1.Bölüm:Acı Haber

Catherine

Tamı tamına 3 yıl olmuştu, annemden uzak ve babamın bana cehennemi yaşattığı 3 yıl.
Bazen insanın hayatı tek bir günde değişmez.Bazen yavaş yavaş parçalanır.Her gün biraz daha, her sabah biraz daha… Ta ki kurtaracak birşey kalmayana kadar.
Annem gittiğinde 14 yaşındaydım.Ya da en azından bana anlatılan buydu.”Annen seni bıraktı.” babam bu cümleyi o kadar çok söylemişti ki bir süre sonra gerçek olduğuna inanmıştım.
İlk zamanlar her akşam pencerenin önüne otururdum; belki gelir diye,belki arar diye, belki kapıyı çalar diye… Ama gelmedi.Haftalar geçti,aylar geçti, sonra yıllar geçti ve ben beklemeyi bıraktım.Beklemek insanı yoruyordu.Özlemek daha da çok.
Ev sessizdi.Fazla sessiz.Annem varken mutfaktan şarkı sesleri gelirdi,kahkaha sesleri,yanlış söylediği şarkı sözleri gelirdi…Şimdi ise sadece babamın bağırışları vardı.Ve kırılan şeylerin sesleri.İlk başta sadece duvarlara bağırıyordu.Sonra bana.Zamanla ikisinin arasında bir fark kalmadı.Çünkü ne duvar cevap veriyordu ne de ben.
Gözlerimi tavana diktim.Benimle yıllar geçirmiş yatağım gıcırdadı.Saat ikiyi geçmişti.Uyuyamıyordum.Yine.Son üç yılda düzgün uyuduğum kaç gece olmuştu bilmiyorum.
Alt kattan ayak seslerini duydum.Ardından bir şişe sesi duydum.Sonra bir tane daha.Gözlerimi kapattım.Belki sessiz olursam yukarı çıkmazdı.Belki bu gece beni unuturdu.Ama yanılmıştım.Kapım sertçe açıldı.”Uyanık olduğunu biliyorum!” sesini duyar duymaz midem düğümlendi.Yavaşç doğruldum.Kapının önünde duruyordu.Gömleği kırışmıştı.Gözleri kızarmıştı ve elindeki şişe yarıya kadar boştu.”Yemek neden hâlâ mutfakta duruyor?”Saate baktım.İkiyi on yedi geçiyordu.Akşam yemeğini hazırlamıştım ama gelmemişti.Her zamanki gibi.”Bekledim…”Sözüm bitmeden elindeki şişeyi duvara fırlattı, cam parçaları yere saçıldı.İrkilerek geri çekildim.”Bana cevap verme!”Zaten ne zaman cevap vermeme izin vermişti ki?Kapı tekrar kapandı.Ayak sesleri uzaklaştı ve ben yatağımda donup kaldım.Bir kaç dakika sonra ağladığımı farkettim.Sessizce.Kimse duymadan.Çünkü bu evde ağlamak bile zayıflık sayılıyordu.
…
Ertesi sabah kahvaltı hazırlarken ellerim titriyordu.Gözümün altındaki morlukları kapatmaya çalışmamıştım bile.Zaten kimin umurundaydı?Babam telefonda geziniyordu.Sanki dün gece hiçbir şey olmamış gibi.Sanki hayatımız normalmiş gibi.Bir süre sessizlik oldu.Sonra birden konuştu.”Bugün dışarı çık.”Şaşkınlıkla başımı kaldırdım.”Neden?”, “Çünkü seni görmek istemiyorum.”İşte bu kadar.Ondan ancak bu beklenirdi.Başımı eğdim.Canımın yanması gerekiyordu.Ama artık yanmıyordu.Çünkü bazı yaralar o kadar uzun süre açık kalır ki sonunda acıtmamaya başlar.Sadece boşluk bırakırlar.
…
Akşam üstü şehrin eski parkında oturuyordum.Hava kapalıydı.Gri bulutlar gökyüzünü kaplamıştı.Tam eve dönmeyi düşünürken telefonum çaldı.Ekranda bilmediğim bir numara vardı.Açtım.
“Catherine Parker?” Kaşlarımı çattım.”Evet?” Karşı tarafta kısa bir sessizlik oluştu.Sonra duyduğum cümle hayatımı ikiye böldü.”Babanız trafik kazası geçirdi.”O an dünya durmuş gibiydi.Nefes almayı unuttum.Elimdeki telefon ağırlaştı.Duyguğum diğer cümle ile ikinci kez daha derin bir şekilde baştan sarsıldım.”Maalesef kurtarılamadı.” Ve o saniyede …

Henüz bilmiyordum.Geçmişten gelen insanların yeniden hayatıma girmek üzere olduğunu…
William’ı.
Dylan’ı.
Ve yıllardır nefret etmeye çalıştığım annemi…
Henüz bilmiyordum.
Ama hayatımın en karanlık günü,aslında her şeyin başlangıcıydı.