1 |YAĞMURUN GETİRDİĞİ|

BÖLÜM 1 — YAĞMURUN GETİRDİĞİ

Hastanelerin kendilerine özgü bir kokusu vardı. Dezenfektan, ilaç, bayat kahve ve biraz da uykusuzluk... Özellikle de kasım ayının o insanın iliklerine işleyen soğuk günlerinde, hastane koridorları bana dünyanın geri kalanından tamamen kopuk başka bir evrenmiş gibi gelirdi. Dışarıda insanlar sıcak yataklarında uyurken, biz burada saatlerdir ayakta kalmaya çalışıyor, bazen bir hastanın gülümsemesiyle bütün yorgunluğumuzu unutuyorduk. Tabii benim şu an tek hayalim bir insanı iyileştirmekten ziyade, başımı koyabileceğim yumuşak bir yastık bulmaktı.
"Leyla, yemin ederim şu hâlini görse annem seni bana örnek göstermeyi bırakır."
Başımı masaya yasladığım kollarımın arasından kaldırıp karşımda dikilen Zeynep'e baktım. Elinde iki karton kahve bardağı tutuyor, yüzünde her zamanki o sinir bozucu ama bir o kadar da sevdiğim gülümsemesiyle beni izliyordu. Altı yıllık tıp fakültesi hayatımda kazandığım en güzel şeylerden biri, şüphesiz bu kızdı. Birlikte sabahladığımız sınav gecelerini, ağlayarak çıktığımız sözlüleri ve artık sayısını hatırlamadığım kahve krizlerini düşününce, onsuz nasıl dayanırdım gerçekten bilmiyordum.
"Annen beni zaten yeterince seviyor," diye mırıldandım, uzattığı kahveyi alırken. "Geçen gün telefonda senin yerine benimle konuşmak istedi."
Zeynep gözlerini devirdi. "Çünkü senin gibi uslu, akıllı bir kız yetiştiremediği için vicdan azabı çekiyor. Kadıncağız seni evlat edinmek istiyor olabilir."
"Bence de gayet mantıklı. Hem evdeki odanı da alırım."
"Leyla, arkadaşlığımızı bitirmemize çok az kaldı."
Kahkaha atarak kahvemden bir yudum aldım. Sıcak içecek boğazımdan aşağı süzülürken gözlerimi mutlulukla kapattım. İnsan bazen küçücük şeylerle bile hayata yeniden dönebiliyordu. Mesela şu an bana birisi dünyanın en pahalı mücevherini mi, yoksa kesintisiz sekiz saatlik uykuyu mu istediğimi sorsa, hiç düşünmeden yastığımı seçerdim. Zeynep ise muhtemelen mücevheri alıp satar, parasıyla bir yıl boyunca tatil yapardı.
Tam ona bunu söyleyecektim ki koridorun diğer ucundan yükselen tanıdık bir sesle ikimiz de olduğumuz yerde doğrulduk.
"Hanımlar, keyifler yerinde görüyorum!"
Profesör Doktor Selim Arslan.
Hastanenin en başarılı ama öğrencilerin en çok çekindiği hocalarından biriydi. Kendisiyle ilgili tek bir şikâyetim vardı; sabahın sekizinde de gecenin üçünde de aynı enerjiyle konuşabilmesi. Üstelik o enerjiyi öğrencilerine soru sorarak tüketmekten büyük bir keyif alıyordu.
"Hocam, biz de tam hasta dosyalarını kontrol ediyorduk," dedim, önümdeki dosyayı alelacele açarken.
Selim Hoca önce bana, sonra Zeynep'in elindeki kahveye baktı. "Öyle mi Leyla? Demek artık hastaların dosyalarını kahve falından okuyorsunuz."
Zeynep'in dudaklarının titrediğini görünce ayağına hafifçe bastım. Gülmeye başlarsa ikimizin de başına gelecekleri çok iyi biliyordum. Neyse ki hocamız kısa bir uyarının ardından vizite devam etmek üzere uzaklaştı. Derin bir nefes alarak sandalyeme çöktüm.
"Sen niye gülüyorsun?" diye fısıldadım Zeynep'e.
"Adam çok komik Leyla, kabul et."
