Giriş

Yüce Makam'ın koridorlarında endişe kol geziyordu. Kale'nin dışındaki şehirden yükselen dumanlar, bölgeye tarifsiz bir is kokusu yayıyordu. Muhafızlar aceleyle görev yerlerine gidiyor, belki de bir kaçış yolu arıyorlardı. Sayıları olması gerekenden bir hayli azdı, askerlerin çoğu kaleyi çoktan terk etmiş olmalıydı.
‎
‎Lordlar ise aileleriyle beraber odalarına çekilmiş, bütün bu hengâmenin bitmesini bekliyorlardı. Aslında hiçbiri olması gereken yerde değildi. Hepsi, kalelerini ve arazilerini geride bırakıp Yüce Makam'a sığınmıştı. Tüm bu olanlara rağmen içlerinde en ufak bir korku yoktu, çünkü Kraliyet asla kaybetmezdi. Bu kale, altı yüz yıllık tarihinde tek bir kere bile düşmemişti.
‎
‎Baş Büyücü Alerion, yaşlı bacaklarının izin verdiği hızda, aceleyle Kadim Kule'ye ulaşmaya çalışıyordu. Fazla zamanı kalmamıştı. Bir avuç sadık asker, son savunma noktası olan taş köprüyü tutmaya çalışıyordu ama nafileydi. Düşmanın sayısı bir hayli fazlaydı ve üstelik içlerindeki intikam arzusuyla yanıp tutuşuyorlardı. Köprü düştüğü zaman, isyancıların Yüce Makam'a ulaşmasının önünde hiçbir engel kalmayacaktı. Tanrılar bilir, alt tabaka halk kaleye girdiği zaman büyüye ve büyü kanına sahip insanlara neler yapılacaktı.
‎
‎Kuleye ulaşırsam bu durumu çözebilirim, diye düşündü büyücü. Her şeye rağmen içinde hâlâ bir umut vardı. Üstün kan asla yenilmezdi.
‎
‎Alerion koşar adımlarla koridorlardan geçti. Kale, hiç olmadığı kadar soluk ve kasvetliydi. Kuleye giden basamakları bir bir tırmandı ve sonunda odasına ulaştı. Ahşap kapısını aceleyle sürgüledi. Yatağının altında sakladığı sandığını çıkardı ve içinden Bilgelik Küresi'ni aldı.
‎
‎Geleceği göstermek ve en bilinmez sorulara daha da bilinmez cevaplar vermek gibi yeteneklere sahip, yalnızca hak edenlere kendi meziyetlerini gösteren simsiyah bir küreydi bu.
‎
‎"Söyle! Bu savaşı kazanmamız için ne yapmamız gerekiyor, söyle!"
‎
‎Küre sanki söyleneni duymamıştı. Alerion bu sefer cam parçasını azarlarmışçasına konuştu.
‎
‎"İşe yaramaz şey. Büyüyü yaşatmam için ne yapmam gerek, söyle!"
‎
‎Ama küre hâlâ aynıydı. Sanki içindeki karanlık, yaşlı adamın ruhunu emiyordu. Kadim büyücü birdenbire içinde bulunduğu durumu kabullenmişti. Gülmeye başladı.
‎
‎"Efendi Lucerion'un başlattığı yolculuk buraya kadarmış demek."
‎
‎Gözlerinden yaşlar süzülüyordu. İnsanların ölüme yaklaştıkları zaman ani duygu değişimleri yaşadığı söylenirdi. Fakat Alerion insandan da öteydi. Onun damarlarından büyü akıyordu. Üstün kan asla sona eremezdi.
‎
‎"Gelecekte büyü kanıyla alakalı ne görüyorsun, söyle."
‎
‎Küre yine söyleneni duymamış gibiydi.
‎
‎Bu sırada Alerion, kulakları yaşlılık sebebiyle işlevini yitirmeye başlamış olsa da kalenin kapısının zorlandığını duyabiliyordu.
