Dora’nın hikayesi ve yeni bir başlangıç

Dora nın anlatımı;
16 yaşımdayken başladığım bu hikayenin hayatımı değiştireceğini bilmiyordum.Küçükken hayatım çok huzurluydu ve çok mutluyduk.Annem,babam,ben ve abim yaşıyorduk.Ta ki bir güne kadar.Babamın bazı düşmanları vardı yıllar yıllar önce annemi görüp beğenmiş ve ondan hoşlanmıştı.Bu sadece bir hoşlantı değildi,bir takıntıydı.Ve bu nedenden dolayıda evimizde babamın eskiden aldığı resmen antika değerinde bir tüfeği vardı.O tüfek bir kasada bulunuyordu.Biz büyüyünce de bir gün eğer başımıza bir şey gelirse diye babam bize o kasanın şifresini söyledi.Ama bizim başımıza değilde onun başına bir şey geleceğini bilmiyordu.

Ben ailemle çok yakındım, mesela abimle,insanlar abilerinden flörtleri olduğunda veya sevgilileri olduğunda çekinirlerken ben hiç çekinmez direkt anlatırdım.O benim sırdaşım olmuştu ta ki o güne kadar.8 Mayıs 2019 evet bu size çok yakın bir tarih gibi gelebilir ama ben o zaman 16 yaşındaydım ve odamda sakin bir şekilde oturuyordum.Aniden tetik çekilme sesi geldi yanlış duymuşumdur deyip umursamadım.Ve silah sesi duyuldu hemen ellerimi duyduğumda kulaklarımla kapadım içimden sakin ol derin nefes al Dora,sakin ol derin nefes al Dora diye tekrar ettim.Ve çok geçmeden 5 dakika sonra falan bir kere daha silah sesi duyulduğu an şok olmuştum hızlı adımlarla kapıya koştum ve masamın üstündeki kapının anahtarını ellerim titreye,titreye aldım ve kapıyı kilitledim.O an sakinliğimi korumak benim için en önemli şeydi.Bir yandanda abimin iyi olup olmadığını kontrol etmem gerekiyordu.Çünkü o anneme takıntılı adamın evimize geldiğini düşünüyordum.Ve iki silah sesi çıktığına göre ya babam iki kere vuruldu ya da abim babam vurulacakken silahın önüne atladı , babam ve abim vurulmuş oldu iki ihtimal de korkunçtu.Notlarım hiç bir zaman iyi değildi ama çoğu öğretmenlerim ileride dahi olacağımı söyler dururdu.Bu size biraz özgüven patlaması gibi gelebilir ama bende gerçekten zekama güveniyorum.Çünkü pratik zekam var.Müzik o an huzur bulabileceğim tek yerdi ve her yerde müzik dinler kafamın içini rahatlatırdım.Müzik benim tek çıkış yolum denilebilirdi.Ve o an sakinleşmek için okul çantamı açtım buruşmuş test kâğıtlarının içinden kulaklığımı en sonunda buldum ve elimi attığım gibi kapıp telefona uzandım.

İlk an içimden polisi aramak gelse de bu çok iyi bir seçenek olmazdı çünkü o adam silahı da alıp gittiyse annem suçlu olurdu ve gözaltına alınırdı.Ve hayatımın içine sıçılırdı.En sevdiğim şarkılardan birini açtım,ağlayarak şarkıyı mırıldanmaya başladım ve en sonunda ağlamamı durdurup içeri bakmak için gözyaşlarımı emicek bir peçete bulamayıp buruşmuş testleri düzleştirip içimdeki acıyı oraya haykırmaya başladım.En sonunda dökücek gözyaşım kalmayınca içeri bakmaya karar verdim.Yataktan ayağa kalkarken başım döndü.Çok ağlayınca başım dönerdi.Her insanın öyle değil mi zaten

