin onun duymadığını düşünerek söyledikleri hiçbir söz Eri'den gizli kalmıyordu.

Üvey annesi ona bakarak başını iki yana salladı."Duymuyor olması ne kadar kötü, tatlım."Kadın dudaklarını buruşturdu."Keşke duysaydı. Bazen kız çocukları böyle eksik doğabiliyor."

Eydil annesine baktı."Anne, o zihinsel engelli değil."

"Öyle mi?"

"Hayır. Sadece duymuyor."

Kadın birkaç saniye düşündü."Yani... sağır."Ardından Eri'ye bakıp soğuk bir ifadeyle ekledi:"Hem sağır hem de dilsiz."

Eri'nin altın gözleri yavaşça kadına çevrildi.

"Bu yüzden hiçbir şeye yaramıyorsun."

"Evet, yeter!"Otto'nun sert sesi masada yankılandı."Hepiniz sesinizi kesin de yemeğinizi yiyin. Şu sofrada bir kez olsun sessizce yemek yiyemeyecek miyim?"

Kimse cevap vermedi.

Eri ise zaten onun öfkesini duymuyordu.

Ama ne söylediğini biliyordu.

Otto'nun grileşmeye başlamış saçları ve bıyığı, yaşının ilerlediğini gösteriyordu. Kahverengi gözlerinin altında derin yorgunluk vardı. Yılların ve sefaletin yüzüne bıraktığı izler artık açıkça görülüyordu.

Bir süre sonra bakışlarını oğluna çevirdi."Hey, sen."

Eydil başını kaldırdı."Evet, baba?"

"Eri'yle biraz vakit geçir. Onunla oyna."

Eydil'in yüzündeki ifade değişti.
"Ben mi?"

"Evet, sen. Bari biraz olsun kardeşinle ilgilen."Otto kaşlarını çattı."Kontlukta boş boş dolaşacağına, burada ne varsa öğren. Yakında bütün bunları sana bırakacağım."

Eydil birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra başını eğerek cevap verdi."Teşekkür ederim, baba. Ama bu toprakları istemiyorum."

Otto'nun yüzündeki ifade bir anda değişti.

"Ne demek istiyorsun?"

"Eydil..."

Annesi araya girmek istedi.

Fakat Eydil devam etti."Ben özgür olmak istiyorum."

Yirmi yaşındaki genç adamın altın sarısı saçları omuzlarına doğru düşüyordu. Görünüşü, Eri'den oldukça farklıydı. Ancak güzel yüzünün ardında son derece bencil bir kişilik vardı.

Kontluğun geleceğiyle ilgilenmek istemiyordu.Dilediği gibi eğleniyor, istediği kadar kadınla vakit geçiriyor ve hayatını hiçbir sorumluluk almadan sürdürüyordu.

Eri ise bütün bunları sessizce izliyordu.Dudaklarını takip ediyor, kimin ne söylediğini anlamaya çalışıyordu.Fakat yüzündeki ifade değişmiyordu.Çünkü Eri artık bu aileyi çok iyi tanıyordu.

Onların söyledikleri sözlerden çok, söylemedikleri şeyleri de anlamayı öğrenmişti.

Yıllar geçti.

Buna rağmen Eri ile ağabeyi arasında hiçbir zaman gerçek bir bağ kurulmadı. Üvey annesiyle de, babasıyla da aralarında hiçbir yakınlık oluşmadı.

Eri artık buna alışmıştı.

On sekiz yaşına geldiğinde, çoğu zaman kimseye ihtiyaç duymadan kendi başına vakit geçiriyordu. Özellikle kontluğun arka bahçesinde dolaşmayı seviyordu. Sessizliğin içinde yürümek, onun için yalnız kalmaktan çok daha huzurluydu.

Bir gün bahçede yürürken arkasındaki hareketi fark etti.

Yavaşça dönüp baktı.

Eydil.

"Kardeşim."

Eri, onun dudaklarını takip etti.

Eydil birkaç adım daha yaklaştı.
"Gerçi sen zaten duymuyorsun. Konuşsam bile söylediklerimi anlamayacaksın."

Yüzünde o tanıdık, küçümseyici gülümseme vardı.Yakışıklı bir adamdı. Altın sarısı saçları ve düzgün yüz hatları, onu dışarıdan bakıldığında oldukça çekici gösteriyordu.Fakat Eri onun görünüşüne hiçbir zaman aldanmamıştı.

Çünkü Eydil'in nasıl biri olduğunu çok iyi biliyordu.

