BÖLÜM 1: KOLEJ

Yeni Bir Başlangıç...

Sabahın dinginliği, Defne'nin odasında hakimdi. Küçük bir sırt çantasını dikkatlice yerleştirirken içindeki bir heyecan ve belirsizlik dalgası kabarmıştı. Özel Ceyhan Koleji'nin kapısından adım attığında, gördüğü manzara karşısında bir an nefesini tuttu. Burası onun hayalini kurduğu okuldu, ama aynı zamanda biraz ürkütücüydü.

Geniş bahçesi, birbiriyle uyum içinde dans eden rüzgarla çevriliydi; bina, sanki içinde birçok gizem taşıyormuş gibi heybetliydi.
Koridorlara adım attığında, diğer öğrencilerin kahkahalarını ve sohbetlerini dinlerken kendini biraz yabancı hissetti. Kendi küçük dünyasına çekilmek istedi, ama adımları onu sınıfına doğru yönlendirdi.

Defne, sınıf kapısının üzerindeki tabelaya baktığında içten bir nefes aldı ve yavaşça içeri girdi. İçeri girdiği anda yüzündeki utangaç bir ifadeyle etrafına bakındı.
Sınıfta oturan Derya, onu fark eden ilk kişi oldu. İçten bir şekilde "Merhaba, sanırım aynı sınıftayız," diyerek ona doğru yaklaştı. Defne utangaç bir gülümseme ile karşılık verdi. Derya’nın sıcak yaklaşımı, onun üzerindeki baskıyı biraz hafifletmişti. İkisi yan yana oturduğunda, Derya okul hakkında birkaç şey anlatmaya başladı, bu Defne'nin endişesini biraz olsun hafifletti.

Barış, sınıfın bir köşesinde ders notlarını karıştırıyordu. Sessizce kendi dünyasında görünen bu genç, Defne'nin göz ucuyla fark ettiği ilk kişilerden biriydi. Ancak Defne, onun yanına gidip tanışmak yerine kendi sessizliğine sığındı.

Öğle arasında, Defne ve Derya okulun bahçesine çıktılar. Diğer öğrencileri ve ortamı gözlemleyen Defne’nin yüzünde merak ve hayranlık bir arada okunuyordu. Eren, yakın bir köşede Harika ve arkadaşlarını izliyordu. Derya, Defne’ye dönerek fısıldadı: “Eren genelde kendi halindedir. Ama okuldaki bazı şeyleri takip ettiğini söylüyor.”
Eren ise Defne ve Derya'ya selam vererek yanlarına yaklaştı. “Yeni mi başladınız? Buradaki arkadaşlıklar ilginç olabilir, ama eminim alışırsınız,” dedi. İddiasız ama dostane tonuyla konuşması Defne’nin biraz olsun kendini rahat hissetmesini sağladı.

Günün sonunda, Defne okulun kütüphanesine adım attı. Geniş raflar ve kitapların düzeni, ona huzur veren bir sakinlik sunmuştu. Kitapların arasında gezinirken gözüne eskimiş bir kapağı olan bir kitap takıldı. Kitabı dikkatlice çekip sayfalarını karıştırdığı sırada, aralarından bir kağıt yere düştü. Eğilip kağıdı aldı, elleri hafifçe titrerken katlanmış notu açtı.
"HARİKA'YA DİKKAT ET."
Sadece üç kelime, Defne'nin kafasında bir kasırga başlatmaya yetti. Not, aceleyle yazılmış gibi görünüyordu; harflerin eğriliği ve mürekkebin solukluğu bunu belli ediyordu. Defne çevresine bakındı ama kütüphanede yalnız olduğunu düşündü. İçinde bir ürpertiyle notu katlayıp cebine koydu.
Bu okulun, düşündüğünden çok daha fazla sır barındırdığını fark etmişti. Harika neden tehlikeli olarak görülüyordu? Bu notu yazan kimdi? Defne, bu soruların yanıtlarını aramaya başlamadan önce derin bir nefes alıp kütüphaneden ayrıldı.