1 bölüm~İz

Lavin sabah ilk ışıklarında gözlerini açtı. Yüzüne bir muzip bir gülümsemeyle Yataktan kalkıp banyo kapısına yürüdü. kapıyı açıp içeriye'girdi. Soğuk mermerde küçük çıplak çarpıyordu lavabonun yanına gelince ayaklarının altına bir sandalye alıp üzerine çıktı. soguk musluğu açarak küçük avcunu suyun içine soktu. Avucu suyla dolunca yüzüne suyu sıcratti musluğu kapatıp havluyla elini yüzünü kuruladi. Banyodan çıkıp mutlu mutlu aşağıya'indi

"Anne!" Her yerde annesini arıyordu. Mutfakta bir ses gelince usulca oraya yürüdü. "Anne burdamisin?"

Sara arkadan gelen ses yüzünden arkasin'daki lavine baktı. Yüzüne müzip bir Gülümsedi "lavin? Kızım erkencisin hayrola?" Dedi annesi

Lavin gülümseyerek annesinin yanına gitti
"Anne unuttunmu yarın okula başliyacağim ben bugün de alışverişe gidince diye erkenden uyandım"dedi lavin.

Sara gülümsedi "AA doğru o zaman napiyorsuz tabagindaki yemekleri bitirip gidiyoruz tamamı?" Dedi annesi

Lavin şaşkınca gözlerini kırpiştirdi "ama anne önümde yemek yokki?" Tam sözcüğünü bitirecekken annesi önüne bir tabak koydu iki haşlanmış yumurta,zeytin,peynir ve sosis

"Onlar biticek tamamı lavin" dedi annesi. Kızının pek iştahı olmadığını sarada biliyordu lavin şu zamana kadar fazla iştahı olmayan biriydi.

Lavin yüzünü asarak başını olumlu anlaminda salladı. "Peki" usulca annesine uyarak yemeği yemeye başladı

~🤍~

Lavin annesinin elinden tutmuş yürüyordu birden aklına bir soru gelmişti "Anne benim babam nerde neden hiç onu göremiyorum?" Sara kızının bu sorusuna hazirsizlik yakalanmış gibi duraksadı sonrada birşey demeden yürümeye devam etti lavin bu davranışının anlamını anlamamıştı. Bilmiyorduki bunu en acı anlamina
öğrenecekti.

Lavin annesinin eve gelmesi ısrarıni umursamadan parkta oynuyor arkadaşlarıyla evcilik oynuyordu taki gece olunca lavin eve geldiğinde kapıyı arkasından kapattı. "Anne! Ben geldim!" Lavin annesinden bir ses gelmediğini görünce şaşırdı "anne nerdesin?"
Lavin içeriye yürüyordu taki oturma odasının önünde damla damla kan görene kadar anımsayamamişti bunu anlayacak yaşta değildi küçük ve müzip adımlarla oturma odasına girirken. Lavinin nutlu tutuldu.

Bembeyaz mobilyalar kırmızı lekeler içinde duvar da kırmızı el lekesi vardı lavinin gözü ilk annesinin yerdeki bedenine kaydı annesinin yanına yürüdü.

Ne zaman dolmuş olduğuna anlam verememiş göz yaşları yanağından akıyordu titrekk bir sesle annesini çağırıyordu "anne kalk noldu sana niye heryerin kırmızı içinde sen kırmızı sevmezsin" lavin bu kelimeleri ederken arkadan gelen adım seslerini duymuştu. arkasına baktığında siyah maskeli bir adamı gördü. "Amca yardım et annem uzanmış kalkmiyor" diyerek adamla konuşmaya çalışıyordu adamdan gelen tek tepki lavinin gözlerinin içine bakması kafasını sağa eğmesiydi.