İntiharın Ardından

Kar taneleri saçlarımda süzülüyor, kirpiklerime karışıyor. Bense kuzeyin bu soğuğunda aynı yerde dönüp duruyorum. Yerdeki taşların bazılarına basmadan yürüyorum. Dikkatli bir şekilde taşlara bakarken, kurumuş parmaklarımın arasına yerleşmiş sigaramı içiyorum.
Nerede olduğumu bilmek istemesem de, kocaman siyah harflerle yazılmış ‘’Harz Akıl Hastanesi” tabelası her defasında bana bulunduğum yeri hatırlatıyordu. Oysa Almanya’ya yeni başlangıçlar için gelmiştim; ama hastalığıma yenik düşmüştüm. Mesele ülke değiştirmek değilmiş. Zihnimi ele geçiren bu psikiyatrik hastalıkla mücadele etmek çok zordu.
Alman bir annenin, Türk bir babanın kızıydım. Annemle büyümüştüm, babamı hiç tanımadım. Annem de babamdan hiç bahsetmezdi. Sanırım o da babamın bizi terk edişiyle yüzleşememişti. Yine de iyi kötü beni büyüttü, bana küçük yaşta Almancayı öğretti. Onun sayesinde Türkiye’de Alman Dili ve Edebiyatı bölümünü kazandım. Mezun olup iş hayatına atıldığım anda, annemin intiharıyla karşı karşıya kaldım.
22 yaşımdayken, annem boynuna sardığı iple salonda sallanıyordu. Bu görüntünün hafızamdan silinmesi için elimden geleni yapardım ama nafile. Bunlar yaşandı ve hiç kimse bu gerçeği değiştiremez. Artık yaşamıyor olmasına rağmen, boynundaki ipten onu nazikçe kurtardım. Gözyaşları içinde saçlarını kokladım. Masada bir kâğıt dikkatimi çekti. Gözyaşlarımı silip annemden bana kalan o yazıyı okudum.
“Özür dilerim kızım. Sana bunu yaşatmak istemezdim. Ben bu hayatın acımazlığı karşısında sessizce yok oluyorum. Lütfen sen kendini kurtar. Annen gibi takıntılarının sesini dinleme. Yarınlar yokmuşçasına hayatını yaşa, sevgili kızım!” diye yazmıştı.
Hastalıklı ebeveynlere sahip olmak, Tanrı’nın bana yolladığı en büyük belaydı. Bir akşamüstü parka oyun oynamaya çıktığımda, odaklandığım tek şey rastgele bir apartmanın kaç penceresinde ışık yandığını saymaktı. Annem bu rahatsızlığımı biliyor olmasına rağmen, bilmiyormuş gibi davranıyordu. Sanki annem ve hiç tanımadığım babamın aynadaki yansımasıydım. Öğrendim ki bu rahatsızlık, beynimin çok fazla çalışmasından kaynaklanıyormuş. Ailemin bana bıraktığı tek miras, ruhsal hastalığımdı.
Parmaklarımın arasında bir sıcaklık hissettiğim an, çoktan bitmiş olan sigaramı fark edip onu özgürlüğüne bıraktım. Tam yenisini yakacaktım ki, lakabı “Sadist Hemşire” olan Hilda odağıma girdi.
“Baca gibi tütüp duruyorsun. İçeri gir, çabuk! Yaralarına bakım yapma vakti geldi.”
Dediğini ikiletmeden onun arkasından hastaneye girdim. Burası filmlerdeki akıl hastanelerinden farksızdı; üst katlardan gelen bağırışları saymazsak.
Sadist Hilda, yaralarımı deşercesine merhem sürüyordu. Küfür etmemek için dudağımı ısırdım.
“Hastaneye uzman psikiyatri doktoru gelecek. Bari o konuştursa seni. Almanca anlıyor musun, bilmiyorum da… Şımarık kız!”