"Yakında evleneceksin."

Eri'nin bakışları ona çevrildi.

Eydil cebinden bir fotoğraf çıkardı.

"Bak."

Fotoğrafı Eri'ye uzattı.

Eri, resimdeki adama baktı.

Adam oldukça yaşlıydı. İri bir bedeni, kalın bir bıyığı ve sert yüz hatları vardı. Elli, hatta belki altmış yaşlarında görünüyordu.

Eydil omuzlarını silkti."Üzgünüm, kardeşim. Ama yaş farkının ne önemi var ki?"Dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi."Zaten bu kontluk batıyor. Senin için en iyisi onunla evlenmek."

Eri sessizce fotoğrafa bakmaya devam etti.

"Üstelik adam bir Markiz."Eydil'in gözleri parladı."Düşünsene. Bir Markiz'in karısı olacaksın. Bundan daha iyi bir seçenek bulamazsın."
Bir süre sustu."Merak etme. Seni ziyarete geleceğim. Annem de gelir."
Sonra hafifçe güldü."Sonuçta bir Markiz'le evleniyorsun. Biraz para görmek bizim de hakkımız, değil mi?"

Eri'nin yüzünde hiçbir ifade oluşmadı.

Eydil, onun sessizliğini kabullenmiş gibi devam etti."Bence bu senin için en iyisi."Fotoğrafı tekrar ona doğru uzattı."Zaten birkaç gün içinde kendisi gelip seni görecek."

Eri'nin altın gözleri fotoğraftaki adama takılı kaldı.

"Umarım seni beğenir."

Eydil arkasını dönüp uzaklaşırken Eri olduğu yerde kaldı.Elindeki fotoğrafa bakıyordu.Hiçbir şey söylemedi.Zaten söyleyemezdi.

Fakat zihninin içinde tek bir düşünce vardı:"Demek evleneceğim adam bu."

Eri, ilk hayatında da hiç evlenmedi.

Çünkü onun hayatı savaş meydanlarında geçmişti. İnsanlarla, canavarlarla ve yeri geldiğinde karşı krallıkların ordularıyla savaşmıştı. Bir aile kurmayı, sakin bir hayat yaşamayı ya da kendisine ait bir yuva edinmeyi hiçbir zaman düşünmemişti.

Duygularını bastırmış, kalbinin etrafına duvarlar örmüş ve savaşmaya devam etmişti.

Bu yüzden ilk hayatında yüzüne yerleşen o solgun, soğuk ifade, ikinci hayatında da değişmedi.

Eri'nin yüzünde nadiren bir duygu belirirdi.

Üvey annesi saçlarını tararken Eri aynadaki yansımasına baktı.

"Belki de Tanrı beni bu yüzden cezalandırdı."Bakışları kendi yüzünde gezindi."Belki de bu yüzden bana böyle cılız bir beden verdi.Duymayan kulaklar...Konuşmayan dudaklar...Belki de bu yüzden hiçbir işe yaramıyorum."

Üvey annesinin sesi düşüncelerini böldü."Mutlu ol. Birazdan gelecekler senin için."Kadın saçlarını taramaya devam etti."Umarım bu evlilik işine yarar, ne dersin? Hem bir Markiz olması da harika. Bize biraz para getirirsin."

Eri hiçbir tepki vermedi.

Kadın aynadaki yansımasına baktı ve iç çekti."Ah, özür dilerim. Bazen kendi kendime konuşuyormuşum gibi hissediyorum. Sen de hiç tepki vermiyorsun."Sonra Eri'nin saçının son tutamını eline aldı ve başını hafifçe geriye çekti."Şu beyaz saçların bile hiçbir işe yaramayacak."

Eri'nin bakışları aynadaki kadının ellerine kaydı.Kadın alaycı bir gülümsemeyle devam etti."En azından onunla evlendiğinde, yatakta onu memnun edersin. Böylece bize biraz daha para kazandırabilirsin."Kısa bir kahkaha attı."Bir bakıma sen bizim için bir cüzdan gibisin."

Eri, kadının kahkahasını duymadı.
Ama dudaklarını okuyabiliyordu.
Söylediği her kelimeyi anladı.
"Ama şimdiki hayatıma bak..."

Eri'nin gözleri yeniden aynadaki kendi yansımasına döndü.

"İlk hayatımda annem, babam ve kardeşimle mutluydum.Şimdi ise üvey bir ağabey, üvey bir anne ve bana hiçbir sevgi göstermeyen bir babayla yaşıyorum."Bir an sustu."Belki de evlendiğim yerde de uzun süre yaşamam."