"Bir gün sınavda seni ağlatırken de böyle düşünürsün."
"Ben zaten ortopedideki yakışıklı asistanla evlenip bu mesleği bırakacağım."
"Zeynep, adam sana sadece günaydın dedi."
"Büyük aşklar küçük cümlelerle başlar canım."
Başımı iki yana sallayarak güldüm. Bu kızın hayal gücüne yetişmek gerçekten mümkün değildi. Benim aşk hayatımsa onunkinin tam tersine, uzun zamandır sessizliğe gömülmüştü. Daha doğrusu, benim kendimden başka kimsenin haberdar olmadığı küçük bir sırrım vardı. Üç yıldır kalbimin bir köşesinde sakladığım, adını duyduğumda bile yüzümün ısınmasına sebep olan bir sır...
"Bu arada," dedi Zeynep, yüzündeki muzip ifadeyle bana yaklaşarak. "Dün kampüste kimi gördüm, biliyor musun?"
İçime tuhaf bir his doğdu. "Kimi?"
"Senin şu kara bulut gibi dolaşan çocuğu."
Elimdeki kahve bardağını neredeyse düşürüyordum.
"Benim çocuğum falan değil, Zeynep."
"Tabii canım. Üç yıldır çocuğa bakarken gözlerin kalp şeklini alıyor ama senin çocuğun değil."
"Abartma istersen."
"Hiç abartmıyorum. Hem anlamıyorum, bu kadar yakışıklı bir adam nasıl bu kadar suratsız olabilir? Geçen gün yanından geçtim, insan bir kere olsun gülümser."
Gözlerimi önüme indirdim. Zeynep haklıydı belki de. Ama nedense onun herkesten uzak duran o soğuk hâlinin ardında başka bir şeyler olduğunu düşünmeden edemiyordum. Sanki görünmesini istemediği bir tarafı vardı ve ben, hiçbir sebebim olmamasına rağmen, onu merak ediyordum.
Baran Ali Yıldırım.
İsmi bile içimde anlam veremediğim bir heyecan uyandırmaya yetiyordu.
•••
Dışarıda şehrin üzerine kâbus gibi çöken gri bir kasım yağmuru vardı. Gökyüzü o kadar karanlıktı ki, sanki gündüzü hiç yaşamamıştık da gece bizi erkenden esir almıştı. Hastaneden çıktıktan sonra eve gidip uyumak yerine üniversitenin kütüphanesine sığınmıştım. Önümde duran kalın ders notlarına bakarken, sabah Selim Hoca'nın sorduğu soruları zihnimde yeniden cevaplamaya çalışıyordum. Altıncı sınıfa gelmiş olmama rağmen tıp fakültesi hâlâ insanı her gün yeniden sınava sokmanın bir yolunu buluyordu.
Saçlarımı geriye doğru atıp artık buz gibi olmuş kahvemden bir yudum aldım. Ne zaman bu kadar büyüdüğümü, ne zaman hayatımın hastane koridorlarıyla kitaplar arasında sıkışıp kaldığını bazen ben bile anlayamıyordum. İnsanlara yardım etmek, birilerinin hayatına dokunmak çocukluğumdan beri en büyük hayalimdi. Belki fazla duygusaldım, belki annemin her zaman söylediği gibi dünyaya gereğinden fazla iyi niyetle bakıyordum. Ama bütün zorluklarına rağmen mesleğimi seviyordum. Bir hastanın içtenlikle söylediği küçücük bir teşekkür bile bana neden burada olduğumu hatırlatmaya yetiyordu.
Tam o sırada kütüphanenin ağır ahşap kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeriye buz gibi bir rüzgârla birlikte o girdi.
Baran.
Elimde olmadan bakışlarımı ona çevirdim. Aslında kapıya yakın masalarda oturan birkaç kişi daha başını kaldırmıştı ama benim bakışlarımın ardındaki merak çok başkaydı. Baran, bu kampüste gördüğüm hiç kimseye benzemiyordu. Üzerindeki siyah deri ceket yağmurdan sırılsıklam olmuş, koyu renk saçlarının uçlarından damlayan sular yüzünün keskin hatları boyunca süzülmüştü. Her zamanki gibi kimseye aldırmadan ilerliyordu. Sanki etrafındaki bütün sesleri susturan, yalnızca kendisine ait görünmez bir dünya taşıyordu üzerinde.