Geldiğimden beri konuşamıyordum. Aslında konuşmak değil, yaşamak bile içimden gelmiyordu. Herkesin böyle hissettiği anlar olmuştur, ama Hilda’nın beni anlamasını beklemiyordum.
Yaklaşık üç haftadır buradaydım, çalışanları az çok tanımıştım. Üç tane psikiyatrist vardı, koca hastaneye yetmeleri mümkün değildi. Onlar da bunu umursamıyor gibiydi zaten. Formalite icabı ilaç verip teşhis koyuyorlardı. Hilda ise başhemşireydi. Bu unvanı ne kadar hak ettiği konusu aşikârdı.
Uzun zamandır planladığım intihar kararımla birlikte kendimi burada bulmuştum. Beni, Wernigerde'de bulunan kiralık evimin küvetinde, kanlar içinde bulmuşlardı. Takıntılarımın kafamın içinde yankılanmasından ötürü buna bir son vermek istemiştim. Ev sahibimin beni o hâlde bulmasıyla ne yazık ki hiçbir şey bitmedi.
Kafamdaki sesleri susturmak için verilen haplar yetersizdi. Sanki beynime bir sürü amfi yerleştirmişler gibi her bir ses yankılanıyordu. Ölmek istemem, şımarıklık değildi Hilda. O ne anlar ki, diye geçirdim içimden. Burada benim gibi bir sürü zavallıyla ilgilendiği için kendini şanslı sanıyor olmalıydı. Asıl zavallı, narsist kişiliğiydi.
O kadar bastırıyordu ki, yaralarım yeniden kanamaya başlamıştı. Bileklerimden kanlar akarken gözlerim doldu. Kendime zarar verirken bile bu kadar acı hissetmemiştim.
Kuzey’in ıssız kentinde, sessiz çığlıklarım yankılanıyordu zihnimde. Ben buraya ait değilim. Ben bu kadar delirmedim. Ne olur beni bıraksınlar, diye geçirdim içimden. Tavanı izlerken gözyaşlarım firar etmişti.
“Sen hem kendine zarar veriyorsun, hem de biraz bastırdım diye ağlıyorsun. Senin dengen şaşmış kızım. Uyku hapını al da uyu. Yarın erkenden yeni doktor ziyarete gelecek.”
Uyku hapımı ve bir bardak suyu masama bırakıp gitti. “Sonunda.” Dedi iç sesim.
Masama konulmuş ne olduğunu bilmediğim hapları tekte yuttum. Ben ölümü seçmiştim, daha kötü ne gelebilirdi ki? Hava iyice karardığında odama çekildim. Buraya getirildiğimden beri insanlar bana dilsiz lakabı takmışlardı. Bundandır kimse benimle konuşmuyordu. Sosyalleşmek isteyeceğim en son yer burasıydı.
Yatak demeye bin şahit ister; yayları batıyor ve temiz gözükmüyordu. Sanırım benim temizlik takıntımı yokluyor olmalılardı. İçimden küfürler savurup ne olacaksa olsun deyip yatağın içine oturdum. Zaten bu hastanede hiçbir şey insana ‘’ iyi olabilirsin’’ hissini vermiyor.
Dizlerimi kendime çektim, dışarısı buz gibiydi. Camdan sızan rüzgar, pencerenin çerçevesini titretiyor. Sanki biri her saniye tırnaklarını cama sürtüyormuş gibi. İçim ürperdi.
Gözlerimi her kapattığımda, annem geliyor aklıma. En son saçlarını öpüp, bana geride bıraktığı mektubunu okuduğumu hatırlıyorum. Yüzünü son bir kez görmeyi dilerdim. İntihar etmemişte eceliyle ölmüş gibi bir huzurun simgesi vardı yüzünde. Belki de onun eceli de bu şekildeydi, kim bilir.
İçimde bir yer hala o mektubu tekrar tekrar okuyor. Her okuyuşumda yeni bir şey fark edecekmişim gibi. Ama yok, annem sadece gitmiş. Öylesine, sessizce, arkasına bakmadan. Beni bu lanet hayatta tek başıma bırakmıştı.
