Kırık Kalpler

Medya:Kemal Seyfioğlu
Hoşgeldiniizzz
Bendeniz tatlı yazarınız Elf periniz ,sizinle sadece bir kurgu yazmak ve okumak ilişkimiz olsun istemiyorum.Mahalle kurgusu yazarken o özlediğimiz arkadaşlığı,aşkı,samimiyeti yakalamak istiyorum ve sizinle özel bir bağ kuracağımıza inanıyorum.
Açıklamada bahsettiğim gibi bu hikaye sadece mahalle kurgusu değil aynı zamanda bir gerçek ailem kurgusu.O yüzden eğer olaylar hızlı giderse ve hoşunuza gitmezse yorumlarda belirtin lütfen
iyi okumalar dilerim

4.Bölüm:Kırık Kalpler
"Kızım inanamıyorum resmen gel benimle evlen dedi ya!" , kızlarla boş sokakta yürürken durum kritiği yapıyorduk. "Kemal Abi'nin kedi sahiplenmiş olmasına inanamıyorum" ,inan bana bende inanamıyorum Elif'im ya...
"Balkız anlat bakalım,nasıl oldu bu olay?" ,dakikalar sonra nedenini sorgulayan ilk kişi Nihal'di. Kemal'in en son bana bakarak söylediklerinden sonra abim sorgularcasına kaşlarını çatınca kızlar hadi kalkın yürüyelim diyince hemen kalkmıştık.Abim arkadaşını tanıyordu,hayatı boyunca bir insana bile zor tebessüm eden Kemal'in kedi sahiplenmesi herkes gibi abime de tuhaf gelmişti.Abimin benimle ilgili herhangi bir şeyden şüphelendiğini düşünmüyordum.
Yalnız o şey dedi ya,hayatıma hoşgeldiği kesin..,kedi ve benden mi bahsetti yoksa sadece kediden mi bahsetti?Hala konuşmamakta kararlıydım ama meraktan da çatlardım!Aman birazda o çabalasın..Haklısın Dürdane!Kararlıyım!
"Yani kızlar bende tam olarak ne yaşandığını kavrayamadım" ,elim kalbime gitti hala o anın izi kalp ritimlerimde kendini belli ediyordu."Ona olan sevgimi hep içimde büyüttüm,biliyorsunuz..Ve şimdi eskisinden biraz farklı davranıyor..Yani bu hoşuma gitmiyor diyemem ama ya yanlış anlıyorsam ya tüm bunları kız kardeşi olarak gördüğü için yapıyorsa?" ,içimi yiyip bitiren de tam olarak buydu.
Her seferinde kız kardeşimsin cümlesini,cümlenin ortasına veya sonuna sokuşturuyordu!Yani tamam şükretmesini bilmiyor değildim, önceden bu kadarda yakın değildik.En yakın arkadaşının kız kardeşi olmamında bir etkisi yok değildi ama o askeri okuldan sonra şark görevi için gittiğinde onu beklerken kendimi yiyen bendim ya da abimle konuşurken belki bir kere sesini duyarım diye telefonun başında dikkat kesilen bendim..
"Ne yapmayı planlıyorsun kuzum?" ,derin bir nefes aldım. "Bilmiyorum,şuan tek istediğim şey uyumak" ,ne hissedeceğimi yada ne yapacağımı bilmiyorum ve düşünmekte istemiyordum.

...
Kızlarla hepimiz evlere dağılmıştık,eve geldiğimde Arda koltukta oturmuş Recep İvedik izliyordu-zevk konusunda kesinlikle bana çekmiyordu- ama izliyor gibi de görünmüyordu."Arda?" ,Arda beni duymamıştı,kendimi koltuğa yanına pat diye zıpladım.Arda daldığı dünyadan bana dönmeyi başarmıştı,"Asel?"
