GİRİŞ

Bugüne kadar çok fazla kişiyi öldürmüştüm.
Hiç birinin şu an bir mezarı bile yok…
Yada var, inanın hiç umurumda değil.
Neden umurumda olsun ki?
Hiçbiri masum değildi.
Tecavüzcüsünden tut kaçakçıya kadar hepsi vardı.
Peki ben ne yaptım?
Hepsini ölene kadar işkenceye kurban ettim.
Hepsinin canı kopsun.
Dur ya, bu nasıl bir cümle? Canı kopsunda nedur da?
“Bugün gece üçle dört suları arasında yeniden bir cinayet işlendi. Kurbanlar ortalıkta yok ama bu görüntüye şahit olanlar ve olayı bilenlerden ifadelerini aldık.” televizyondaki haberler dönüp duruyordu, hepsi aynı haberdi.
Kanalları gezmeye bile üşeniyordum çünkü biliyordum hepsi aynı cinayeti anlatıyordu. Cinayet denirse…
Kadın spiker mikrofonu kahverengi saçlı daha yirmilerinde gösteren bir kadına çevirdi. Damla… adını biliyordum çünkü dün onu, şimdi yerlerde kanı olan adamların elinden kurtarmıştım.
O aşağılık herifler pardon, o aşağılık, sikik, dalyasını siktiğimin yedi caddesinin o aptal erkek olmayan erkekliklerini kesip ağızlarına dikmem gerektiğini ve zorla yedirmemi düşündüren bu erkekler kadını tecavüz etmeye kalkmıştı,bende gereğini yapmıştım.
Sonsuz işkence…
Evet, sonsuz diyorum, neden mi? Çünkü şu an benim gizli hücremde ölene kadar insanlara yaşattıklarını yaşıyorlardı. Türlü türlü işkencelere maruz kalmışlardı ve çoğunun o aptal siki yoktu.
Son nefeslerine kadar tutsaklar…
“Dün gece bu adamlar beni…” Kadın nefes nefeseydi. Sanki dün geceyi tekrar tekrar zihninde yaşıyordu. “Beni tecavüz etmeye kalktılar… Ama eğer Ölüm meleği gelmeseydi kurtulamazdı çünkü ellerinde silahları vardı.” Ölüm meleği dedikten sonra daha cesaretli konuşmaya başlamıştı. “Evet, yaptığı kötü bir olay ama bu pisliklerinde yaptığı kötüydü.” Ardından ekrana bakdı. Sanki ta oradan gözlerimin içine bakıyordu. “Çoğu kişi onu desteklemiyor olabilir ama ben destekliyorum,” diyerek minnettar bir gülümseme sundu ekrana. İstemsizce bende gülümsedim. Dudaklarımın kenarı kıvrılmışken Damla konuşmaya devam etti. “Ona minnettarım, yaptığı şey için teşekkürler.”
Bende rica edercesine başımı hafifçe aşağı yukarı salladım. Biri yanımda olsaydı bu kafa sallayışı bile fark etmezdi.
Daha fazla dayanamadım, elime yanımda öylece uzanan adeta ‘al beni, kapat şu lanet televizyonu’ diye yalvaran. Kumandayı alıp televizyonu tek bir tuşla kapattım.
Anamm başım ağrımış ula, zaten sabahtan akşama kadar aynı haberler dönüp duruyor, birde üstüne yarın erkenden Holding’e gitmem lazım uyusam iyi olacak.
Kucağımda duran gri yastığı alıp yanımda ki boşluğa bıraktım. Ayağa kalkmadan telefonumu da aldım ve salonu arkamda bırakarak ışıkları kapattım. Merdivenleri yavaş adımlarla çıkmaya başladım. Yarına çok işim vardı.
Ölüm meleği…
Bunu açıklamadım… Bu aslında benim takma adım. Bir katil olduğum için daha doğrusu kötülere haddini gösteren bir katil olduğum için adımı Ölüm meleği yapmıştım. Kısacası yaşayan bir Azraildim…
Ve bu hiçbir zaman durmayacak. En azından ben ölene kadar.
Bakalım sıradaki cinayetim kim olacak?
Sabırsızlıkla o günü bekliyor olacağım.