Eri, başına geleceklerden habersizdi.

Üvey annesinin saçlarını taramasına sessizce izin vermeye devam etti.

Eri, malikânenin misafir odasında sessizce oturuyordu. Karşısında, onunla tanışmak için gelen adam duruyordu.

Yaşlı, iri yapılı bir adamdı. Üzerindeki pahalı kıyafetler, onun kim olduğunu söylemeye fazlasıyla yetiyordu.

Markiz.

Adam, yüzünde rahatsız edici bir sırıtışla Eri'ye yaklaştı. Elini tuttu ve elinin üzerine eğilerek öptü.
"Merhaba, genç hanım."

Eri hiçbir tepki vermedi.

Babası hemen araya girdi."Ah, Markiz, hoş geldiniz."

Adamın bakışları yeniden Eri'ye döndü.

"Merhaba de, Eri."

Eri, babasının dudaklarını okuyordu.

Fakat hiçbir şey söylemedi.

Babası bir an duraksadı."Ah... Özür dilerim. O duymuyor."

Markiz'in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu."Duymuyor mu?"
Şaşkınlıkla Eri'ye baktı."Kusurlu olduğunu bilmiyordum."Ardından kaşlarını çattı."Bir de konuşamıyor mu?"

Kimse cevap vermedi.

Markiz, Eri'nin babasına döndü.
"Bu kadar kusuru olan bir kadınla nasıl evlenebilirim?"

Otto yalnızca homurdandı.
"Affedersiniz ama ne yapabilirim? İlk karımla nur topu gibi bir oğlum oldu. İkinci karımla evlenmek gibi bir planım yoktu ama evlendim. Sonra da bu çocuk dünyaya geldi. Ne yapabilirim?"

Başını iki yana salladı."Gerçekten olmaz böyle."Markiz sert bir ifadeyle Eri'ye son kez baktı."Hayır. Ben onunla evlenemem."

Üvey annesi hemen öne çıktı.
"Yapmayın, efendim..."

"Adel, sen sus."

Kadın sustu ama birkaç saniye sonra yeniden konuşmaya çalıştı.
"Ama...Otto, bu böyle olmaz. Biliyorsun. O bir Markiz."Sonra Markiz'e dönüp yalvarırcasına konuştu."Siz bir Markiz'siniz, efendim. Elbette onunla evlenebilirsiniz. Hem sağır olması sizin için ne fark eder ki? Konuşmayacak, duymayacak. Size ne zararı olabilir?"

Markiz'in yüzü daha da sertleşti.
"Hayır. Ben kusurlu biriyle evlenemem."

Tam o sırada Eydil öne çıktı.
"İyi de bu kusur sayılmaz ki."

Eri konuşulanları duymuyordu.

Fakat herkesin dudaklarını okuyabiliyordu.Odadaki kargaşayı anlaması için seslere ihtiyacı yoktu.
Kimsenin yüzündeki ifadeyi kaçırmıyordu.Markiz'in öfkesi...
Babası'nın huzursuzluğu...Üvey annesinin telaşı...Ve ağabeyinin umursamazlığı...

Markiz bir kez daha başını salladı.
"Ben kusurlu biriyle evlenemem."

Ardından arkasını dönerek hizmetkârlarıyla birlikte odadan çıktı.
Kapı kapandığı anda odadaki sessizlik ağırlaştı.

Eri hâlâ olduğu yerde duruyordu.

Bir sonraki anda-

Şak!

Otto'nun attığı tokat Eri'nin yüzünde patladı.Eri'nin bedeni yana savruldu ve yere düştü.Hiçbir şey söylemedi.
Yavaşça elini yanağına götürdü.
Gözlerinde yaş yoktu.Yüzünde öfke yoktu.Üzüntü bile yoktu.Sadece boş bir bakışla babasına baktı.

Otto'nun öfkesi daha da arttı."Seni işe yaramaz çöp!"Sesi odada yankılandı.
"Seni işe yaramaz kız!"

Eri kıpırdamadı.

"Hiçbir şey yapmıyorsun! Hiçbir işe yaramıyorsun!"Adamın yüzü öfkeden kızardı."Sen neden doğdun?"

Eri'nin altın gözleri hâlâ onun üzerindeydi.

"Niye varsın sen?"

Babası, öfkesinden daha fazla orada duramadı. Hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp kendi odasına doğru yürüdü ve kapıyı sertçe çarparak kapattı.

