O an

*"Nefese nefeseydim. Kolumdaki dijital saat sekiz elli dokuzu gösteriyordu. Dokuzdaki o hayati toplantıda masada olmazsam her şey bitecekti. Dosyaları göğsüme bastırıp koridorda deliler gibi koştururken gözüm sadece karşıdaki asansör kapısındaydı. *Köşeyi döndüğüm o salisede sert bir göğse çarptım. Dengemi kaybedip gerilerken, kollarımın arasındaki tüm klasörler büyük bir gürültüyle mermer zemine saçıldı. Haftalarca uğraştığım raporlar ayaklarımızın altındaydı şimdi. Panik dalgası bir anda yerini safi bir öfkeye bıraktı. Zaten zamanla yarışıyordum ve önüme çıkan bu engel beni çileden çıkarmıştı.Dizlerimin üstüne çöküp kağıtları hırsla toplamaya başlarken, başımı bile kaldırmadan bağırdım: 'Önünüze baksanıza be adam! Görmüyor musunuz acelem olduğunu? Koridorun ortasında heykel gibi dikilmek zorunda mısınız!'Ben fırtınalar koparırken, yukarıdan ne sert bir ses yükseldi ne de bir azarlama işittim. Aksine, son derece sakin, derin ve kadife gibi bir ses tonu kulaklarıma ulaştı:'Haklısınız, tamamen benim hatam. Köşeyi çok hızlı döndüm, lütfen kusura bakmayın.'Şaşkınlıkla kafamı kaldırdım. Karşımda jilet gibi takım elbisesiyle, boyu posu yerinde bir adam duruyordu. Ama asıl şaşırtıcı olan, adamın o pahalı kumaş pantolonuna hiç acımadan önümde diz çökmesiydi. Yerdeki kağıtlardan birkaçını kibar bir hareketle alıp bana uzatırken yüzünde son derece samimi ve centilmence bir tebessüm vardı.Ben ona suçlayıcı gözlerle bakmaya devam ederken, sesindeki o sakinlikle ekledi: 'Görünüşe göre çok önemli bir yere yetişiyorsunuz. İzin verin, toplamaya yardım edeyim.'"Adamın sakinliği sinirlerimi daha da bozmuştu. İnsanlar genelde bana bağırır, beni suçlar ya da en azından ters bir cevap verirdi. Ama bu adam sanki olan biten her şeyi doğal karşılıyordu.
Son kağıdı da elime alırken saate baktım.
08.59
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
"Harika!" diye söylendim. "Kesin geç kaldım."
Tam ayağa kalkacakken elimdeki dosyalardan biri tekrar yere düştü. Adam hızlı davranıp dosyayı kaptı.
"Dokuzuncu kat mı?" diye sordu.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Nereden bildiniz?"
Dosyanın üzerindeki etiketi gösterdi.
"Yönetim Kurulu Toplantısı."
Bir an sustu. Sonra cebinden bir kart çıkardı.
"Benimle gelin."
"Ne?"
"Asansörleri beklemeye vaktiniz yok."
Adam kartı yan taraftaki güvenlik kapısına okuttu. Daha önce fark etmediğim özel bir asansörün kapıları sessizce açıldı.
Bir adım geri çekildim.
"Bakın, yabancılarla özel asansörlere binme alışkanlığım yok."
Adamın dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.
"Bu durumda geç kalmayı tercih edebilirsiniz."
Saat tekrar dikkatimi çekti.
09.00
İçimden birkaç saniye boyunca onun deli mi, tehlikeli mi yoksa sadece fazla özgüvenli biri mi olduğunu anlamaya çalıştım.
Sonunda derin bir nefes alıp asansöre bindim.
Kapılar kapanırken aklımda tek bir soru vardı:
Bu adam kimdi?
Asansörün kapıları üzerime kapandığında, içerideki yoğun sessizlik kalbimin güm güm atışıyla bölündü. Kabin, normal asansörlere göre neredeyse iki kat hızlı hareket ediyordu. Yukarı doğru ivmelenirken midemin ağzıma geldiğini hissettim.Yanımdaki adama kaçamak bir bakış attım. Duruşundaki o aşırı rahatlık ve özgüven, buraya ait olduğunun en büyük kanıtıydı. Jilet gibi takım elbisesinin manşetinden sarkan pahalı saatine baktı, sonra bakışlarını bana çevirdi."Merak etmeyiniz," dedi, sesindeki o kadife tonu koruyarak. "Sizi kaçırmıyorum. Sadece işinizi kurtarmaya çalışıyorum.""Teşekkür ederim," diye mırıldandım, dosyaları göğsüme daha da bastırarak. "Ama hala kim olduğunuzu söylemediniz."Tam ağzını açmıştı ki, asansör hafif bir sarsıntıyla durdu. Dijital ekranda '9' rakamı belirdi ve kapılar iki yana açıldı. Koridorda bir ölüm sessizliği vardı. Büyük toplantı salonunun buzlu cam kapısı bir fersah ötede duruyordu."Sorunuzun cevabı," dedi adam, asansörden çıkıp önümden yürümeye başlarken. "O kapının arkasında."Koar adımlarla arkasından gittim. Kalbim teslim bayrağını çekmek üzereydi. Yönetim kurulu toplantı salonunun önüne geldiğimizde, adam hiç tereddüt etmeden ağır ahşap kapıyı iterek açtı.İçerideki tüm başlar —şirketin en kıdemli müdürleri, sert bakışlı CEO ve diğer ortaklar— anında kapıya döndü. Geç kaldığım için alacağım o korkunç tepkiyi göğüslemek adına gözlerimi kapattım. Şirketten kovulmam an meselesiydi.Ancak beklediğim fırtına kopmadı. Aksine, odadaki herkes bir anda ayağa kalktı. CEO, yüzündeki o her zamanki kibirli ifadeyi silip yerini büyük bir saygıya bırakarak masanın başından öne doğru atıldı."Hoş geldiniz efendim," dedi CEO, sesinde hafif bir titremeyle. "Biz de tam sizsiz başlamak üzereydik."Gözlerimi şaşkınlıkla açtım. CEO'nun ceketini ilikleyerek önünde eğildiği kişi, koridorda üzerine çarptığım, pahalı pantolonunu umursamadan yerdeki kağıtlarımı toplayan o "yabancıydı."Adam masanın başköşesine doğru ilerlerken, kapının ağzında donup kalmış olan bana doğru döndü. Masadaki boş sandalyelerden birini eliyle işaret etti ve yüzünde yine o samimi, hafif muzip tebessüm belirdi:"Raporları haftalardır beklenen o meşhur uzman sizsiniz demek... Lütfen geçin, oturun. Ve lütfen başlayın, zira ikimiz de buraya gelebilmek için kelimenin tam anlamıyla büyük bir çarpışma yaşadık."O an her şey taş gibi yerine oturdu. Şirketin yurt dışından gelen gizemli büyük ortağı, yönetim kurulu başkanı Ateş Karahan’ın tam karşısında duruyordum.