"Kardeşim,neyin var?",gözleri yaşlı ve kızarmıştı,benim kelek kafamı bir şey üzmüştü.Bir şey demeden kollarını boynuma sarılıp ağlamaya başladı,"Asel...ben bir şey duydum!", onu üzecek kadar ne duymuş olabilirdi ki.."Ne duydun birtanem?",kollarını benden çekip kızarmış damarlı gözleriyle bana şöyle bir baktı,"Önemli bir şey değildi,boşver"
Cevap vermeme bile izin vermeden hemen hızla merdivenlere yönelmişti,üzerine daha fazla gitmek istemedim ama kelek kafamı da yalnız bırakacak değildim.Televizyonu kapatıp,önce odama gidip üstümü değiştirdim ve yastığımı alıp Arda'nın odasına yöneldim,kapıyı hafifçe tıklatıp içeri girdiğimde Arda'nın tavanı izlediğini gördüm.
"Beraber uyusak olur mu?Birazcık korktumda" ,küçükken hep yanına böyle gelirdim ve beni hiç kıramaz kabul ederdi,yine öyle oldu.Hiçbir şey demeden yana doğru kayıp bana yer açtı,hemen yanına sokuldum.
"Bugün bir kedi kurtardık ve Kemal Abi o kediyi sahiplenmiş,kedi daha yavruydu o yüzden bir evi olabilmesine çok sevindim",Arda'ya iyi hissettirmek için ona günümü anlatmaya başlamıştım ve büyük ihtimalle konuşmanın sonunda daha da saçmalayacaktım,kendini tanıman ne kadar güzel bir şey Asel!Öyle de özeleştri yapma gücüne sahibim işte Dürdane!
"Sonra işte kızlarla biraz çekirdek çıtladık salak Ece Su'da oradaydı!Aptal kız aklınca birde bana laf sokmaya çalıştı Arda!Kızın benimle ne alıp veremediği var anlayamıyorum!",ben yine celallenip bağıra bağıra gecenin köründe yataktan hızla doğruldum,Arda kolumdan çekip yanına tekrar asıldı.
"Senin yerine de nefret ederim,sen sinirlenme ikiz.Tüm mahalleyi ayağa kaldıracaksın şimdi",ben tekrar mayışıp yerime iyice yerleştim,"Arda seninle aramızda hiç kimseyle olamayacak kadar özel bir bağ var",sessiz kaldı ama nefes alıp verme hızından beni dinlediğini biliyordum."Ben seni anlarım,anlatmak istediğin ama anlatamadığın şey sana o kadar acı veriyor ki aynı acıyı bende yaşamayayım diye susuyorsun ama sende biliyorsun ki biz ikiziz aynı şeyleri hissederiz!Bu bilimsel bir gerçek stupid!",o kadar uzun bir cümle kurmuştum ki kendime şaşırıyordum.
Arda yine bir şey demedi ama kollarını bana sarıp kafasını kollarım ve göğüs kafesimin arasına yerleştirdi.Kollarımı ona daha sıkı bir şekilde sardım,birbirimize ihtiyacımız vardı ve söyleyemediği şey ne ise onu beraber atlatacaktık.
...
Sabah kalktığımda Arda üstü açılmış,kafası yataktan aşağı sarkmış bir biçimde öylece uyuyordu,uyurken ne kadar da masum eşşek!Dün gece ağladığı için uyandırmaya kıyamamıştım,birde uykusuz kalırsa kafasına ağrılar girerdi.
Sessiz adımlarla Arda'nın odasından çıktım,tuvaletim geldiği için ilk durağım banyoya yöneldim birde ne göreyim kapı kilitli!"ABİ!YA SENİN ODAN AŞAĞIDA NEDEN BİZİM BANYOMUZU KULLANIYORSUN?!",üst katta sadece Arda ve benim odam birde ortak banyomuz vardı;Aşağı katta bir tane daha banyo vardı yani abimin odasının olduğu katta yani onun odasının yanı, yani şuan neden buraya girdiğini anlamlandıramadığım abimin odasının yanı!
"Abi!Hemen çıkmazsan-",aklıma hiçbir şey gelmedi,ben abimi tehdit edecek bir şey bulamadım.Kapı pat diye açıldı,"Diyecek bir şey aklına gelmedi dimi bok böceği?",yüzüme yüzüme tükürüklü kahkahalar atıp yanımdan geçip gitti,"Allah'ım sabır ver!"
