1. Bölüm

Gözlerimi hep aynı soruyla açıyorum: Bu gün hangi gerçeğin peşinden koşacağım?
Alarm çalmadan birkaç saniye önce uyanırım genelde. Sanki içimde bir saat var; durmadan çalışan, susmayan. perde aralandığında sızan solgun sabah ışığı odama yayılırken, bi an tavana bakarım.
Çocukken hayalim öğretmen olmaktı Sonra büyüdüm... ve insanların sustuğu yerde konuşmaya kara verdim.
Ben bir gazeteciyim.
Kolay bir meslek seçmedim. Annem hala her telefon konuşmamızda "Kendine dikkat et" der. Babam ise haberlerimi sssizce izler, gururunu belli etmemeye çalışır. Ama ben onların gözlerindeki korkuyu da biliyorum. Çünkü gerçeklerin peşinden gitmek bazen karanlığa yürümek demekti.
Yatağımdan kalkarak telefonuma uzandım. Gece boyunca düşen mesajlar, ihbalar, yarım kalmış notlar...
Hayatı hep yarım cümleler ve tamamlanmayı bekleyen dosyalarla dolu.
Ama ben vazgeçmem.
Çünkü birileri susarken, birinin yazması gerek.
Ve ben tam da bunun için uyanıyorum.
Yüzümü yıkarken aynadaki yansımama bakıyorum. Gözlerimin altında hafif morluklar var. Uykusuzluk artık hayatımı bir parçası. Ama en azından gözlerim hala canlı. Hala meraklı. Hala inatçı.
mutfağa geip kendime sade bi kahve yapıyorum. Kahvenin kokusu yayıldığnda, kısa bir an için herşey normalmiş gibi hissediyorum. Sıradan bir sabah, sıradan bir hayat. Oysa benim hayatım hiçbir zaman tama anlamıya sıradan olmadı.
ünüversteden gazetecilik okurken herkez bana aynı şeyi söylemişti:
"Bu ülkede gerçekler yazmak zor."
Ben de hep aynı cevabı verdim:
"Zorsa daha çok yazılmalı."
İlk haberimi yaptığı günü hatırlıyorum. Küçük bir mahallede, kimsenin önemsemediği bir adaletsizlikti. Belki büyük bir manşet değildi ama bir ailenin sesi olmuştu. O gün anladım: gazetecilik sadece bir haber yazmak değil, birinin gözyaşını görmezden gelmeki.
Telefonum titriyor.
Editörümden mesaj:
"Hazır mısın? Bugün büyük bir dosya var.?
Hazır mı?
Bilmiyorum.
Ama korksamda geri adım atmam. Çünkü korku gerçeği susturmaz. En fazla geçiktirir.
Hem heycan hem tedirginlik.
Sokak kapısını açtığımda soğuk hava yüzüme çarptı. Derin bir nefes alıdım.