Adel ise Eri'ye yöneldi. Kızın kolundan sertçe tutup onu koridordan sürükledi ve kendi odasına götürdü. Kapıyı açtıktan sonra Eri'yi içeri itti.

"Sen, yaptığın şeyin suçunu kabul edene kadar buradan çıkmayacaksın. Gerekirse bir ay boyunca bu odada kalırsın."

Eri yine hiçbir şey söylemedi.

Adel kapıyı kilitleyip uzaklaştı.

Eri ise yatağına doğru ilerledi. Sanki az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi yatağın kenarına oturdu. Ardından dadısının yıllar önce onun için hazırladığı küçük kitaplığa baktı.

Raflardan birinden kitap seçti.

Sessizce okumaya başladı.Çünkü artık bu hayatın başına gelenleri eskisi kadar önemsemiyordu.İlk hayatında her şeyi yapmıştı.Savaşmıştı.İnsanları kurtarmıştı.Krallığı için hayatını vermişti.Ama sonunda mutlu sona ulaşamamıştı.

Belki de bu hayatında ne olacağını bilmek mümkün değildi.

Yıllar böyle geçti.

Eri artık yirmi iki yaşındaydı.

Ve bu kış, Wen Kontluğu'nun içine düştüğü sefalet daha da derinleşti.
Kontluğun neredeyse hiçbir şeyi kalmamıştı.Ne altınları vardı ne de satabilecekleri değerli eşyaları.
Yiyecek bulmak bile sorun hâline gelmişti.Malikânede çalışanların çoğu çoktan gitmişti. Geriye kalan birkaç kişi de artık ne yapacağını bilmiyordu.

Kış kapıya dayandı.

Adel, sonunda daha fazla dayanamayarak Otto'nun yanına geldi."Ne yapacağız?"

Otto elindeki içki şişesine bakıyordu.

Adel'in sesi öfke ve korkuyla titriyordu."Çok berbat durumdayız, farkında mısın? Evde yiyecek bile kalmadı. Ne ekmek var ne patates. Çalışanlar da bizi bırakıp gitti. Kış geldi. Bu soğukta ne yapacağız? Böyle giderse baharı bile göremeyebiliriz."

"Sus be kadın."Otto elindeki şişeyi kaldırdı."En azından içkimiz var."

Adel ona inanamayarak baktı."Ne içkisi be adam? Sana sefalet içinde olduğumuzu söylüyorum!"Etrafına bakındı."Artık doğru düzgün kıyafet bile bulamıyorum. Temizlik yok. Her yer berbat durumda. Malikâne resmen çöküyor!"

Tam o sırada kapı açıldı.

Eydil içeri girdi.

Elinde bir şişe vardı.

"Anne, baba, ben geldim."

Adel hemen oğluna döndü."Bütün günü neredeydin sen?"

Eydil kaşlarını çattı."Niye bağırıyorsun?"Ardından omuzlarını silkti."Sadece eğlenmeye çıkmıştım. Bu kadar basit."

Adel öfkeyle ona baktı.

Eydil ise hiç umursamadan odadaki tekli koltuğa kendini bıraktı."Bütün gün müzik yüzünden kafam şişti zaten."Elindeki şişeden bir yudum aldı."Bir de sen bağırıp durarak kafamı iyice şişirme, anne."

Eri ise bu tartışmalardan uzakta, malikanenin başka bir bölümünde sessizce yaşamaya devam ediyordu. Sesleri duymadığı için en azından tartışmalardan uzak kalabiliyordu. Fakat onun da yiyeceği tükenmişti. Kalan son ekmek kırıntılarıyla günlerini geçirmeye çalışıyordu.

Tam o sırada salonun kapısı çalındı.

Kontlukta hâlâ görevini bırakmamış tek tük insanlardan biri olan baş kâhya içeri girdi. Kapıyı arkasından kapattığında yüzündeki gerginlik açıkça belli oluyordu."Efendim, kuzeyden bir mektup geldi."

Otto kaşlarını çattı."Kuzeyden mi? Kuzeyden gelecek bir mektubun bizimle ne işi var?"

"Efendim, bu kralın emriymiş."

"Ah, kral yine boşu boşuna bir emir mi vermiş? Şimdi bize de mi ulaştı? Neymiş? Oku hadi."

"Pekâlâ, efendim."

