GÜNEŞİN ZEHRİ

Bir güneş vardı Dünya'ya bakan. Herkesi aydınlatan da, ısıtan da aynı güneşti aslında. Ama her annenin kızı farklıydı. Her babanın ve her ailenin kendi güneşi farklı olurdu. Mesela bir kız doğardı. Simsiyah saçları olsa bile güneş olurdu doğduğu yere. Bir de bazı yıldızlar vardı, ışık saçarlardı belki ama hiç güneş olamazlardı. Her ailenin bi güneşi olduğu gibi güneş, sadece onu verimli kullanana bir nimetti. Onu nasıl kullanacağını, ateşini nasıl eğitip sıcak bi yuva hissi yaratacağını bilen insanlar hep sıcak yaşardı. Bazıları ise aynı güneşi yanlış büyütür, yanlış eğitir ve çok sıcak olunca kızardı. Bazıları ise çok farklıydı. Çünkü güneşin bile gölgesinde saklananlar oluyordu. Veya o gölgede yaşamaya zorlananlar. Ateş gibi parlayan saçlar bile bazen gölgede büyüyor, sıcaklık yerine zehir yayıyordu etrafa. Doğumu bi hata, olmaması gereken bir şeyken bazı güneşler ateş gibi saçlarla tüm güneşi söndürmek için doğuyordu. Bazıları kendi güneşini yok ederken, bazıları ise güneş olmayı öğreniyodu. Sadece güneş olmakla kalmayıp herkesi parlatmaya çalışan, kendi ışığından vazgeçenler de oluyodu tabi. Ama bizim hikâyemizde yoktu kıskanç güneşler, ya da kendı ışığını verip solan yıldızlar. Ben vardım sadece. Kardeşlerim vardı. Rüyalar gibi bi işim vardı. Benim rüyalarım gibi bir iş. Bana hayatımı verip bir çok yönden beni değiştirecek o iş. Ve tabi ben. Tabi ya, bahsetmeyi unuttum.

Ben Işık. Işık Yargın.

Bu, benim ve sevdiğim onlarca insanın hikâyesi. Onlarca canımdan olan canların hikâyesi. Çünkü benim hikâyem yıldızlarla, güneşlerle. Ve bazende onların yakıcı sıcağı, sımsıcak yuvası, soğuk yıldızı ve hepimizi yıpratan zehiri ile oluşuyor. Çünkü bazen zehir dinç tutarken bazen yakıcı sıcaklar aile olabiliyor, yada soğukluk ateşin harlanmasına yardım edebiliyordu. Çünkü benim hikâyem de imkansız yoktu. Olanlar ve olamayanlar vardı. Hiçbir şeyin imkansız olmadığı gibi hiçbir şey sonsuz da değildi. Emin olduğum tek şey ise kırmızı kurdeleler ile süslenen bu hikâyenin hak ettiği şekilde biteceğiydi.