1.BÖLÜM

Gözlerimi yavaşça açtığımda tanıdık o beyaz tavanla karşılaştım.
Hastanedeydim.
O gerçek miydi?

—Sen de kimsin?
Karşımda tıpatıp bana benzeyen bir o kadar da farklı bir kişi vardı.
—Ben senim, sen de bensin.
—Ne demek istiyorsun? Benden ne istiyorsun? Hiç bir şey anlamıyorum. Neredeyim ben?
Nefes almadan sorduğum sorular kurumuş boğazımı ağrıtmış bu da bir kaç kere öksürmeme sebep olmuştu.
Karşımda o kadar sakindi ki bu sakinliği beni rahatsız ediyordu.
Başını hafifçe yana eğerek gözlerini kıstı.
—Gerçekten hiç bir şey hatırlamıyor musun?
—H-hayır.
Bir kaç adımla bana biraz daha yaklaştı. Bu hareketi ayaklarımı geriye çekme hissi uyandırsa da yapmadım. Bir kez olsun korkak olmak istemedim.
—Sen şuan komadasın ve biz senin zihnindeyiz. Şimdilik.
Komada mı? Tabi ya, neler olduğunu şimdi hatırladım.
—Peki sen kimsin?
Samimi ama bir o kadar da korkutucu bir şekilde gülümsedi.
—Ben senin olmak istediğin o kusursuz kişiyim. Daha zeki. Daha güzel. Daha cesur. Daha özgüvenli. Ve ezik olmak istemeyen o kişiyim.
B-bu mümkün olabilir mi? O gerçekten olmak istediğim kişi miydi? Evet o olmak istiyordum ama nasıl?
—Gerçek olmaman çok üzücü.
Keşke gerçekten o olabilseydim. Bunun için her şeyimi verebilirdim. Gerçi verebileceğim pek bir şeyim de yok.
—Ya gerçek olabiliyorsam.
—Bu mümkün mü?
Sesim heyecandan gür çıkmış ve kalbim neredeyse yerinden çıkacaktı.
—Elbette, bana elini ver.
Elimi tutup kalbinin üzerine götürdü ve elini çekti. Aynı şekilde o da elini kalbime koydu. Ve son kez sordu.
—Kusursuzluk bir çare değildir. Seni hiç istemediğin yollara sürükleyebilir. Yine de bunu gerçekten istiyor musun?
En fazla ne olabilir ki. Ben sadece ezik olmaktan kurtulmak istiyordum artık.
—Evet, kesinlikle istiyorum.
Dedim kendimden net bir şekilde. Kulağıma doğru eğildi.
—Seni hayatından ve herkesten koruyacağıma söz veriyorum.
Gülümsedim. Hayatım bundan sonra bambaşka olacaktı.

Film izlemeyi bıraksam iyi olur. Resmen son izlediğim filmin etkisinde kalıp üstüne bir de rüyasını görmüşüm.
Derin bir iç çektim. Keşke gerçek olsaydı... O cehenneme geri dönmek istemiyordum.
Annem kapıyı açıp odaya girdi. Göz altındaki morluklardan anlayabiliyordum, hiç uyumamıştı. Gözleri yerden ayrılıp bana döndü. Beni uyanmış bir şekilde görünce önce şaşırdı sonra kafasını iki yana sallayıp koşarak yanıma geldi.
—Arya! Güzel kızım uyanmışsın.
Zoraki bir gülümsemeyle ona baktım. Gür sesini babam da duymuş olmalı ki koşarak içeri girdi. Yüzündeki endişeli ifade beni görünce sevecan bir hal aldı.
—Arya, prensesim uyanmışsın.
Yanıma gelip ellerini yüzüme koydu.
—Nasılsın kızım? Bir şey istiyor musun?
—Aç mısın annecim? Kantinden bir şeyler getirmemi ister misin?
Gözlerim dolduğunda ağlamamak için kendimi zor tuttum. Annem ve babam birbirlerine baktı daha sonra bana tekrardan döndüler.
—Noldu prensesim? Neden ağlıyorsun?
Burnumu çekip hafifçe gülümsedim.
—Hiç sadece sizi çok özledim.
Onların da benim gibi gözleri dolunca birbirimize sarıldık. Ne kadar kötü şeyler de yaşasam onların varlığı beni ayakta tutuyordu. Duygusal bir aileye sahip olmanın en güzel yanıda belki de buydu. Sevgiyi hissetmek.
Doktor içeri geldiğinde birbirimizden ayrıldık.
—Bakıyorum da hastamız bir ay sonunda uyanabilmiş.
—Bir ay mı? Ben gerçekten bir aydır komada mıydım?
Annemler ve doktorum olan dayım kahkahalar atmaya başladı. Babam cebinden bir miktar para çıkarıp dayıma verdi.
—Ne oluyor burada?
Neler olduğuna anlam verememiştim.
—Sorma kızım. Babanla dayın senin ne zaman uyanacağın üzerine bahse girdiler. Ve gördüğün gibi dayın kazandı.
Çatık kaşlarımla babama ve dayıma baktım. İkisi de mahcup bir şekilde yüzüme bakıyordu.
—Sadece biraz eğlenmek istedik.
İkisi de çocuk gibiydi. Liseden beri arkadaşlardı. Onların bu halini çok seviyordum.
—Dayı ne zaman eve gidebilirim.
Hastanenın bunaltıcı havasından hiç hoşlanmıyordum. Bir an önce eve gitmek istiyordum.
—Taburcu olduktan sonra eve gidebilirsin güzelim.

