1. Bölüm

Arkadaşlar benim ilk kurgum yazım yanlışı olabilir kusura bakmayın birde bu kurguyu yazarken nokta vs. Kullanmadım
Bir yaz günü güneşin kavurucu sıcaklığında her zamanki gibi çocukların dışarıdaki oyun oynama sesleri ile dolmuştu evler
Deniz'in gözünden
Her zamanki gibi sabahları annemin bağırışı ile uyandım tabii ben de isterdim sabahları alarm sesi ile güzel kızım uyan kelimesi ile uyanmayı fakat benim ailemdeki bireyler insan değil sanki yaratıklar ailem de tek katlanabildiğim kardeşim Ali o çok masum biri daha 7 yaşında annemin her gün sizi yetimhaneye bırakıcam keşke sizi aldırsaydım kelimelerine maruz kaliyo onun elini tutup bu hayatta bu iğrenç yaşamdan uzaklaştırmak istiyorum ama elimde değil

Hazırlandım annemin insanı öldürebilecek kelimeleri ile
Evden çıkarken

"Deniz kız dur gitme su kardesini okula bırak benim işim var "

" Ya anne geç Kaldım sen bırakırsın"

"Kız işim var diyorum ne anlamıyorsun"

"Ne işin var acaba dur ben Söyliyim o AKKAYAların peşinden koşup onlara paspas olmaktan başka ne işin olabilir acaba he"

AKKAYA kelimesini sert bir şekilde demiştim annem bu kelimenin üstüne afallamıstı ancak bozuntuya vermeden devam etti kelimeleri yağdırmaya
E tabi ben alışığım

Okula gelmiştim Ezgi yanıma geldi

"Bebeğim duydunmu olanları"

"Neyden bahsediyorsun Ezgi"

"Nasıl yani senin haberin yokmu"

"Ya Ezgi çatlatma insanı söyle"

"Ya şu akkayalar varya işte onların oğlu buraya gelicekmiş ya herkes çok heyecanlı bende tabii"

O kelime beni bitirmişti nasıl yani Teoman Akkaya mi geliyodu o beni tanıyordu onların evine iş için gidince bile benle dalga geçiyordu olamaz

Tek kelime etmeden oradan ayrıldım ve sakin bir yere gectim

Arkadaşlar biraz kısa oldu eğer beğenirseniz devamı gelir 🙂