Selin’in Cümlesi

Ertesi gün Selin onu sahile çağırdı.
Deniz sakindi. Hava griydi.
Selin doğrudan konuya girdi.
“Bana ne oldu demeni beklemiyorum. Ama içeri almıyorsun.”
Kaan bakışlarını kaçırdı.
“Ben alışığım.” dedi.
Selin başını salladı.
“Ben alışık değilim Kaan.”
Bu cümle ağırdı.
“Korkuyorum.” dedi Selin sonunda. “Savaştan değil. Seni kaybetmekten değil. Seni içten içe yok eden şeyden korkuyorum.”
Kaan ilk kez bir şey hissetti.
Öfke değil. Savunma değil.
Kırılma.
“Güçlü olmam gerekiyor.” dedi sertçe.
Selin yaklaştı.
“Güçlü olmak hissetmemek değil.”
Bu cümle daha önce de söylenmişti. Ama bu kez Kaan kaçamadı.