Ve gözleri... Onun gözlerini ne zaman görsem içimde tarif edemediğim bir ürperti hissederdim. Simsiyah, derinliğini kestiremediğim, insana aynı anda hem güven hem de korku veren gözlerdi bunlar. Bakışlarında hiç dinmeyen bir öfkenin izleri var gibiydi. Sanki hayatı boyunca bir şeylerle mücadele etmiş, bir an olsun gardını indirmemeyi öğrenmişti.
Onu ilk kez üç yıl önce kampüsün kalabalık koridorlarından birinde görmüştüm. O günden beri kimi zaman kütüphanede, kimi zaman kantinde, bazen de fakülteler arasındaki yolda karşılaşıyorduk. Hangi bölümden olduğunu bile öğrenmem zaman almıştı. Hakkında türlü türlü söylentiler dolaşıyordu. Kavgacı olduğunu söyleyenler de vardı, kimseye güvenmediğini iddia edenler de. Ben ise hiç tanımadığım bir insanı başkalarının sözleriyle yargılamak istemiyordum.
Baran oturduğum masanın birkaç adım uzağından geçerken bakışlarımız bir anlığına kesişti. Yalnızca birkaç saniyeydi belki ama bana çok daha uzun sürmüş gibi geldi. Adımları hafifçe yavaşladı, simsiyah gözleri yüzümde kısa bir süre oyalandı. Kalbimin göğüs kafesimi dövercesine hızlandığını hissedince hemen başımı önüme eğdim. Sanki önümdeki ders notları dünyanın en ilginç şeyini anlatıyormuş gibi okumaya başladım. O ise hiçbir şey söylemeden kütüphanenin arka tarafına ilerleyip gözden kayboldu.
"Harika Leyla," diye fısıldadım kendi kendime. "Altı yıl tıp okudun ama bir insanın gözlerine bakmayı öğrenemedin."
Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme oluştu. Zeynep burada olsaydı eminim bu hâlimle saatlerce dalga geçerdi. Ne tuhaftı ki acil serviste telaşlı hasta yakınlarıyla konuşabilen, en huysuz hocaların karşısında kendini savunabilen ben, söz konusu Baran olduğunda iki kelimeyi bir araya getiremiyordum.
Ona karşı yıllardır içimde filizlenen o sessiz hayranlığı söküp atamıyordum. Üstelik en saçma tarafı da buydu; hayatında doğru düzgün yer almadığım bir insan, benim düşüncelerimde kendisine çoktan kocaman bir yer edinmişti.
Gece yarısına doğru yağmur şiddetini iyice artırmıştı. Kütüphaneden çıkıp kampüse yakın küçük, eski evime doğru yürümeye başladığımda şemsiyem rüzgârdan ters dönmek üzereydi. Sokaklar neredeyse bomboştu. Yalnızca kaldırım kenarlarında biriken yağmur sularının sesi ve arada sırada geçen arabaların farları eşlik ediyordu bana. Paltomun yakalarını kaldırıp adımlarımı hızlandırdım. Bütün gün ayakta kaldıktan sonra tek istediğim eve gidip sıcak bir duş almak ve sabaha kadar uyumaktı.
Evime giden kestirme ara sokağa saptığımda içimi tuhaf bir huzursuzluk kapladı. Normalde geceleri buradan geçmeyi tercih etmezdim ama yağmurdan bir an önce kurtulmak istiyordum. Tam sokağın ortasına gelmiştim ki karanlık bir apartman girişinden yükselen boğuk bir inleme sesiyle olduğum yerde durakladım. Ardından metal bir şeyin yere çarptığını andıran sert bir ses duyuldu. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Birkaç saniye boyunca kıpırdayamadım. İçimdeki mantıklı taraf arkamı dönüp uzaklaşmam gerektiğini söylerken, diğer tarafım orada yardıma ihtiyacı olan birinin bulunabileceğini düşünüyordu.
"Kimse var mı?" diye seslendim, titreyen sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalışarak.