Yaşı ilerlemiş olmasına rağmen görevini bırakmamıştı. Otto'nun babasının dönemini de görmüştü. O zamanlar Wen Kontluğu'nun ne kadar zengin ve güçlü olduğunu hatırlıyordu.Şimdi ise yüzünde o eski günlerden hiçbir iz kalmamıştı.

Boğazını temizledi, derin bir nefes aldı ve mektubu okumaya başladı.

"Wen Kontluğu'na.

Bu, size gönderilen son uyarıdır.
Kuzey topraklarını yöneten Northgrave Hanedanlığı'nın yeni Arşidükü, yaşanan yolsuzluklar ve bölgedeki ölümler hakkında soruşturma yürütmek üzere topraklarınıza gönderilmiştir.

Bu nedenle Northgrave Hanedanlığı'nın temsilcilerine karşı herhangi bir direniş göstermemeniz ve işlenen suçları kabul ederek iş birliği yapmanız hâlinde idam cezasından kurtulabilirsiniz."

"Ne?"Adel'in yüzü bembeyaz oldu."İdam cezası mı?"Hemen kocasına döndü."İyi de biz hiçbir şey yapmadık ki!"

Kâhya derin bir nefes aldı."Efendim, isterseniz size gerçeği-"

"Önce mektubu bitir."

Otto'nun sert sesi adamı susturdu.

Kâhya başını eğdi ve okumaya devam etti.

"Northgrave Hanedanlığı'nın yeni seçilmiş Arşidükü birkaç gün içerisinde kontluğunuzu ziyaret edecektir. Lütfen kendisinin söyleyeceklerini dikkatle dinleyiniz."

Mektup bittiğinde odada ağır bir sessizlik oluştu.

Kâhya mektubu yavaşça indirdi."Efendim..."

"Ne istiyorsun?"

"Size bir şey söylememe izin verirseniz..."

"Söyle."

Adam bir an tereddüt etti."Gerçekten sefalet içindesiniz."

Otto'nun bakışları sertleşti.

"Ben zamanında babanızla çalıştım. Kontluk onun döneminde ne kadar güzel yönetiliyordu, bilirim. Hiçbir sıkıntımız yoktu. Fakat siz kontluğun başına geçtiğinizden beri her şeyimizi kaybettik."

Kâhya'nın sesi gittikçe ağırlaştı.

"Topraklarımız verimsizleşti. İnsanlar buradan ayrıldı. Çalışanlarımız bile bizi terk etti. Artık elimizde neredeyse hiçbir şey kalmadı."

Bir an durdu.

"Bu kışın böyle devam etmesi hâlinde hayatta kalmamız bile zor."

Adel sessizce onu dinliyordu.

"Bu yüzden lütfen kendinizi toparlayın, efendim. Belki de bu ziyaret gerçekten bir çıkış yolu olabilir. Northgrave Hanedanlığı güçlü ve adaletli bir hanedanlıktır. Belki size yardımcı olabilirler."

Otto yüzünü çevirdi."Ben kimsenin önünde boyun eğmem."Sesi soğuktu.
"Gelsinler. İster beni tutuklasınlar, ister götürüp assınlar. Umurumda değil."

"Yapma," dedi Adel hemen. "Böyle olmaz. Bunun bir yolu olmalı."

Kâhya sessizce başını eğdi.

"Belki bir yol vardır."

Adel ona döndü."Nedir?"

Adam bir an daha tereddüt etti.

"Aslında bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Biraz garip gelebilir."

"Konuş."

"Yeni seçilmiş Arşidük henüz evlenmemiş. Üstelik genç."

Adel'in gözleri parladı."Devam et."

"Belki küçük hanım Eri ile bir evlilik sözleşmesi yapılabilir. Böylece topraklarınız elinizden alınsa bile Northgrave Hanedanlığı sizi tamamen sefalet içinde bırakmayabilir. Belki size maddi yardımda bulunurlar."

"Bu olur!"Adel'in yüzüne ilk kez umut dolu bir ifade yerleşti."Bu olur!"
Hemen Otto'ya döndü ve adamın yakasından tuttu."Anlıyor musun beni, yaşlı adam? Ben ölmek istemiyorum!"

Otto kaşlarını çattı."Ne yapıyorsun sen?"

"Ne ben ne de oğlum öleceğiz. Anladın mı?"Adamın yakasını biraz daha sıktı.
"İstersen sen git, kendini darağacında astır. Ama ben bunu asla yapmayacağım."

Otto bıkkınlıkla ona baktı."Sen de kendini hâlâ genç ve güzel sanıyorsun."

