Giriş

"Vatan sağ olsun"

-ADANA
22 OCAK 2008

Asker eşi olmak büyük sabır, yürek ve güç gerektiren bir şeydi.Her an her şey olabilir aniden bir telefonla işi çıkıp gidebilir ve geri gelemeyebilirdi.Evleri basılabilirdi, bombalanabilirdi, taranabilirdi. Oğlu, kendisi, eşi kaçırılabilirdi.Aklınıza gelen her şey olabilirdi.Tabi bunların yanındada gururlanma sebebiydi.

Suna bu yüzden çevresi ailesi ve bazı büyükler tarafından bolca uyarı yemişti. “Zor”dediler “Yapamazsın”dediler “Dayanamazsın” dediler “Çok üzülürsün” demişlerdi ama Suna gram umursamamıştı. Kalp sevmişti bir kere. Hemde kalbi güzel birini.
Akşam saatlerinde sıcacık salonda oğluyla çizgi dizi izliyordu Suna. Çebi Suna’nın omzuna kafasını yaslamıştı.

Kafasındada eşinin oğluna onuncu yaş gününde aldığı kürklü kurt şapkası vardı. Çebi şapkayı çok sevmişti. Genelliklede kafasındaydı. Bazen uyurken bile.

Babasına çok hayran bir çocuktu Çebi. Onun gibi asker olacağını söyleyip duruyordu. Çağatay da onu bu konuda hırslandırıyordu hep.Büyük hayaliydi oğlununda asker olması.

Eşi Çağatayda işteydi. Sıradan bir akşamdı. Suna eşinin spora giderken giydiği takımları kıyafetleri yıkamış kuruması için balkona asmıştı. Sonrada ödevlerini yeni bitirmiş televizyon seyreden oğlunun yanına oturmuştu.

Oğlu Çebi’nin en sevdiği çizgi dizilerden biri Casper vardı.

Çizgi dizi bitincede Çebi başını annesinin omzundan kaldırdı. Bakışları birbirine deyince Çebi ağzını araladı “Anne sana bir şey sorabilir miyim?”dedi.

Konuşma şekli ve kibarlığı bile aynı kocasıydı. Sevdiği adamın birebir kopyasını doğurmuştu. Eşi evde yokken bile oğluna bakarken Çağatay’a bakmış kadar oluyordu.

“Sorabilirsin tabikide annem”

“Babamı sende özlüyor musun anne?”

Suna bu soru karşısında bir an bocaladı. Böyle bir soruyu beklemiyordu. Çağatay askerdi ve bazen işi o kadar uzun sürüyor ki haftalar boyunca eve gelemiyordu. Yine bir göreve gitmişti. Yaklaşık bir haftadırda evde yoktu o yüzden.

Tabikide özlüyordu. Çok özlüyordu hemde. Sürekli fotoğraflarına bakıp kıyafetlerini kokluyordu. “Tabikide çok ama çok öz-“ derken lafı yarım kaldı. Kapı çalmıştı. Bu
saatte kim olabilir ki diye merakla ayaklandı ve kapıya doğru ilerledi. Çebi’de annesinin arkasından ilerledi zaten çizgi diziside bitmişti.

Çağatay’ın gelme ıhtımali yoktu gelecek olursada arar geldiğini söyler ve bir şey isteyip istemediklerini sorardı.

Suna’nın içi ürperdi her an her şey olabilirdi. Sonuçta asker eşiydi. Çok ihtimal oluyordu.

Kapıya vardıklarında öncelikle kapı deliğinden baktı Suna. Üç tane asker vardı. Kapıyı açtığında ise öndeki beyaz tenli uzun asker kafasındaki bereyi çıkardı, bereyi göğsüne yapıştırdı.Suna’nın gerçek öyle bir yüzüne çarptı ki. Olduğu yere çivilendi sanki kalp atışları hızlandı.

Çebi annesinin arkasından yanına geçti. Askerleri süzdü ve olayın farkına varamamıştı ya da varmak istemiyordu belkide.

Askerler oldukça hüzünle bakıyordu. Sonunda öndeki asker ağzını araladı. “Suna hanım eşiniz Çağatay Kurtoğlun’u Diyarbakır yakınlarındaki operasyonda yaşanan çatışmada kaybettik” bunu söyledikten sonra zorlukla yutkundu “Başınız sağ olsun” İşte bu cümleler Suna’nın en korktuğu cümlelerdi. Yaşamaktan hep korktuğu şeydi bu. Donakalmıştı Suna. Asıl gerçek şimdi en ağır haliyle yüzüne vurdu.

Çebi donakalmış bir ifade ile bakışlarını annesine çevirdi. “Anne doğru mu bu?” Önce Suna’nın bakışları titredi sonrada sağa sendelendi resmen yer altından çekilmişti dengesini kuramadı. Çebi annesine destek olmak için onu tutmaya çalıştı düşmesini engellemeye çalıştı.

“Y-ylan söylüyorsunuz…Yalan söylüyorsunuz!...Çağatay...”

Gözleri karardı ve başı bayağı bir ağırlaştı. Geriye doğru devrildi. Öndeki asker bir adım ileri atılıp dizlerinin önüne çöktü. Suna’yı kendine getirmeye çalıştı. Gözünden yaşlar süzülüyordu artık. Çığlıklar atıp eşinin ismini haykırarak ağlayamadı ama öyle yapması gerekiyordu. Yaşadığı şeyin şokunu aniliğini atlatamamıştı. Kendini suçladı. Anılar geçti gözünün önünden yavaşça gözleri kapandı.

Olanları ve annesini büyük şaşkınlıkla ve dehşetle izledi Çebi. O gün gördükleri ve duyduklarınıda aklının en derin köşelerine kazındı. O günü, gördüklerini asla unutmayacaktı. Hayatı tamamen değişecekti. Hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı yeni hayatına başlıyordu bundan sonra.

Bu bir başlangıçtı.

Her şey daha yeni başlıyordu.