Cevap gelmedi.
Telefonumun ışığını açıp birkaç adım ilerledim. Yağmurun sesi arasında güçlükle duyulan düzensiz nefesler, karanlık köşede birinin oturduğunu fark etmemi sağladı. Işığı biraz daha yaklaştırdığımda duvara yaslanmış, başını geriye düşürmüş bir erkek gördüm. Siyah ceketi omzundan kaymış, ellerinden biri kaburgalarının üzerinde hareketsiz duruyordu. Yüzüne baktığım an ise nefesim boğazımda düğümlendi.
Baran'dı.
Ama kütüphanede gördüğüm o dik duruşlu, kimseye ihtiyaç duymuyormuş gibi görünen adamdan eser yoktu. Siyah deri ceketi birkaç yerinden yırtılmış, beyaz tişörtüne kan bulaşmıştı. Kaşının üzerindeki açıktan sızan kan yanağına doğru akıyor, dudak kenarındaki şişlik yüzüne acı veren bir ifade yerleştiriyordu. Sol eliyle kaburgalarını tutuyor, her nefes alışında yüzündeki kaslar hafifçe geriliyordu.
"Baran?"
Telefonumun ışığı yüzüne vurunca gözlerini kısarak başını kaldırdı. Beni tanıdığı an bakışlarında kısa bir şaşkınlık belirdi, ardından yüzü yeniden o bildiğim soğuk ifadeye büründü.
"Kapat şu ışığı... Git buradan."
Kaşlarımı çattım.
Evet, tam üç yılın sonunda bana söylediği ilk cümle buydu. İnsan biraz daha romantik bir başlangıç bekliyor tabii.
"Sen... Senin ne hâlin böyle?" dedim, paniğimi bastırmaya çalışarak. Hemen yanına çömeldim. "Başına ne geldi? Kim yaptı bunu?"
"Leyla, git dedim."
Adımı söylemesiyle bir an duraksadım. Beni tanıdığını biliyordum elbette ama ismimi bildiğini hiç düşünmemiştim. Ne yazık ki bunun sevincini yaşayabileceğim en kötü yerde ve en kötü zamanda bulunuyorduk.
"Ben de sana yaralı olduğunu söylüyorum," dedim, bu kez daha kararlı bir sesle. "Başını çarptın mı? Nefes alırken zorlanıyor musun?"
Baran cevap vermek yerine başını duvara yasladı. Ona biraz daha yaklaşıp yüzünü inceledim. Bilinci açıktı, söylediklerimi anlıyor ve sorularıma tepki verebiliyordu ama aldığı darbelerin ne kadar ciddi olduğunu burada anlayamazdım. Özellikle kaburgalarındaki ağrı ve yüzündeki yaralar beni endişelendiriyordu. Telefonumu elime alıp acil çağrı numarasını tuşlamaya hazırlanırken Baran birden bileğimi tuttu.
"Ambulans yok. Polis de yok," dedi, sesi acıdan boğuklaşmıştı. "Beni duyuyor musun?"
Bileğimdeki parmaklarına bakıp kaşlarımı çattım. "Duyuyorum ama söylediklerini kabul ettiğim anlamına gelmiyor. İç kanaman olabilir, kaburgan kırılmış olabilir. Burada oturup hiçbir şey olmamış gibi davranamam."
"Bir şeyim yok."
"Tabii, ben de gecenin bu saatinde sokakta böyle oturmayı çok sevdiğin için burada olduğunu düşünüyordum."
Baran başını hafifçe kaldırdı. Canı yandığı hâlde dudaklarının kenarında belli belirsiz bir kıpırtı oluştu. İlk kez ona karşı bu kadar rahat konuştuğumu fark edince şaşkınlığımı gizleyemedim. Sanırım korktuğum zamanlarda dilimin bağı çözülüyordu.
"Evim iki bina ileride," dedim, gözlerinin içine bakarak. "Ama önce açık konuşalım. Bir hastaneye gitmen gerekiyor. Gelmek istemiyorsan bile durumun kötüleştiği anda ambulansı ararım. Bu konuda benimle tartışamazsın."
