GİRİŞ

Kutsal kitaplar, Tanrı’nın kullarını eşit yarattığını söyler. Her birinin kalbine aynı nefesi verdiğini, aynı sevgiyle baktığını… İnsan, göğe baktığında bu sözlerin huzurunu hissederdi belki, fakat yeryüzü bambaşka bir gerçeği fısıldıyordu. Altın işlemeli kapıların ardında doğanlarla, çamura basarak yaşayanların kaderi aynı olamazdı. Tanrı’nın adaleti kusursuzdu belki ama insanların elleri, o adaleti eğip bükecek kadar kırılgandı. Güç, bir avuç insanın ceplerinde birikiyor; geri kalanlar, her geçen gün daha da derinleşen bir karanlığa itiliyordu.

Sarayların ışığı geceleri parıldarken, sokaklarda nefes bile buharlaşıyordu. Bir lokma ekmek için gururundan vazgeçenler, Tanrı’nın adını anarak uyumaya çalışıyor; ertesi sabah aynı umutsuzluğa uyanıyorlardı. Soğuk, yalnızca havayı değil, insanların kalplerini de sertleştirmişti. Kraliyet mensupları, Tanrı’nın sevgisinin kendilerine daha fazla verildiğine inanırken, halkın sesini yalnızca rüzgar duyuyordu.

Ve tam o sırada, 1900’lerin kapısı aralanmışken, büyük bir savaş gelip çattı. Tanrı’nın eşitlik vaadi, top seslerinin arasında kayboldu. Almanya’nın, İngiltere’nin, Fransa’nın ve daha nice ulusun ateşe verdiği bu savaş, kıtaları yuttu. Rusya da o ateşin içine düşerken, insanların duaları göğe değil, kararmış bulutlara çarpıp geri dönüyordu.

Dünya, Tanrı’nın değil, insanların hükmüyle sarsılıyordu artık.

Soğukta sendeleyerek yürüyordu. Gece miydi? Yoksa soğuk gözlerini mi karartmıştı? Hiç emin değildi. Yalınayak kara basıyordu. Çünkü başka şansı yoktu. Kar'ın acımasız soğuğu çoktan ayaklarını uyuşturmuştu. Gözlerini etrafta hızla dolaştırırken bir canlı arıyordu, bir yaşam belirtisi. Onun durumunu anlayabilecek herhangi bir şey. Aklını kaybetmemesini sağlayacak herhangi birşey. Sonunda bir Ağaç'a yaslanarak durduğunda nefesi kesiliyordu. Dünya nasıl bu kadar acımasız olabilirdi? Tanrı neden merhamet etmiyordu Vera'ya? Yüreği acıyordu. İlk defa kendini bu kadar yalnız hissediyordu. Rusya'da Tanrı'ya her türlü şükrederek geçirirdi gününü. Ancak şimdi Tanrı'nın bile yanında olmadığını hissediyordu. Kimse yoktu. İhanetten dolayı kalbi ağırlaşmıştı.

Etrafa baktı. Önünde yavaş yavaş akan bir akarsu vardı. Kar'ın çeşitli yerlerinde kan vardı. Daha yeni olmuş kaos'un büyük kanıtı olan kanlar. Bryansk ormanı her zaman soğuk ve ürkütücü olurdu. Almanlar ve Sovyetler hep burada çatışırlardı. Bulutlar sürekli kar yağdırıyordu kanı saklamak için. Ama her zamanki gibi insanlar, doğanın harikalarını bozuyorlardı.

Orman, şuanda Almanya'nındı. Askerler her yerdeydi. Vera şu anda askerlere yakalanmadığı için şanslıydı. Ateş kızılı saçları üstündeki beyaz, çuval benzeri giysi bile denilemeyecek kıyafetiyle tamamen tezat oluşturuyordu. Bacakları artık çalışamıyordu. Akarsu'ya bakarken dizlerinin üstüne düştü. Göz yaşları gözlerinde birikiyordu. Neden? Neden Vera? Neden hepsi onun başına geliyordu?

Vera, sarayda herkes tarafından bilinen bir köleydi. Sessizliği, itaatkarlığı ve dikkat çeken güzelliği yüzünden kraliyet üyelerinin bile adını duyduğu biriydi. Hizmet ettiği kişilere karşı saygılı, işinde titizdi. Onu görenler, bir köle olmasına rağmen ağırbaşlılığından bahsederdi. Bu yüzden sarayda fısıltılar hâlinde adı geçerdi; kimisi güzelliğini över, kimisi onu “fazla dikkat çeken biri” olarak görürdü.