Banyoda işimi bitirdikten sonra odama geçtim,yatağımın üstünde öylece bekleyen telefonumu yandan bir bakış attım.Mesaj atmış mıdır?Atmamıştır atmamıştır.Daha sonra çalışma masamın üzerindeki soru bankalarıyla bakıştım.Kahvaltıdan önce bir paragraf iyi gider mi?Gider gider.
Paragraf çözmeyi bitiresiye kadar kimse odama uğramamıştı demek ki hala uyuyorlardı.Abim zaten işe gitmişti,bende üç kişilik dev milan kadrosu aileme kahvaltı hazırlayayım dedim.
"Hayır bu sucuklar neden kesilmiyor ya?!",buzluktan çıkardığım ve asla kesilmeyen sucukla konuşmaya başladığım dakikalardaydım!Kesmeye çalıştığım sucuklar parça pinçik olmuş,başka bir hal almıştı!Annem bunları nasıl bir bütün olarak kesiyordu ki!Açıkçası seneye üniversiteyi okumak için başka bir ile gitmek isteyen bir kız olarak bu şekilde yemek yapmamalıydım!Senin gibi sucuğa başlayaca-
"Ekmek lazım mı,komşu kızı?",duyduğum sesle elimdeki bıçak tak diye tezgaha düştü,"Asker?" , bahçeye açılan mutfak kapısından içeri girdi,anlık kafasını kapıya doğru döndürdü,"Kapıyı neden kilitlemediniz?Her gelen giriyor mu böyle?", tekrar elime bıçağı alıp sucuklara işkence yapmaya kaldığım yerden devam ettim,"Şştt komşu kızı,küs müyüz?" ,yandan bir bakış atıp göz devirdim.
"Neden geldin?",bu sefer o duymamış gibi yaptı elimden bıçağı alıp sucukları düzgün bir şekilde kesmeye başladı.Ben yaparken neden böyle olmadı ama!Hırsla arkamı dönüp domatesleri doğramaya başladım,gıcık nolacak!Geldi birde konuşmuyor!Ee çocukla sen konuşmadın!Sen benim iç sesimsin Dürdane kendine gel!Tamam tamam..
"Kötü bir şakaydı özür dilerim",kısık bir sesle söylemişti.Derin bir nefes alıp elimdeki bıçağı tezgaha bırakıp arkamı döndüm,o zaten çoktan sucukları doğramayı bitirmiş beni izliyordu, "Yavru kediyi naptın?"
"Evimde ona bir köşe yaptım,şırıngayla süt verdim ve gördüğüm kadarıyla en son iyiydi", detaycı bir insandım ve bana bu kadar detay vermesi içimi rahatlatmıştı."Teşekkürler..Yani kediyi sahiplendiğin için",duymak istediği başka bir şey varmışçasına beklentiyle bakmaya devam etti,"Affettim iyi",içten bir şekilde affetmemiştim o da bunu farketti.
"İçinden gelmiyorsa affetme", büyütülecek bir konu değildi belki ama içimde ona beslediğim sevgi kadar kırgınlığımda büyük oluyordu,o bu durumu yaşamadığı için kolayca özür dileyebiliyordu.Öyle de oldu gözlerine hayal kırıklığı oturdu,bu hayal kırıklığına anlam veremedim.Ve bu da benim kalbimi daha çok kırdı,aynı şekilde gözlerime yansıdı.
"İyi günler,Asel", asker olduğunu belli edercesine sert adımlarla geldiği bahçe kapısından öylece çıkıp gitti.Bende tezgaha bıraktığı ekmeklere bakakaldım...

Bölüm Sonu
Umarım okurken sevdiğiniz ve zevk alarak okuduğunuz bir bölüm olmuştur🙏🏻🙏🏻
Yorum atmayı ve beğenmeyi unutmayınnn
İstek,düşünce ve hayallerinizi evet evet hayallerinizi yazınnn
Bir sonraki bölüme kadar kendinize iyi bakınnnn