Bölümler 1Şu an: Kül ve kan
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Bazı yaralar zamanla iyileşmez. Sadece daha derine gömülür.”
Çocukluğumu hatırlamıyorum.
Sanki biri hafızamın en güzel anılarını alıp ateşe atmıştı. Geriye sadece küller kalmıştı.
Ama unutamadığım tek bir gün vardı.
Annemin son nefesini verdiği gün…
O gün gökyüzü bile griydi. İnsanlar sadece izledi. Kimse bir şey yapmadı.
Babam ise arkasına bile bakmadan çekip gitti.
O an anladım.
Kan bağı, her zaman aile demek değildi.
İçimde büyüyen tek şey nefretti.
On sekiz yaşıma bastığım gün kendime söz verdim.
“Seni bulacağım
⸻
Yıllar geçti.
Her şehirde onu aradım. Her sokakta, her kalabalıkta gözlerim onu seçmeye çalıştı.
Ama babam sanki dünyadan silinmişti.
Artık yirmi beş yaşındaydım.
İntikam hâlâ içimdeydi ama eskisi kadar yakmıyordu.
Ta ki o güne kadar…
İşe gitmek için aceleyle yürürken biriyle çarpıştım.
“Çok pardon…” dedim başımı kaldırmadan.
“Önemli değil.”
Sesini duyduğum an kalbim bir anlığına durdu.
Başımı kaldırdım.
Karşımda, hayatımda gördüğüm en etkileyici adam duruyordu.
[…]
O yabancı, beni yıllardır peşinden koştuğum gerçeğe götürecekti.
Ve hayatım, o tek çarpışmayla tamamen değişecekti.
Adam bana birkaç saniye baktı.
Bakışlarında tuhaf bir şey vardı. Sanki beni ilk kez görmüyormuş gibiydi.
“İyi misiniz?” diye sordu.
Sesindeki sakinlik, içimde kopan fırtınayla hiç uyuşmuyordu.
“İyiyim…” dedim aceleyle.
Yerden düşen dosyalarımı toplamak için eğildim.
Tam o sırada o da eğildi.
Parmaklarımız aynı kâğıda uzandı.
[…]
“Neden bu kadar telaşlısınız?” dedi hafifçe gülümseyerek.
Cevap vermedim.
Çünkü gözleri…
O gözleri daha önce bir yerde görmüştüm.
Nerede olduğunu hatırlayamıyordum.
Ama kalbim, beynimden önce tanımış gibiydi.
“Sanırım bunu düşürdünüz.”
Elindeki küçük kolyeyi uzattı.
Boynuma dokunduğumda nefesim kesildi.
Annemden bana kalan tek hatıra…
Nasıl olmuştu da yere düşmüştü?
Kolyeyi titreyen ellerimle aldım.
“Teşekkür ederim.”
Arkamı dönüp yürümeye başladım.
Ama içimde tuhaf bir his vardı.
Sanki bu karşılaşma bir tesadüf değildi.
Sanki kader, yıllardır ördüğü düğümü yavaş yavaş çözmeye başlamıştı.
Ve ben…
Henüz bunun farkında bile değildim. Eve vardığımda aklım hâlâ o yabancıdaydı.
Defalarca kendime aynı soruyu sordum.
Neden?
Neden gözleri bana bu kadar tanıdık gelmişti?
Cevabını bulamayınca düşünmeyi bıraktım.
Duşumu aldım, üzerimi değiştirdim ve annemden kalan kolyeyi avucumun içine aldım.
Bu kolye…
Hayatım boyunca bana kalan tek şeydi.
Arkasında ise yıllardır anlamını çözemediğim tek bir harf vardı.
“Ö.”
Belki bir isimdi.
Belki de yıllardır aradığım gerçeğin ilk ipucuydu.
Telefonumun sesiyle düşüncelerim bölündü.
Hayla un ha arıyordu.
“Efendim?”
“Yarın şirkete yeni ortak geliyor. Patron bütün çalışanların erken gelmesini istedi.”
“Tamam, orada olurum.”
Telefon kapandı.
İçimde tarif edemediğim bir sıkıntı vardı.
Sanki yarın olacaklar bütün hayatımı değiştirecekti.
⸻
Ertesi sabah şirkete girdiğimde herkes fısıldaşıyordu.
“Yeni ortak çok gençmiş.”
“Duyduğuma göre şirketi tek başına ayağa kaldırmış.”
“Kim olduğunu bilen var mı?”
Merak etmedim.
Benim tek derdim işimi yapıp eve dönmekti.
Tam masama oturacakken müdürün sesi duyuldu.
“Herkes toplantı odasına.”
İsteksizce ayağa kalktım.
Toplantı odasına girdiğimizde herkes alkışlamaya başladı.
Kapı açıldı.
İçeri uzun boylu, siyah takım elbiseli biri girdi.
Başımı kaldırdığım an nefesim kesildi.
Dün çarptığım adam…
O da beni gördü.
Göz göze geldik.
Bu kez gülümsemedi.
Sadece birkaç saniye bana baktı.
Sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi gözlerini benden çekti.
“Ben Ömer seyirhan”
“Bugünden itibaren bu şirketin yeni ortağıyım.”
Kalbim deli gibi atıyordu.
Çünkü o an fark ettim…
Ömerin boynunda, benim kolyemin aynısı vardı.
Ve onun kolyesinde de de
“A”
⸻
Bir an nefes almayı unuttum.
Gözlerimi kolyesinden ayıramıyordum.
A.
Aynı kolye.
Ama benim kolyemin arkasında Ö. yazıyordu.
Bu nasıl mümkün olabilirdi?
Ömer konuşmaya devam ederken söylediklerinin hiçbirini duymuyordum.
Aklımda sadece tek bir soru vardı.
Bu adam kimdi?
Toplantı bittiğinde herkes yavaş yavaş odadan çıktı.
Ben de çıkmak için ayağa kalktım.
Tam kapıya yönelmiştim ki arkamdan gelen sesle durdum.
Ömer’di
“Bir dakika
Yavaşça arkamı döndüm.
“Benimle mi konuşuyorsunuz?”
Başını salladı.
“Evet.”
Birkaç saniye sessizce birbirimize baktık.
Sonra gözleri boynumdaki kolyeye kaydı.
1. Bölüm sonu 🤍
Bölüm etkileşimi