Bu durum özellikle Klayia’nın hoşuna gitmiyordu. Prenses, sarayda konuşulması gereken kişinin kendisi olduğunu düşünürken, Vera'nın adının bu kadar hızlı yayılması onu rahatsız etmeye başlamıştı. Önce bu tepki belirsiz bir memnuniyetsizlikti; zamanla açık bir hoşnutsuzluğa dönüştü. Klayia, Vera’nın güzelliğinin ve aldığı ilgilerin haksız olduğunu düşünüyor, saray ahalisinin dikkatinin dağılmasını kendisine karşı bir saygısızlık olarak görüyordu.

Bu huzursuzluk, savaşın gölgesinin sarayın üzerine düştüğü günlerde büyüdü. Klayia, artan gerginlikten yararlandı ve kendi isteği doğrultusunda bir söylenti yaydı. Vera'nın Alman askerleriyle iletişim kurduğunu, saraydan bilgi sızdırdığını söyledi. Söylentinin kaynağı sorulduğunda “duyduğunu” belirtti; ancak savaş döneminde bir prensesin sözü, kanıttan daha yeterli kabul edildi.

Birkaç yönetici bu iddiayı tartışmaya çalıştıysa da, kraliyet heyeti hızla karar aldı. Düşmanla işbirliği yaptığı iddia edilen bir kölenin sarayda kalmasına izin verilmezdi. Yargılama yapılmadan, Vera hakkında sürgün kararı çıkarıldı. Bu karar aynı gün uygulandı.

Vera, hiçbir açıklama yapılmadan sarayın dışına götürüldü. Bryansk ormanlarının savaş hattına yakın bölgelerinden birine bırakıldı. Alman devriyelerinin sık geçtiği bu bölge, sürgün edilenlerin geri dönme ihtimalinin olmadığı bir yer olarak biliniyordu.

Vera bunları haketmiyordu. Vera ölmek istemiyordu. Vera yaşamayı seviyordu.

Boğazı kurumuştu. Akarsu'dan şu içmeyi çok isterdi ama yapamazdı. Akarsu kanla kırmızılaşmıştı. Göz yaşları hızlıca akmaya başlamıştı. Sırtını ağaca yaslarken bacaklarını önce uzattı. Ama soğuğun göğsüne çarptığını hissettiğinde dizlerini kendine çekti. Dizlerine sıkıca sarılırken kendini çaresizce ısıtmaya çalışıyordu. Ama geçti. Soğuk vücudunu ele geçirmeye başlarken bilincinin kapandığını hissediyordu...

♰♰♰

Soğuk kış gecesinde, etrafı kontrol eden keskin, mavi gözler neredeyse parlıyordu. Soğuk postalları Kar'ı hiçbir şeymiş gibi ezip geçiyordu. Herhangi bir canlı'yı arıyordu. Öldürmek için. Bu sınırlar ona emanetti. Tanrı'nın armağanına. Tam kalbinin üzerindeki altın rozet, gecenin karanlığında parlayarak General kimliğini açıkca belli ediyordu. Hava buz gibiydi, ancak üstündeki asker üniforması ve kalın palto onu sıcacık tutmaya yetiyordu. Altın sarısı hafif dağınık saçları gözlerinin önüne düşüyordu. Yüzü ifadesizdi, Rusya'nın klasik geceleri kadar soğuktu.

Gözleri bir figürü farkettiğinde adımları hızla yavaşladı. Eli direkt olarak silahına gittiğinde gözlerini kıstı. Ağacın dibinde kıvrılmış bir figür. Ateş kızılı saçları, Kar'ın içinde neredeyse bir nimet gibi parlıyordu. Köle olduğu anlaşılırdı, ancak saçları bir köleye uymayacak kadar güzeldi. Sert adımlar, istemsizce figüre doğru yürüdü.

Figür hareket etmiyordu. Onun geldiğini bile farketmemiş gibiydi. Silahını çıkardı ve hafifçe önündeki kişiye doğrulttu. Silahın soğuk namlusu başına yaslandığında hafifçe başını dürttü. Tepki yok. Belki de tuzaktı. Ama hiçbir belirti yoktu. Hafifçe elini uzattı ve kızıl saçlarından bir avuç tuttu. Sertçe başını kaldırdığında kızın güzelliğiyle afalladı. Daha önce hiç böyle bir kız gördüğünü hatırlamıyordu. Yüz hatları çok güzeldi. Dudakları muhtemelen susuzluktan kurumuştu ama hala kırmızılık içeriyordu. Teni bembeyazdı.

Bu kız Tanrı'nın favori kullarından olmalıydı, bu güzellik tesadüfi olamazdı. Alman Generali kızın bilincinin kapalı olduğunu farkettiğinde saçını bıraktı. Gözleri hiç olmadığı kadar düşünceli görünüyordu. Onun burada donarak ölmesine izin mi vermeliydi yoksa onu yanına mı almalıydı...

______

SELAM SELAM SELAM SELAM

Bu benim ilk kitabım çoookk heyecanlıyım umarım beğenmişsinizdirrr