BÖLÜM 1

8 YIL ÖNCE
Kapı zili çaldığı anda yerimde duramadım.
"Gelmiştir!" diye bağırarak kapıya koştum.
Annemin günlerdir beklediği beyaz elbise sonunda gelmişti.
Kutuyu iki elimle kucaklayıp salona kadar taşıdım.
Annem paketi elimden aldı. Özenle açtı.
İçinden bembeyaz, dantel detaylı, kollarında minik çiçekler bulunan bir elbise çıktı.
Hayranlıkla baktım.
"Çok güzel..." diye fısıldadım.
Yakında katılacağımız davet için alınmıştı.
Annem, "Daha zarif görünürsün." diyerek yaşım on olmasına rağmen dokuz yaş bedenini sipariş etmişti.
Elbiseyi üzerime geçirdim.
Aynanın karşısına geçip kendi etrafımda döndüm.
O an gerçekten güzel olduğumu hissetmiştim.
Sonra fermuarı çekmeye çalıştım.
Kapanmadı.
Bir kez daha denedim.
Olmadı.
"Anne... Yardım eder misin?"
Arkamda durdu.
Fermuarı birkaç kez çekmeyi denedi.
Yüzündeki ifade değişti.
Kaşları çatıldı.
"Yine kilo almışsın."
Başımı eğdim.
"Yoksa yemeklerden sonra kusmuyor musun artık?"
Boğazım düğümlendi.
Son birkaç gündür yapamamıştım.
Çünkü her seferinde boğazım biraz daha acıyordu.
Annem aynadaki yansımama baktı.
Sonra gözlerini benden ayırmadan, hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi kurdu.
"Beyaz sana hiç yakışmıyor, Eflal."
O gün...
Beyazdan mı nefret ettim...
Yoksa kendimden mi...
Bilmiyorum.