Bölüm 1: Sonun başlangıcı

O gün neredeyse öğle vakti olmasına rağmen güneş hâlâ doğmamıştır hava hâlâ tamamen karanlıktır ama tuhaf bir şekilde ne ay nede yıldızlar görünür bir süre sonra ise tamamen kırmızı ay kendini gösterir kan kırmızısı ve kasvetli hava boğucu bir hal alır bazıları meraklı bir şekilde dışarıya çıkar bazıları ise evlerinin balkonları ve pencerelerine koşar herkes şaşkın bir şekilde gök yüzünü izlerken hiç kimse buna neyin neden olduğuna mantıklı bir açıklama getiremez.
Ve o can alıcı an gelir, sanki kağıt külü gibi küçük kül parçaları gök yüzünden aşağıya yavaşça süzülmeye başlar insanlar hâlâ şaşkın bir şekilde olan biteni izlerken ilk çığlık yaşlı bir kadından gelir kolunu tutup bağırıp çığlık atıyor insanlardan yardım istiyordur kül temas ettiği her canlıyı yavaşça çürütür ve yavaşça tüm vücuda yayılır deriyi kasları damarları ve kemikleri yavaşça yer ve tüketir geriye sadece küçük bir kan pıhtısı kalana dek insanlar kaçmaya başlamıştır bile ama sadece ilk 24 saate Dünya nüfusunun yüzde onu ölür artık yapacak başka bir şey kalmayınca insanlar yer altı sığınaklarına çekilmek zorunda kalır dış dünya tamamen cansız hareketsiz ve terk edilmiş bir şekilde kalır bundan tam yirmi yıl sonra ise sığınaklarda ciddi anlamda yiyecek ve su azlığı oluşmaya başladı sığnakların alt kesimlerindeki insanlar için temiz bir duş almak imkansız iken üst kısımlarda dururum tam tersiydi
Yemek sırasında bekleyen öfkeli bir gurup genç vardı kısa siyah saçlı mavi gözlü uzun boylu ekibin lideri olan Gece, sarışın mavi gözlü enerjik ve neşeli bir kız olan Helen, grubun asi çocuğu sinirli ve saldırgan Eren, Ekibin zeki ve delisi serdar ve en küçük aynı zamanda Gece nin kız kardeşi olan Mahşer yemek sırasında sıkılmış bir şekilde beklerken önelirine verilen grı rengi lapadan memnun görünmezler Gece tabağı sinirli bir masaya vurur
-Yeter artık sıkıldım! Gece gündüz çalışıyoruz ama bize düşen çöp!
Yemekhanedeki diğer insanlar ona şaşkın bir şekilde bakar arkadaşları ise ona sessiz olmasını işaret eder Serdar onu kolundan tutup çeker
-Sus lan gerizekalı (etrafına bakar) tutuklanmakmı istiyorsun?
Eren sinirli bir şekilde fısıldar
-O haklı bu adaletsizlik!(Elini masaya vurur)
Mahşer şaşkın bir şekilde olan biteni izler Gece nin hırkasını çekiştirir
-Abla? Ne oldu?
Herkes ona bakar ve sesizleşir Gece gülümser
-Bir şey ufaklık yemeğini ye
Önlerinde duran gri renkli lapa hiç iştah açıcı gibi görünmez kimse dokunmak istemez ama yemezlerse bu gün boyunca aç kalacaklarını bilirler herkes bir birine bakar Eren eğilip fısıldar
-vali nin eski evinin mahseninde taze yemekler olduğunu duydum ama orası güvenli bir şekilde korunuyor içeride elma ve şeker de varmış.
Herkes bir birine bakar Mahşer ise gülerek bağırır ellerini iki yana açar
-Şeker! Şeker istiyorum!
Herkes yine oraya bakarken Gece Mahşerin ağzını kapatır
-sesiz ol ufaklık (fısıldar) eğer şeker istiyorsan sesiz olman lazım
Yemek boyu bir daha kimse konuşmaz akşam olunca ise binadan binaya atlayarak kolay bir şekilde içeri girerler alta nöbet tutan nöbetçiler fark etmemiştir bile Gece onlara sesiz olmalarını işaret eder ve alt kata inerler serdar fısıldar
-Bu çok kolay olmadı mı?
Helen ona bakar
-şom ağzını açmasan olmaz değil mi Serdar?
Alt kata inerler gerçekten de taze elmalar ve şekerler vardır Gece gülerek sandalye ye oturur Mahşer hemen şekerlere koşar diğerleri ise etrafı incelerken çantalarını sesizce doldururlar tam her şey yolunda giderken Mahşer in yüksek çığlık sesi her şeyi bozar diğerleri şaşkın bir şekilde ona doğru koşarken üst kattan nöbetçilerin içeri girdiği duyulur şeker kasaların arkasında bir ceset vardır ve muhafızlar Gece ve çetesini oranın içinde yakalamıştır…
Devam edecek