Adel öfkeyle karşılık verdi."Ne olmuş kırk yaşındaysam ? En azından senin gibi yaşlı değilim."

Otto derin bir nefes verdi."Gerçekten kadınlardan çok yoruldum."Başını iki yana salladı."Ne yaparsanız yapın. Umurumda değil."Sonra sandalyesine yaslandı."Ben bu kontluğu terk etmeyeceğim. Babam bu toprakları kurdu. Ben de onları bırakıp giden kişi olmayacağım."

Adel bir süre ona baktı.

Ardından parmağındaki yüzüğü çıkardı ve öfkeyle Otto'nun önüne fırlattı.

"Al bakalım!"

Yüzük masanın üzerine çarparak yere düştü.

"Şimdi burada tek başına sefalet içinde yaşayabilirsin."Oğlunun kolundan tuttu."Eydil, gidiyoruz."

"Anne, ne yapıyorsun?"

Adel onu dinlemedi.Kâhya arkalarından bakarken ikisi odadan çıktı.Otto'nun sesi koridorda bir süre daha duyuldu.Fakat Adel oğlunu sürükleyerek uzaklaşmaya devam etti.Sonunda kapı kapandı.Ve Otto, yıllardır yönettiği kontlukta, ilk kez gerçekten tek başına kaldı.

Bu sırada batı limanına demir bir gemi yanaşıyordu.

"Yelkenleri dizginleyin!"

Mürettebatın sesleri güvertede yankılanırken gemi ağır ağır limana yaklaştı. Halatlar hazırlanıyor, geminin kıyıya güvenli bir şekilde bağlanması için herkes kendi görevini yerine getiriyordu.

"Komutan."

Seslenen kişi, geminin güvertesinde duran uzun boylu adamın arkasında bulunan yardımcısıydı.

Adamın üzerinde Northgrave Hanedanlığı'na ait siyah askerî üniforma vardı. Üniformanın üzerinde Kuzey'in simgesi olan kurt arması bulunuyordu. Omuzlarına aldığı pelerin rüzgârda hafifçe savruluyordu.

Gri saçlarını başının arkasında, yana doğru bağladığı küçük bir at kuyruğu hâlinde tutuyordu. Yuvarlak çerçeveli gözlüklerinin ardından görünen derin mavi gözleri dikkatli ve canlıydı.

Bir elinde kalemi, diğerinde ise hiç yanından ayırmadığı not defteri vardı.

"Vardık, komutan."

Önündeki adam hâlâ sessizce batı topraklarına bakıyordu.

Yardımcısı bir adım yaklaştı."Şimdi sırada gitmemiz gereken yerler var."
Defterini açtı."Bir liste hazırladım. Özellikle ilk sıradaki ve son sıradaki yerleri size göstermek istiyorum."

Önündeki adam elini uzattı.

"Ver."

Yardımcısı defteri onun eline bıraktı.
Adam listedeki isimlere baktı.

"İlk ve son sıradaki yer aynı konumda."

"Evet, komutan."

Listedeki iki isme bir kez daha baktı.
"Bu yüzden ikisine de gideceğiz. İlk ve son sıradaki görevleri birleştirmiş oluruz."

Yardımcısı hafifçe başını eğdi.
"Bir taşla iki kuş."

"Öyle."

Adam defteri kapatıp yardımcısına geri verdi.Yardımcısı defteri alırken aklına başka bir şey geldi."Efendim, şu gelen mektubu ne yapacağız?"

Adam ona baktı."Ne mektubu?"

"Kontluktan gelen mektup. Oradaki genç bir kadınla evlenmeniz gerektiğinden bahsediyorlar."

Adamın cevabı hiç gecikmedi.

"Durumu değerlendirmek gerek."

Yardımcısı sessizce başını eğdi.

"Öyle bir şey yapmadan önce."

Ardından adam geminin çıkışına doğru ilerlemeye başladı."Şimdi gidelim. Yapacak işlerimiz var."
Bir an durdu."Batı topraklarını temizlememiz gerekiyor."

Yardımcısı arkasından yürürken başını eğdi."Doğru söylüyorsunuz, komutan."

Adam gemiden ilk adımını attığında yardımcısı da onun arkasından indi. Diğer muhafızlar ve beraberindeki insanlar da onları takip ederek limana çıktılar.

Northgrave Hanedanlığı'nın temsilcileri batı topraklarına ayak basmıştı.

Ve bu kez Wen Kontluğu'nun kapısına gelen kişi, sıradan bir ziyaretçi değildi.