Baran uzun bir süre yüzümü inceledi. Sanki söylediklerimden çok, neden hâlâ yanında durduğumu anlamaya çalışıyordu. Sonunda bileğimi bırakarak derin bir nefes aldı ve duvara tutunup ayağa kalkmaya çalıştı. Hemen yanına geçip kolundan destek oldum. Benden oldukça uzun olduğu için ağırlığını dengelemekte zorlanıyordum. Yine de bütün gücümle ona yardım ederek yavaş adımlarla evimin yolunu tuttuk.
"Normalde insan kurtardığım için teşekkür beklerim," diye mırıldandım, apartmanın kapısını açmaya çalışırken. "Ama senden beklentimi düşük tutacağım."
"Henüz kurtarmadın."
"İnan bana, şu an seni merdivenlerden çıkarmaya çalışmak bile başlı başına kahramanlık."
Baran'ın boğazından kısık bir gülüş yükseldi. Şaşkınlıkla yüzüne baktım. Gülümsemesi neredeyse başladığı anda kaybolmuştu ama ben görmüştüm. Üç yıldır yüzünde aradığım o küçücük ifadeyi, hayatımın en tuhaf gecesinde yakalamıştım.
Evimin salonundaki eski koltuğa oturduğunda yüzündeki yorgunluk daha da belirginleşmişti. Hemen ilk yardım çantamı ve temiz havluları getirdim. Ellerim hâlâ titriyordu ama mümkün olduğunca sakin kalmaya çalışıyordum. Önce yeniden nasıl yaralandığını, başını sert bir yere çarpıp çarpmadığını sordum. Cevaplarını kısa ve isteksizce veriyordu. Ciddi bir yaralanma olasılığını dışlayamayacağımı bildiğim için muayene edilmesi gerektiğini tekrar söyledim. O ise her defasında aynı inatçı ifadeyle başını iki yana sallıyordu.
"Sen hep böyle misin?" diye sordum, kaşının üzerindeki kanı temizlerken.
"Nasıl?"
"İnatçı. Huysuz. İnsanları çileden çıkaran..."
"Genellikle."
"Çok şaşırdım."
Baran gözlerini yüzüme çevirdi. Bu kadar yakından bakınca gözlerinin yalnızca siyah olmadığını, ışığın altında koyu kahverengiye çalan hareler taşıdığını fark ettim. Bakışlarında alışık olduğum o sertlik vardı ama ardında başka bir şey daha gizleniyordu. Yorgunluk belki, belki de yıllardır kimseye göstermemeye çalıştığı bir kırgınlık.
"Canın acıyacak," dedim, elime aldığım steril gazlı bezi göstererek. "Ama yarayı temizlemem gerek."
"Ben acıya alışkınım."
Elim bir an havada kaldı. Bunu öyle sıradan bir şeyden bahsediyormuş gibi söylemişti ki içimde ince bir sızı hissettim. İnsan neden acıya alışmak zorunda kalırdı? Kaç kez yaralanmış, kaç kez tek başına ayağa kalkmak zorunda kalmıştı da bunu bu kadar rahat söyleyebiliyordu?
"İnsan hiçbir acıya alışmak zorunda değil, Baran," diye fısıldadım.
Cevap vermedi. Yalnızca gözlerini yüzümde tuttu. Ben de daha fazla bir şey söylemeden kaşının üzerindeki yarayı dikkatlice temizledim. Kesinin değerlendirilmesi ve gerekirse kapatılması gerektiğini biliyordum; evde kendi başıma dikiş atmaya kalkışmayacaktım. Baran ise bütün itirazlarıma rağmen hastaneye gitmeyi reddetmeye devam ediyordu. Yarayı steril bir pansumanla örttüm, ardından diğer sıyrıklarını temizledim.
"Bunu sana kim yaptı?" diye sordum, sessizliğe daha fazla dayanamayarak. "Kiminle kavga ettin?"
Baran gözlerini kapattı. Dışarıda yağmur camlara sertçe vuruyor, salondaki eski saatin tik takları aramızdaki sessizliği dolduruyordu. Birkaç saniye sonra dudaklarını araladı.
"Boş ver."
"Baran..."
"Sadece biraz yağmura yakalandım diyelim."