...

Eve geldiğimizde hemen duşa girdim. Kendimi sıcak suya teslim ettim. İçimde farklı bir şeyler hissediyordum ancak ne olduğuyla ilgili hiç bir fikrim yoktu.
Komadayken gördüğüm o rüya aklıma geldi. Acaba gerçek olsaydı hayatım nasıl olurdu.
Duştan çıkıp üzerime havlumu geçirdim. Tam banyoda çıkacağım anda gözüm aynaya kaydı. Sivilcelerim hepsi geçmişti. Bir ay da olabilir mi ki böyle bir şey.
Gözlerim... sanki benim gözlerim değildi. Farklı bakıyorlar. Banyodan çıkıp dolabıma yöneldim.
Pijamalarımı aldığım sırada babam kapımı iki kere tıkladı.
—Arya.
—Efendim babacım?
—Yemek hazır aşağı gel güzelim.
—Tamam babacım, üstümü giyinip geliyorum.
—Tamam, bekliyoruz.
Babamın ayak sesleri gittikçe uzaklaştı. Hızlıca pijamalarımı üzerime geçirdim. Bir havlu yardımıyla saçlarımı sardım.
Odamdan çıkıp merdivenlere yöneldim. Mutfağa girdiğimde babamın anneme sofrayı kurmasına yardım ettiğini gördüm.
Annem elindeki salata tabağını masaya bıraktı.
—Gel kızım oturda ye hemen.
Bir sandalyeye oturup elime çatalı aldım. Çatalı salataya batırıp ağzıma götürdüm. Babam elindeki börekleri masaya bıraktı ve o da bir sandalyeye oturdu. Annem de içecekleri masaya koyup oturdu.
—Anne formamı yıkadın mı?
Annem elindeki suyu masaya bırakıp derin bir nefes verdi.
—Okulunu değiştiricez. Oraya bir daha gitmeni istemiyoruz.
Hayır.
—Hayır.
Ani çıkışmamla ikisi de şaşkınlıkla bana baktı. Neden öyle söylediğimi bilmiyorum ama içimden bir ses gitmememi istiyordu.
—Dönem ortasındayız. Şimdi gitmek çok saçma olur. Hem sınavlarda yaklaşıyor.
Gitmemek için bahaneler uyduruyordum resmen. Komadan önce ki ben bunu duysaydı dakikasında o okulda durmazdı. Neler oluyor bana?
—Sen de haklısın. Öyleyse ikinci dönem farklı bir okula geçersin. Bu dönem özel derslerle geçinirsin.
Dedi babam. Beni o okula göndermemekte ısrarcıydılar. Peki ben neden bu kadar çok gitmek istiyordum?
Gitmek istiyorum.
—Ben okula gitmek istiyorum.
—Ama s–
—Lütfen daha fazla ısrar etmeyin gitmek istiyorum. Hem arkadaşlarımı da çok özledim.
Annemler birbirine bakıp tekrar bana döndüler.
—Peki babacım nasıl istersen öyle olsun.
Yemeğimi bitirdiğimde odama çıkmak için izin aldım. Onlara da uyumalarını söyledim. Kim bilir hastanede benim yanımda durmak için ne kadar uykularından oldular.
Saçlarımı kurutup ördüm. Masamın başına geçerek matematik test kitabını önüme aldım. Şaka gibi ders çalışıyordum. Hem de matematik.
Ben gerçekten iyi değildim.
Bir saatin sonunda kendimi yatağıma atmıştım. Bu kadar ders çalışmaya alışık değildim. İşin garip yanı matematik çözebiliyordum. Bu bir mucize.
Pazartesi okulda ne yapıcaktım? Neden bu kadar ısrar ettim okula gitmek için? Okulumu değiştirseydim belki de bu zorbalıklardan da kurtulabilirdim.
İçimde bir şey vardı sanki. Beni konuşturan o gibiydi. Gördüğüm rüya gerçek mi oluyordu. Sanmam. Kendimde pekte farklı şeyler görmüyorumdum. Diş telim dışında beni gerçekten rahatsız ediyordu.
Daha fazla düşünmeyi bırakıp yatağıma girdim. Sanki bir aydır uyumuyormuşum gibi kendimi uykunun kollarına teslim ettim.