Elimle başımı tuttum,bu sefer yavaşça ayağa kalkmaya çalıştım ve korkarak anahtarı alıp kapıya gittim ve aniden anahtarı döndürmeye başladım kapıyı yavaş ve temkinli bir şekilde ittirdim.Korkar adımlarla salona giderken koridorda hıçkıra hıçkıra ağlayan bir ses duydum bu abimin sesiydi.Aniden adımlarım hızlanmaya başladı.Ve salona vardığım anda dehşete kapıldım.Hiç beklemediğim bir şey olmuştu annem ve babamın kanları ve bedenlerini gördüm şaşkın ifademi belli etmek için elimi ağzıma bastırdım.Abim salonun bir köşesine oturmuştu ve gözyaşları sel ölmüş bir şekilde ağlıyordu.Aniden gözümün önünde öfkeli rüzgarlar esmeye başladı evet şimdiki bildiğiniz Dora o an bir fragman gösterip geri gitmişti.Bağırarak yanına gittim.Korkunun ve endişenin yerine sadece öfke gelmişti.Hemen önünde duran o tüfeği gördüm ve ayağımla salonun diğer köşesine ittim.Sonra bir anlık kafama dank etti annem ve babama bunları yapan bana neler neler yapardı.Bunu düşünürken çok küçüktüm şimdiki Dora olsaydı bırakın korkmayı Luvianın cesedini çıkarırdım kapıdan.Ağlayan bir sesle sadece şunu diyebildim;
Dora:Sen mi yaptın
Abim yani Luvian hiç tepki vermedi.Ve yine sordum.Ama bu sefer sesimi yükselterek.
Dora:Sen mi yaptın diyorum
Dedim ve sesim bütün odada yankılandı
Luvian:Bana sesini yükseltme
Dedi kısık bir sesle,o an adeta gözümü kan bürümüştü
Dora:Soru soruyorum sana
Dedim çığlık atar bir tonda sesimin böyle çıkacağını hiç tahmin etmiyordum
Luvian:Evet ben yaptım
Dedi ve abimin bana hiç bu kadar bağırdığını duymamıştım çünkü bana bağırmaya kıyamazdı.Korkudan buz kesilmiştim.Sadece sessiz bir şekilde “yazıklar olsun”demekle yetindim.
Odama gidip kapıyı çarptım ve kilitledim.İlk başta uyumaya çalıştım ama kendimi kandırıyordum.Abim kapıya doğru hızlı adımlarla yürüdü ayak seslerini duyabiliyordum.Kapıya yumruklarıyla vurmaya başladı ve Dora aç şu kapıyı dedi.Ve bunu en az 7 kere tekrarladı cevap vermedim hiç birinde.Ve ben bir katille tam iki yıl aynı evde yaşamaya devam ettim.Neden mi iki yıl çünkü tek başıma 18 yaşıma gelmeden uçakta uçamayacağımı biliyordum.Ve bu nedenle tam iki yıl aynı evde yaşadım.Abim üniversite okumuyordu bu yüzden sadece evdeydi.Ve ben okuldan geldiğimde(evimiz birinci kattaydı)kendi odamın camından tırmanarak girerdim ve hep odamın kapısı kilitliydi.Ben para biriktirmeyi sevmeyen bir kızdım ve hep harcardım eskiden annem ve babam para verirdi ama onlarda yoktu.Ve Luviandan isteyemezdim Luvian her gün kapıma gelip özür dilerdi öyle bağırmak istemediğini söyler yemek vermeye çalışırdı ama ben onun elinden yemeyeceğim için yemeği kabul etmezdim bu hergün yaşanırdı.Parada biriktirmediğim için bazı günler aç kalırdım bazen Luvian kapının altından para atardı ben sadece aç kaldığım zaman o paraları kullanırdım.Ve bazen tansiyonum düşerdi bende ona beni götürmesini söyleyemeyecek kadar gururlu olduğum için o halde kendim hastaneye kadar yürürdüm.İki yılı sonunda atlatmıştım 18. Yaş doğum günümü odamda tek başıma kutladıktan sonra ilk defa abimden bir şey istedim.
Ve karnımın aç olduğunu pizza istediğimi söyledim,onun bu isteğimi yerine getireceğine o kadar emindim ki Evimiz pizzacıya yakındı bu nedenle yürüyerek gitti.Ana kapının kapanma sesini duyduğumda babam ve annemin paralarını sakladığı kasaya doğru gitmek için kapımın kilidini açtım ve oraya doğru yöneldim ihtiyacım olacak kadar para vardı çünkü biz biraz varlıklı bir ailedeydik ama bana para verildiği iki saniyede harcardım.Güzel kıyafatler,makyaj malzemeleri falan alırdım ama eskisi kadar para yoktu çünkü abim yemek yapmayı bilmiyordu ve bu yüzdende hep dışarıdan yiyiyordu.İhtiyacım olacak kadar parayı alıp kalanı bıraktım.Benim ingilizcem iyiydi ve bu yüzden İngilizce kullanılan bir ülke seçmeye dikkat ettim ve en sonunda Amerika’ya taşınmaya karar kıldım.Bileti aldım ve büyük bir çantaya paraları sıkıştırdım.Abime bir şey fark ettirmeden bütün işlerimi halledip evden çıktım ve taksi çağırdım

İstanbul’a son bir veda ettikten sonra havaalanına vardım ve uçağa bindim uzun bir uçuşun ardından Amerika’ya vardım.İlk işim ev almak oldu.Peki Amerika’da kimlerle tanışacaktım?Devam edecek….