‎
‎Sandıktan küçük bir tüp çıkardı: Sessiz Ölüm. Bir yudumu, adamı dakikalar içinde öbür tarafa götürürdü. Diyardaki en hızlı ve acısız ölüm yolu buydu.
‎
‎Yaşlı adam, titreyen elleriyle yavaşça tüpün kapağını açtı. Tam ağzına götürüyordu ki kale kapısının yere düşme sesi büyücüyü korkuttu ve elindeki zehir yere düştü.
‎
‎Alerion çaresizce dizlerinin üzerine kapanmış ağlıyordu. Belki de hayatında ilk defa korkuyu tatmıştı.
‎
‎Fakat bir ışık süzmesi dikkatini çekti. Yavaşça doğruldu.
‎
‎Küre parlıyordu.
‎
‎"Göster... Geleceğimizi göster."
‎
‎Kraliyet'in mor gözlü sancağının yırtılışı göründü ilk. Ardından kan ve daha çok kan. Kırılan asaları gördü, parçaları her yana dağılıyordu.
‎
‎Tam o esnada dikkatini kapıya çevirdi.
‎
‎Kapının ardından soyluların çığlık sesleri geliyordu. Küçük çocukların ağlamaları bile ayırt edilebiliyordu.
‎
‎Gözlerini tekrar küreye çevirdi.
‎
‎Altın rengi, üzerine taç işlenmiş bir sancak gördü.
‎
‎Merdivenlerden ayak sesleri geliyordu.
‎
‎Geliyorlardı.
‎
‎Uçan akbaba sürüleri gözüktü kürede.
‎
‎GÜM!
‎
‎Kadim Kule'nin kapısı sallandı.
‎
‎Gelmişlerdi.
‎
‎Alerion'un çok vakti kalmamıştı. Heyecanla küreye bakıyordu. Mistik şey, sanki Alerion'a nispet olsun diye yavaşlamıştı.
‎
‎Bir yılan göründü.
‎
‎Tısladı.
‎
‎Ve kayboldu.
‎
‎GÜM!
‎
‎İlk sesten daha güçlüydü.
‎
‎Kapı yere düştü.
‎
‎İsyancılar büyücüye var güçleriyle koşmaya başladılar. Sanki karşılarında cılız büyücü değil de tıka basa doyacakları bir açık büfe vardı.
‎
‎Alerion dönüp küreye bir bakış atmak istedi fakat yapamadı. Odanın ortasında bir heykel gibi donup kalmıştı.
‎
‎Suratına gelen sert bir darbeyle büyücü yere serildi. Acıyla ciyakladı ama sesini kendisi bile duyamadı. Çevresini saran kalabalık homurdanarak tekmeler savuruyordu.
‎
‎Sanki zaman durmuştu. Darbeler hiç bitmeyecek gibiydi. Ardı arkası kesilmiyor, zayıflamıyor aksine daha da şiddetleniyordu.
‎
‎Alerion’un bilinci hala yerindeydi ama bayılmış ya da ölmüş olmayı yeğlerdi.
‎
‎Bir tekme daha! “Sakın öleyim deme seni yaşlı domuz!”
‎
‎Yaşlı adam cılız elleriyle yüzünü örtmüştü. Parmaklarının arasından, kalabalığın inip kalkan ayaklarının kargaşasında Küre’yi nihayet görebildi. Ona yardım edebilecek tek şey lanet Küre’ydi.
‎
‎Yardım etti de. Alerion’a geleceği gösterdi. Yaşlı adamın durumuna bakılırsa alternatif bir geleceğin olması imkansız görünüyordu.
‎
‎Küre, tepesinden aşağıya sıcak şarap dökülürmüşçesine kırmızıya boyandı. Kıvamlı, siyaha çalan bir kırmızı. Kan kırmızı.
‎
‎Ve ardından soldu…
‎
‎Kalabalığın homurtusunu, tepinmelerinin gürültüsünü ve yaşlı adamın gözlerindeki ışığı alarak gitti.