1. bölüm / 1
KUYUNUN ALTINDAKİ SESKUYUNUN ALTINDAKİ SES I
Bölümler 1Şu an: KUYUNUN ALTINDAKİ SES I
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gece yarısıydı.
Rüzgâr, küçük köyün dar sokaklarında uğulduyordu. Eski taş evlerin camları titriyor, uzakta köpekler sebepsiz yere havlıyordu. On iki yaşındaki Arda, yatağında gözlerini tavana dikmiş uyumaya çalışıyordu ama dışarıdan gelen o garip sesi duyduğu anda nefesi kesildi.
Tak…
Tak…
Tak…
Sanki biri taşlara vuruyordu.
Arda battaniyeyi biraz indirip pencereye baktı. Sokakta kimse yoktu. Ay bulutların arkasına gizlenmişti. Ama ses devam etti.
Tak…
Tak…
Tak…
Bu kez daha yakından gelmişti.
Arda yavaşça ayağa kalktı. Ev sessizdi. Babası salonda horluyor, annesi derin uykuda yatıyordu. Çocuk dikkatlice pencereyi açtı. Soğuk hava yüzüne vurdu.
Sonra onu gördü.
Sokağın sonunda, eski mezarlığın yanında biri duruyordu.
Uzun siyah paltolu bir adam.
Yüzü görünmüyordu.
Adam kıpırdamadan Arda’ya bakıyordu.
Arda’nın boğazı kurudu.
“Kim o?..”
Adam yavaşça elini kaldırdı.
Ve tek bir şeyi işaret etti.
Köyün dışındaki eski kuyuyu.
Sonra bir anda kayboldu.
Arda pencereyi kapatıp geri çekildi. Kalbi deli gibi atıyordu. Bunun rüya olduğunu düşündü ama dışarıdaki köpeklerin havlaması hâlâ sürüyordu.
Sabah olduğunda geceyi unutmaya çalıştı.
Ama kahvaltı sırasında dedesi aniden konuştu:
“Eski kuyuya yaklaşmayın.”
Arda başını kaldırdı.
“Niye?”
Dedesi birkaç saniye sustu.
“Çünkü o kuyu boş değil.”
Odada sessizlik oldu.
Babası hemen konuyu değiştirdi ama Arda’nın içi huzursuz olmuştu.
Okuldan sonra arkadaşı Mete ile buluştu. İkisi bisikletlerine atlayıp köyün dışındaki ormana gittiler. Eski kuyu tam tepenin arkasındaydı.
Köylüler yıllardır oraya gitmezdi.
Kuyunun çevresi dikenlerle kaplıydı. Taşları yosun tutmuştu. İçerisi tamamen karanlıktı.
Mete eğilip içine baktı.
“Bomboş.”
Arda tam konuşacaktı ki…
Derinden bir ses geldi.
“…yardım edin…”
İkisi de donup kaldı.
Mete geri sıçradı.
“Duydun mu?!”
Arda’nın yüzü bembeyaz olmuştu.
Kuyunun içinden bir çocuk sesi gelmişti.
“…çok karanlık…”
Rüzgâr aniden kesildi.
Orman sessizleşti.
Sonra kuyudan TAK diye bir taş sesi yükseldi.
Mete korkuyla bağırdı:
“Kaçalım!”
Ama Arda eğilip tekrar baktı.
Hiçbir şey görünmüyordu.
Sadece sonsuz karanlık.
Sonra…
Bir el kuyunun iç duvarına yapıştı.
Çamurlu, ince, insan eli gibi bir şey.
Arda korkuyla geri çekildi ama ayağı kaydı.
Taş parçaları kırıldı.
Ve bir anda boşluğa düştü.
“ARDA!”
Mete’nin çığlığı yukarıda yankılandı.
Arda düşüyordu.
Düşüyordu.
Ama kuyu normalden çok daha derindi.
Çığlık atmaya çalıştı fakat sesi boğazında kaldı.
Sonunda sert bir zemine çarptı.
Her yer karanlıktı.
Başını kaldırdığında yukarıdaki ışık küçücük görünüyordu.
“Mete!..”
Cevap gelmedi.
Sadece damlayan su sesi vardı.
Dam…
Dam…
Dam…
Arda ayağa kalktı. Dizleri titriyordu. Telefonunu çıkardı ama ekran çatlamıştı. Flaş zor çalışıyordu.
Işığı açınca kuyunun dibinde eski taş tüneller olduğunu gördü.
“Bu ne?..”
Burası sadece kuyu değildi.
Yer altında bir geçit vardı.
Duvarlarda eski semboller çizilmişti. Bazıları insan yüzüne benziyordu.
Sonra Arda bir şey fark etti.
Duvarlarda çizilen insanların gözleri yoktu.
Hepsinin gözleri kazınmıştı.
Bir anda arkasından fısıltı geldi.
“…geri dön…”
Arda aniden döndü.
Kimse yoktu.
Ama birkaç saniye önce arkasında biri nefes almıştı.
Çocuk titreyerek yürümeye başladı.
