Tanıtım

Kül Yakut.

Bir ifade.
Bin his.
Bir keklik.
Bir aşk.

Toprak Samir Sermet bir ifadesine bin hissi hapsederek gözlerimin içine baktı. Her zamanki gibi.

Çamların yeşili gökyüzündeki nevresimin lacivertini güzel gösteriyordu. Yoksa düz bir lacivertin anlamı yoktu. Süs gerekirdi. Bazen sayılamayan yıldızlar, bazen çamların yeşilliği...

Ama hiçbir süs bir kadının gözleri kadar yakışamazdı bu gökyüzüne. O gözlerde geceyi gündüz yaptığından lacivertin önemi yoktu. Göz kamaştıran bir ışıktan ibaret olurdu.

Dedesi,karşısı boğaz manzarası olan evinde denize arkasını dönerek mezarlığa yönelik oturmayı öğretmişti Anya Valeria'ya. Güzelliğe aldanıp hakikati unutmamak için. Hakikat, ölümdü. Hakikat, son demekti. Hakikat, hatıralarda sonsuza dek yaşamak demekti. Hakikat,yaşadığın bir hafıza kalmadığında sonsuzluk bitene dek unutulmak demekti.

Çam ağaçlarının altında, bu ormanda bizi öldürmeye çalıştığı için kaçtığımız onlarca adam yokmuş gibi baktı bana. Kolundaki kurşun sıyrığı bile umurunda değildi artık.

Kurtulmuş muyduk?

"Canım yandı." Dedim tam karşısında durduğumda ayakkabılarıma baktım, çok yorulmuştum. Öfkeliydim.

"Bunları yaşamanı istemezdim." Dedi bana doğru bir adım attığında onu göğsünden ittirdim.

"Beni mecbur bıraktın!" Toprak tekrar yaklaşmaya çalıştığında dolu gözlerimle başımı iki yana salladım, "Seninyüzünden Toprak!" Yine ittirdim onu. Yanaklarıma doğru süzülen yaşları sildim.

Koruyamamıştı ailemi, sözünü tutmamıştı.

"Anya, dinle beni." Diyerek benim yaşlarakan gözlerim karşısında benden daha çaresiz görünüyordu. Beni çaresiz bırakarak bu yola girmemi sağlayan adam, çaresiz olsundu zaten.

"Sen tehdit ettin beni." Dedim aylar öncesini ona hatırlatarak, "Adi herifin tekisin! Beni kardeşimle tehdit edecek kadar kalpsizsin. Şimdi sevdiklerim öldü, ailem tehlikede ve peşimde beni öldürmeye çalışan adamlar var. Sözünü tutamadın Toprak. Sen beni koruyamadın." Tekrar gözlerimden art arda yaşlar akmaya başladığında başımı eğdim, "Aptallık bende, inandım sana... Hayatımda verdiğim en yanlış karar sana inanmaktı."

"Anya." Dedi, susmadım.

"Tehdidinin ardından ailemi öldürmeyecek kadar merhametli olabilirsin." Dedim acı bir gülümsemeyle, "Ama verdiğin sözden sonra onları koruyamayacak kadar alçaksın!"

"Anya sus." Dedi, yine susmadım.

"Haftalardır beni kendine mahrum bırakarak benimle oyunlar oynayıp sonra tekrar duvar örecek kadar da alçak bir adamsın." Dedim ve duraksadım, gözlerini kapadı. "Korkaksın Toprak."

Gözlerini açtı. Bu sefer sadece bakmadı, aramızdaki mesafeyi öyle hızlı kapattı ki ben daha durumu algılayamadan yüzümü elleri arasına aldı ve dudaklarımda dudaklarını hissettim.

Oyun değildi... Bu sefer oyun değildi.

Hızla inip kalkan göğsümle beraber birkaç damla yaş daha yanaklarıma doğru süzüldü, beni öperken eline bulaşan yaşları temizledi yanağımdan. Bu an gerçekti, hissediyordum. Dudaklarımda, yanaklarımda,ellerimde, saçlarımda, tırnaklarımda... Bedenim her zerresiyle onu hissediyordu.

Ve son bir ses çınladı kulaklarımda. Bu akşamın patlayan son silah sesi.

Tek kurşun.
Tek hedef.
Tek patlama.

Yavaşça sırtıma yayılan sıcaklıkla birlikte bacaklarımdan gücün çekildiğini hissettim. Toprak'ın dudakları dudaklarımdan yavaşça ayrıldı. Ben yere serilirken bir eliyle vücudumu sarmaladığında diğereli yanağımda kalmıştı. O da dizleri üstüne çöktü, şok içerisinde baktı bana.

"Anya." Dedi, çam ağaçlarına baktım. Bir nefes verdim, göğsüme battı bu soluk.

Ölmek için yalvardığım gecelerde boğazıma takılan nefeslerime benziyordu. Hayatımda olmadığım kadar temiz hissediyordum, hiçbir beyaz kıyafetin hissettiremeyeceği kadar temizdim sanki. Göz kapaklarım bilincimle savaşıyordu.

"Anya, bana bak." Dedi Toprak yanağımdan beni dürterek kendime gelmem için. Açtım gözlerimi.

"Güneş..."Diye döküldü dudaklarımdan içimden zor çıkan sesimle, "Güneşe kavuştun mu? Güneş ben miydim?"Artık bu hikâyede kimin kim olduğunu öğrenmek istiyordum. Toprak kızarmış gözleri ve acı dolu ifadesiyle başını iki yana salladı.

"Güneş aşktı." Dedi ve gözleri dolarken çenesi titredi, "Toprak benim yüreğimdi." Nefes almakta tamamen zorlandığımı hissettim. Gülümsemeye çalıştım, o halde... Keklik kuşu...

"Keklik?" Diye sordum son gücümle.Toprak'a ait bir damla gözyaşı yüzüme döküldü.

"Keklik sensin."

Bir ifade
Bin his
Bir keklik
Bin acı