1.BÖLÜM

İnsanlar dünyaya geldiklerinde en büyük çaresizlikleriyle tanışırlar: Seçememek.
Hiç kimse hangi hayata gözlerini açacağını, kimlerin arasında büyüyeceğini, nasıl bir kaderin içine doğacağını seçemez. Ben de onlardan biriydim ben de ailemi seçememiştim hep düşünürdüm başka bir ailede doğsam beni seven annem beni seven gerçek babam hep hayal kurardım böyle çekirdek bir aile üçümüz çok güzel bir ekip olurduk. Hayallerimde hep beraber yemek yerdik sohbet ederdik filmler izler oyunlar oynardık ben hiçbir zaman oyun oynayamadım çocuklukta yaşayamadım diğer çocuklara çok özenirdim onlar gibi dışarıya çıkıp oyun oynamak sonra annemin beni pencereden çağırması hadi "Leyla hadi artık yukarıya gel yemek yiyeceğiz hadi kızım"demesini çok isterdim benim annem bana hiçbir zaman öyle davranmadı benden hep uzak dururdu bana baktığı zaman sanki iğrenç bir şeye bakarmış gibi bakardı ben ona ne kadar yaklaşmaya çalışsam o beni o kadar iterdi hep düşünürdüm beni neden sevmiyor diğer çocuklara bakardım anneleri onlara sarılır öper kokularda benim annem ise beni hiç sevmedi hiç koklamadı hiç yanıma yaklaşmadı hep bir yüzünde iğrenme hep düşünürdüm ben anneme ne yaptım diye genelde bana hep bağırır çağırırdı bazen beni döver bana hiç bakmazdı bana bakmasını beni sevmesin o kadar çok isterdim ki o çocuk aklımla annem beni sevsin saçlarını tarasın saçlarımı yapsin ama bunların hiçbirini yapmaz canım yakardı saçlarım yolardi. Şimdi yine saçlarımı çekti o kadar acıdılar ki hala saçlarımın dipleri zonkluyordu. Ben bir şey yapmamıştım kendi kendine sinirlendiğinde hıncını benden çıkarıyordu. Bir de olmasın hiç istemediğim üvey babam vardı. Onu da hiç sevmezdim çünkü beni hep dövüyordu.Kendisi içkici kumarbaz ayaş işsiz biriydi eve para getirmez getirmediği yetmediği gibi beni çalıştırıyor dilendiriyordu ben dilenmeyi hiç sevmezdim peçete satar araba camları siler para getirirdim onları benden alır içkiye yatırırdı.Kumar oynardı genelde paraları kaybederdi kaybedincede hırsını benden alırdı beni bir güzel döverdi.Genelde kemeri ile döverdi annemde bundan zevk alırdı nasıl bir anne buna sevinirdi ben daha küçük bir çocuğum ya
"anne anne' diye ağlar ondan yardım dilenirdim ama o bana yardım etmez izlerdi zevkle bense acıdan yerimden kalkamazdim orada öylece yatardim iyi olunca biraz kalkar yaralarımı kendim sarardim.
Bende istiyorum annem beni sevsin babam olsun beni kurtarsın sevsin ama olmuyor gidecek hiçbir yerim yok keşke babamı bulsam beni alsa kurtarsa sevse ama yok nerdesin baba kızını çok üzüyorlar gel kurtar onu her gün dua ederek yatıyordum.