1.BÖLÜM SESSİZ GELEN ÇOÇUK

Eskişehir sabahları her zaman aynı görünürdü gri binalar acele eden insanlar ve henüz uyanmamış gibi duran sokaklar...ama defne için hiçbir sabah aynı hissettirmiyordu çünkü her yeni gün,içinde susturduğu başka bir şeyi büyütüyordu otobüsten indiğinde hava keskin şekilde soğuktu.çantasını omzunda düzeltip okul kapısına doğru yürüdü.kalabalık her zamanki gibi bahçeye yayılmıştı kimse onu gerçekten fark etmiyordu bu bazen hoşuna gidiyordu ta ki o sabaha kadar çünkü okul kapısının önünde herkes tek bir kişiye bakıyordu siyah montlu,uzun boylu yabancı biri yeni öğrenci olduğu belliydi Defne merak etmeden yürümeye devam edecekti ama çoçuk başını kaldırdı ve göz göze geldiler bir saniye sadece bir saniye ama Defne sanki bir şeyi hatırlamış gibi durdu o gözleri daha önce görmüş gibiydi yanından geçerken arkasından gelen sesi duydu
"Defne" adını söylemişti durdu yavaşça döndü
"Tanışıyor muyuz?"
Çoçuk hafifçe gülümsedi
"Henüz değil"
Bu cevap Defne'nin sinirini bozmuştu
"Komik değil"
"Sana göre değil belki" tam o sırada zil çaldı Defne sınıfına geçti ama aklı kapıda kaldı ders başladıktan beş dakika sonra öğretmen kapıyı açtı
"Yeni öğrencimiz geldi.aramıza hoş geldin" ve içeriye aynı çoçuk girdi sınıfta herkes fısıldaşmaya başladı öğretmen tahtaya adını yazdı
"Aras Demir" Aras sınıfı taradı sonra direkt Defne'nin yanındaki baş sıraya oturdu Defne fısıldadı
"Tesadüf mü?"
Aras hiç bakmadan cevap verdi
"Hayır"
Defne kaşlarını çattı
"ne demek hayır?"
"Ben tesadüflere inanmam"
Öğle arasında Defne kantine indiğinde telefonu çaldı bilinmeyen numara açtı karşıdan sadece nefes sesi geliyordu
"Kim bu?"
Sessizlik sonra tek cümle
"Arastan uzak dur" telefon kapandı Defne dondu tam o sırada Aras karşısında belirdi
"Kim aradı"
Defne geri çekildi
"Sen beni mi takip ediyorsun?"
Aras ilk defa bu kadar ciddi bakıyordu
"Takip etmiyorum ama korkmuş gözüküyorsun" Defne telefonu sıkıca tuttu
"Sen kimsin gerçekten?"
Aras birkaç saniye sustu sonra alçak bir sesle konuştu
"Senin geçmişini bilen tek kişi olabilirim"
Defne'nin yüzü bembeyaz oldu çünkü onun geçmişini burada kimse bilmiyordu kimse bilmemeliydi ve o anda anladı bu çoçuk rastgele hayatıma girmemişti bir şey için gelmişti