İstemsizce güldüm. "Tabii. Ben de her yağmura çıktığımda kaşımı patlatıp eve dönüyorum."
Bu kez gözlerini açtığında gerçekten gülümsedi. Öyle büyük, gösterişli bir gülümseme değildi. Dudaklarının bir köşesinde beliren, neredeyse fark edilmek istemeyen küçücük bir hareketti. Ama nedense kalbimin yeniden hızlanmasına yetmişti.
Gece ilerledikçe salonun içini sessiz bir yorgunluk kapladı. Baran'a uykuya dalmadan önce durumunu yeniden değerlendirmemiz ve tıbbi yardım almamız gerektiğini söyledim. Başına darbe almış olma ihtimali beni özellikle huzursuz ediyordu. Bir ara kalkıp gitmek istediğinde ayağa kalkarken yüzünü buruşturdu ve yeniden oturdu. Sonunda, sabah bir sağlık kuruluşunda değerlendirilmesi koşuluyla bir süre daha kalmayı kabul etti. Ben de telefonumu yanıma alıp koltuğun karşısındaki sandalyeye yerleştim. Onu yalnız bırakmaya içim elvermiyordu.
"Leyla?"
Başımı kaldırdım. "Efendim?"
"Neden yardım ettin bana?"
Sorusu karşısında birkaç saniye sessiz kaldım. "Çünkü yardıma ihtiyacın vardı."
"Beni tanımıyorsun."
"Yardım etmek için tanımam mı gerekiyor?"
Baran bakışlarını üzerimden çekmeden başını hafifçe iki yana salladı. "Benim hakkımda neler söylediklerini biliyorsun."
"İnsanların söyledikleri her şeye inansaydım tıp fakültesine bile gelemezdim," dedim, dudaklarımda küçük bir gülümsemeyle. "Bir keresinde birisi bana kadavraların geceleri hareket ettiğini söylemişti."
Baran'ın kaşları hafifçe kalktı.
"İnandın mı peki?"
"İlk gece biraz korktum," diye itiraf ettim. "Ama bunu kimseye söyleme. Mesleki itibarım zedelenir."
Bu kez gülüşünü saklamadı. O sert yüzünün bir anda yumuşaması karşısında ne yapacağımı bilemedim. Gözlerimi kaçırıp elimdeki boş kahve bardağıyla ilgileniyormuş gibi yaptım. Kalbim, sanki yıllardır beklediği bir şeyi nihayet bulmuşçasına huzursuzca çarpıyordu.
"Merak etme doktor," dedi, sesi alçalmıştı. "Sırrın bende güvende."
Doktor...
Henüz mezun bile olmamıştım ama o kelimeyi onun sesinden duymak tuhaf biçimde hoşuma gitmişti.
O fırtınalı gecenin sabahında, başımı koltuğun kenarına yaslamış hâlde gözlerimi açtığımda evin içini derin bir sessizlik kaplamıştı. Önce nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Ardından bir önceki gece yaşananlar zihnime hücum etti. Hızla doğrulup karşımdaki koltuğa baktım.
Baran gitmişti.
Bir an öylece kaldım. Koltuğun üzerinde yalnızca ona verdiğim battaniye duruyordu. Masanın kenarındaki boş su bardağı ve buruşturulmuş birkaç peçete dışında, geceyi burada geçirdiğine dair hiçbir iz yoktu. Ne bir not bırakmıştı ne de bir teşekkür. Üstelik muayene olacağına dair verdiği sözü tutup tutmadığını bile bilmiyordum.
"İnanılmaz," diye mırıldandım, ellerimi belime koyarak. "İnsan en azından bir günaydın der."
Telefonumu elime aldım. Numarası bile yoktu. Onun hakkında bildiğim onca gereksiz şeye rağmen, gerçekten ihtiyaç duyduğum tek bilgiye sahip olmamam canımı sıktı. Baran'ın en sevdiği rengin siyah olduğunu tahmin edebiliyordum mesela. Hatta hangi saatlerde kütüphaneye geldiğini bile öğrenmiştim. Ama bir mesaj atıp iyi olup olmadığını sorabilecek kadar yakın değildik.
İşte en çok bu koymuştu bana.
•••
Bölüm Sonu