Giriş

Yıl 2006.
Alev henüz altı yaşındaydı ama yalnızlığın ağırlığını omuzlarında taşıyacak kadar büyümüştü. Evi saran o derin sessizlik, aslında onun en eski arkadaşıydı. Anne ve babasının eve her gece geç gelmesine, kimsenin onunla tek kelime etmemesine alışmıştı. Varlığıyla yokluğu arasında ince bir çizgi vardı ve o çizgide yürümeyi çok erken öğrenmişti.
Ertesi gün, vücudunu kavuran bir ateşle uyandı. Boğazı kuruyor, her nefesi canını yakıyordu. Çok hastaydı. Evin içinde bir yaşam belirtisi aradı ama nafile; annesi ve babası yine yoktu. Sayıklıyor gibi, kısık bir sesle "Anne..." diye seslendi. Sesi boş koridorda yankılanıp geri döndü. Cevap gelmedi.
Zar zor yerinden doğrulup evin içinde sendeleyerek yürüdü. Her odaya baktı, her kapıyı açtı; boşluktan başka bir şey bulamadı. Kimse gelmeyecekti. Sessizce kendi odasına döndü, yatağına uzandı ve battaniyeyi üzerine çekti. Gözlerinden yaşlar süzülmesini bekledi ama ağlamadı. Sadece boş gözlerle, hiçbir anlam ifade etmeyen o beyaz tavana bakmaya başladı...