Tünel gittikçe daralıyordu. Hava ağırlaşmıştı.
Bir süre sonra yerde eski oyuncaklar gördü.
Paslı arabalar.
Kırık bebekler.
Çamura bulanmış ayakkabılar.
Ve sonra…
Bir çocuk bisikleti.
Üzerinde silik harflerle bir isim yazıyordu:
“EMİR”
Arda’nın gözleri büyüdü.
Emir, yıllar önce kaybolan çocuktu.
Köyde herkes onu konuşurdu.
Bir gün ortadan kaybolmuştu.
Asla bulunamamıştı.
Arda geri çekilirken tünelin derinliklerinden bir ses geldi.
Bir çocuk ağlıyordu.
Gerçekten ağlıyordu.
“H-help…”
Arda korksa da ilerledi.
Çünkü ses gerçek gibiydi.
Tünelin sonunda paslı demir bir kapı vardı.
Kapının üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“SESİNİ DUYAN İÇERİ GİRER.”
Kapı kendi kendine gıcırdayarak açıldı.
İçerisi devasa bir odaydı.
Odanın ortasında siyah suyla dolu büyük bir çukur vardı.
Ve çukurun çevresinde insanlar duruyordu.
Ama kıpırdamıyorlardı.
Arda yaklaşınca onların insan olmadığını fark etti.
Heykeldiler.
Taştan yapılmışlardı.
Yüzlerinde korku ifadesi vardı.
Sanki son gördükleri şey onları dehşete düşürmüştü.
Tam o sırada siyah sudan bir el çıktı.
Sonra ikinci.
Sonra onlarca.
Arda geriye doğru sendeledi.
Suyun içinden çocuklar çıkıyordu.
Solgun yüzlü…
Boş gözlü…
Islak…
Ve hepsi aynı anda konuştu:
“ÇOK GEÇ.”
O anda odanın duvarları sarsıldı.
Kuyunun derinliklerinden korkunç bir uğultu yükseldi.
Arda kaçmaya başladı.
Arkasından çıplak ayak sesleri geliyordu.
ŞAP…
ŞAP…
ŞAP…
Çocuklar onu takip ediyordu.
Tüneller değişiyordu. Duvarlar hareket ediyor gibiydi. Bazı yollar aniden kapanıyordu.
Arda nefes nefese koşarken bir odanın içine düştü.
Ve donup kaldı.
Odada yüzlerce fotoğraf vardı.
Kaybolan insanlar.
Çocuklar.
Yaşlılar.
Hepsinin fotoğrafları duvarlara çivilenmişti.
En yeni fotoğraf ise…
Arda’nın fotoğrafıydı.
Daha bu sabah çekilmiş gibiydi.
Altında tek bir tarih yazıyordu:
“14 MAYIS — GELİŞ”
Arda korkudan bağırdı.
Tam o sırada odanın karanlık köşesinden biri çıktı.
Uzun siyah paltolu adam.
Gece gördüğü kişi.
Adam yavaşça konuştu:
“Kuyu seni seçti.”
Arda geri geri yürüdü.
“N-ne istiyorsun?!”
Adam yüzünü kaldırdı.
Ve Arda’nın kanı dondu.
Adamın gözleri yoktu.
Kapkaranlık boşluklar vardı.
“Kuyunun altında unutulanlar yaşar,” dedi adam. “Ve artık sen de onlardan birisin.”
Bir anda tüm ışıklar söndü.
Tam karanlıkta bir sürü el Arda’nın ayaklarına yapıştı.
Çocuk çığlık attı.
Onu sürüklüyorlardı.
Derine…
Daha derine…
Sonra Arda uzaklardan bir ses duydu.
“ARDA!”
Mete’ydi.
Yukarıdan ip sarkıyordu.
Arda son gücüyle ipe tutundu.
Karanlıktaki eller çekmeye devam etti.
Tırnaklar bacaklarını kazıyordu.
Ama Mete bağırıyordu:
“BIRAKMA!”
Arda bütün gücüyle yukarı tırmandı.
Karanlıktan gelen çığlıklar kuyuyu doldurdu.
Son anda dışarı çıktı.
İkisi yere yığıldı.
Ve tam o sırada…
Kuyudan yüzlerce fısıltı yükseldi:
“GERİ GELECEKSİN…”
Sonra her şey sessizleşti.
Köylüler geldiğinde Arda konuşamadı.
Günlerce ateşler içinde kaldı.
Ama asıl korkunç olan şey bir hafta sonra oldu.
Arda gece odasında uyurken pencereye taş vuruldu.
Tak…
Tak…
Tak…
Arda korkuyla perdeyi araladı.
Sokağın sonunda biri duruyordu.
Uzun siyah paltolu adam.
Bu kez yanında başka çocuklar da vardı.
Islak…
Solgun…
Boş gözlü…
Ve hepsi aynı anda Arda’ya baktı.
Sonra adam gülümsedi.
Ve kuyunun derinliklerinden gelen o sesi duydu:
“Henüz bitmedi.”
Bölüm etkileşimi