7. BÖLÜMÜN KALANI BU YENİ DEĞİL

Ablam iyiki bana bunları öğretmiş, diye düşündüm.
Çünkü ona karşı kullandığım her hareketi ablamdan öğrenmiştim.
Karnımdaki ağrı artması bu oyunun yeni başlamasıydi. Eğer ki onu onu yenersem, her şey son bulacaktı.
Herşeyimi elimden alan bu kızı öldürmeden vazgeçmeyeceğim.
Kılıcımı savurup tam koluna sapladım. Bu hareketimden sonra gözleri doldu. Zatne hemen ağlayan biriydi. Karnımdaki ağrı artık katlanılmaz bi haldeydi.
Sera için,
Ablan için,
Ora ve Lira için,
Anne ve Babanın intikamı için,
Dayan Astra Valenor...
Ben tam kılıcımı sallayıp hamle yaptığımda arkamdan gelen çığlık sesi beni durdurdu. Sonra birisi yanımdan koştu ve Sipara'nin karnına bir kılıç sapladı. Ben daha neler olduğunu anlamadan arkamdan biri beni çekti.
Onların kim olduğunu anlamak zor değildi açıkçası.
Sera Elyra,
Ora Paranzi,
Lira Veona.
Ora Sipara'nin üzerine atlarken Lira beni tutmuş, Sera da Nxyar'ı sakin tutmuştu.
Kabul iyi plan.
-Onu gebertmeden beni buradan alamazsınız! diye bağırırken Lira beni tutmaya çalışıyodu.
Beni hızlıca Nxyar'ın üstüne bindirip atları, Zama, Rara ve Uyre'nin üstüne bindiler. Yerde duran hançere uzanıp onu elime aldım ve fırlattım. Hançer kalbinin biraz 🤏🏻 aşağısına girdi. Ben suratımda ki gülümsemeyle son kez dönüp:
- o hançer bir daha ki sefere senin gøtüne girsin, diye bağırdım.
O orda kanlar içinde yatarken biz atlarla uzaklaştık. Kızlara dönüp:
-Keske bana bıraksaydınız, dedim. Ve aldığım cevaplar karşısında şoke olmustum:
-seni izledik zaten nasıl yorulduğunu gördük.
-zaten burda savaşanları gördük.
-ve senin olduğunu anlamak için saçların yetti,dediler.
Ablamın katilini bırakmak mı?
Asla, o kız ölene kadar bana uyku yok...
Herşeyin sonu sensin diye bağıran ic sesimi susturamiyordum.
Peki onu öldürürken ölürsem?
Ölmem ya, bence...