#BÖLÜM 1- Yağmurun Sakladığı Sır

Nocturne şehrinde yağmur hiç gerçekten dinmezdi.
Sokak lambaları sisin içinde titrer, eski binaların pencereleri geceleri karanlık gözler gibi şehri izlerdi. İnsanlar burada birbirlerine isimleriyle değil, sırlarıyla seslenirdi.
Lara Veyron bu şehri terk etmeye yemin etmişti. Ta ki Adrian Blackwood'la tanışana kadar.
Onu ilk kez eski tren istasyonunda gördü. Adrian, siyah paltosunun cebinde elleriyle perona yaslanmıştı. Sanki birini beklemiyor da geçmişinin gelmesini engellemeye çalışıyordu.
Lara yanından geçerken Adrian başını kaldırdı.
"Veyron."
Lara durdu.
"Soyadımı nereden biliyorsun?"
Adrian'ın gözleri bir anlığına karardı.
"Çünkü baban yüzünden benim ailem de yıllardır huzur bulamıyor."
Lara'nın kalbi hızlandı. Babasının ölümünden sonra kimse onun hakkında konuşmaya cesaret edememişti.
"Babamı tanıyor muydun?"
Adrian cevap vermedi. Bunun yerine ebinden küçük, gümüş bir anahtar çıkardı.
"Bu gece saat on ikide eski Blackwood konağına gel. Babasının ölümünden önce sakladığı şeyi görmek istiyorsan."
"Ya gelmezsem?"
Adrian ona yaklaştı, ama aralarında hâlâ bir adımlık mesafe bıraktı.
"O zaman hayatın boyunca yanlış kişiden nefret edeceksin."
Ve arkasını dönüp gitti.
Lara anahtarı avucunda sıktı.
Gitmemeliydi.
Ama gece yarısında konağın demir kapısının önündeydi.
Adrian onu kütüphanede bekliyordu. Masanın üzerinde sararmış mektuplar, eski fotoğraflar ve babasının imzasını taşıyan bir belge vardı.
Lara belgeyi eline aldığında parmakları titredi.
Babası, ölümünden üç gün önce Adrian'ın annesine bir mektup yazmıştı.
Mektupta yalnızca tek bir cümle vardı:
“Oğlunu koru. Gerçeği öğrenirse hepimiz mahvolacağız.”
Lara başını kaldırdı.
"Bu ne demek?"
Adrian ona baktı.
"Bilmiyorum. Ama babamın yıllardır senden sakladığı bir şey olduğunu biliyorum."
"Benim babam öldü. Senin baban ise hâlâ yaşıyor."
"İşte bu yüzden cevapları ondan almaya çalışıyorum."
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Lara, Adrian'ın elindeki küçük kesiyi fark etti. Ona ne olduğunu sormak için uzandığında Adrian elini çekmedi.
Aralarındaki düşmanlık, yerini tarif edemedikleri bir yakınlığa bıraktı.
Adrian fısıldadı:
"Senden uzak durmam gerekiyor."
Lara gözlerini ondan ayırmadı.
"Öyleyse neden beni buraya çağırdın?"
Adrian cevap vermedi.
Çünkü ikisi de gerçeği biliyordu: Birbirlerine âşık olmaları, iki aile arasındaki savaşı yeniden başlatabilirdi.
Ve yine de o gece birbirlerine verdikleri söz, bütün yeminlerinden daha güçlüydü.
Ne olursa olsun, birbirlerine yalan söylemeyeceklerdi.