Düşüncelerimin ucu bucağı yoktu, aralarında kaybolmuş hissediyordum. Birden kapım yavaşça aralandı. Hilda değildi. Bu kişi benim yaşlarımda, uzun boylu cılız bir erkekti. Bu onu ilk görüşüm değildi. Odamda ne işi vardı?
‘’ Uyuyamadım.’’ Dedi kalın sesiyle. Nöbetçi hemşireler duymasın diye fısıldamaya çalışsa da pek becerikli olduğu söylenemezdi.
Git buradan, demek istedim ama her zaman olduğu gibi kelimeler boğazıma düğümlendi.
‘’Adım Elias, sadece konuşmak istedim. İstersen birlikte susarız da.’’
Yanıma oturmak yerine yatağımın yanında yere oturup sırtını duvara yaslandı.
‘’ Seni küvette bulmuşlar diye duydum. Beni de çatıdan atlayacakken yakaladılar.’’ Boğazın temizleyerek devam etti, kısık sesle konuşabilmek için yoğun bir çaba gösteriyordu.
‘’ Yirmi beş yaşındayım, bipolar bozukluğum var. Manik ataklarımda Tanrıyla konuştuğuma inandım, depresyona düştüğümdeyse kendimi çatıdan atmaya çalıştım.Anlayacağın bunun bir ortasını bulamadım.'’
Sesinde ne utanç vardı ne de korku. Anlattığı şey sanki günlük hayatının bir parçası gibiydi.ilk defa biri beni duyuyormuş gibi hissettim. Belki başka ülkelerde dünyaya gelmiştik ama ikimizde yarım kalmışız, eksik hissettirilmişiz. İkimizde yaşamayı becerememişiz ve kendimizi burada bulmuşuz.
Onun sorunu neydi, neden ölmek istemişti bilmiyorum. Tek bildiğim bu gece düşüncelerimin arasına birisi karışmıştı. Saat sabaha karşı üçe yaklaşıyordu ve ben bu gece bir yabancıyla aynı odayı, benzer yaşanmışlıkları paylaşıyorum.
Başını dizlerine koydu bense tavanı izlemeye koyuldum. Camdan gelen o iğrenç ses artık içimi ürpertmiyor. Çünkü bu gece yalnız değildim. Ben konuşmak istemiyordum ama benim sessizliğimle de bana eşlik eden biri vardı bu gece. İlk defa kabuslarımın sesi biraz daha kısıktı.
Uyandığımda odada kimse yoktu. Elias, sanki geceyle beraber gelip sabahla birlikte yok olan bir hayal gibiydi. Halsiz ve bitkin bedenimle yalpalayarak ayağa kalktım. Odamın kenarında duvara asılmış aynada dağılmış kendime baktım. Oldukça zayıflamıştım. Saçlarım incelmiş, cansız görünüyordu.
Buradaki aynalar kırılmazdı, özel olarak tasarlanmış aynalardı. Her katta farklı dizayn edilmiş odalar vardı. Ben ikinci kattaydım yani orta dereceli bir hastaydım. Bunun anlamı şu ki intihar eğilimi var ama verilen ilaçlar ağır olduğundan dolayı kişi kendini donuk hissediyor. Birinci katta kendine zarar verme eğiliminin düşük olduğu kişiler yatıyordu. Üçüncü katta ise şizofren hastalar bulunuyordu. Onların ilaç tedavisi daha ağırdı ve bizim gibi bahçeye çıkma izinleri yoktu. Toplumdan izole oldukları gibi akıl hastanesinde de izole ediliyorlardı. Bir nevi hapishane hayatı yaşıyorlardı. Bizim gibi grup terapisine katılamıyorlar, hemşire ve güvenliklerin sabırlarını çok zorlarlarsa şiddet bile görebiliyorlardı. En azından üçüncü katta olacak kadar kafayı yememiştim.
Buraya geldiğim ilk üç gün ilaçlardan başımı kaldıramamıştım. Sonrasında bünyem alışınca burada en sevdiğim hemşire olan Anja bana buranın işleyişini anlatmıştı. Bu kadar uç noktalardaki kişilerin aynı hastaneye toplanması korkutucuydu ama güvenlik önlemleri üst düzeydeydi.
Kapım aniden çalındı. Hilda olmamasını diledim, sabahın erken saatlerinde onun pislik yüzünü görmek istemiyorum. Bu gelen Anja’ydı, diğerler hemşirelerden daha yumuşak biriydi.
‘’ Yeni doktor geldi. Seni görmek istiyor.’’ dedi nazikçe.
Görüşmek istemiyordum, beni konuşmaya zorlayacağını düşünüyordum. Herkes bu doktordan umutluydu belki bende bir şeyleri değiştirebilir. Acı çeken ruhum kurtarabilirdi. Belki içimdeki mezarlığı birilerine göstermem gerekiyordu artık.
Doktorun odasına girdiğimde, içerisi alıştığım o soğuk, steril odalardan farklıydı. Raflarda kitaplar vardı, bazıları Türkçeydi bile. Odanın köşesinde ki eski plak çalardan, zar zor duyulan bir klasik müzik eşlik ediyordu. Kadın doktor, tahmini otuzlu yaşlarının sonuna yaklaşmıştı. Gözlüklerinin ardından dikkatle bana baktı.
‘’ Merhaba.’’ Dedi Türkçe.
‘’ Ben doktor Leyla. Bende senin gibi Türk vatandaşıyım. Yüksek lisansımı Hamburg’da yaptım.Bu hastaneye Türk hasta getirildiğini duyunca yardımcı olmak amaçlı buraya geldim ancak sen zaten Almanca öğretmeniymişssin. Eminim benden iyi Almanca konuşuyorsundur, konuşmak istemezsen sorun değil ama burada olduğunu bilmeni isterim.''
Son cümlesi içimde yıllardır sessizce çırpıan bir şeyin kabuğunu çatlattı o anda. O cümleyle birlikte boğazıma düğümlenen kelimeler birer birer çözülmeye başladı.
İlk kelimem ‘’ Annem’’ oldu. Ardından ‘’ip’’ dedim, sonra ‘’ saçları’’. Cümle kuramıyordum ama kelimelerim birbirini izliyordu. Doktor Leyla hiçbir şey sormadı, sadece dinledi. Gözlerinde ne acıma vardı, ne de mesafe. Anlayıştan ibaretti bakışları.
‘’ İlk seansımız için büyük bir ilerleme kaydettik. Sık sık görüşeceğiz ve seni iyileştireceğiz tatlım. Grup terapilerinde de kendini zorlamadan bir şeyler anlatmanı istiyorum. İlaçlarını aksatma olur mu?’’
Kafamı aşağıya yukarıya salladım. Uzun zaman sonra ilk defa konuşmak ben garip hissettirmişti. Kendi sesimi unuttuğumu fark ettim. Boğazımda bulunan üst üste düğümlenmiş ip yavaş yavaş açılmaya başlamıştı sanki.
O seanstan sonra sigara içmek için bahçeye çıkarken koridorda Elias’ı gördüm. Duvara yaslanmış, çaktırmadan bana gülümsüyordu. Hızlı adımlarla yanıma geldi.
‘’ Konuşmuşsun.’’ Dedi.
Gözlerinin içine bakıp gülümsedim. Bu evet anlamına geliyordu. Elias’ın az çok beni çözdüğünü fark ettim.
‘’ Ben de konuştum. İlk defa birine Tanrıyla nasıl kavga ettiğimi anlattım.’’
Yan yana yürüyüp bahçeye çıktık. Kar taneleri tek tek dökülüyordu gökyüzünden. Bembeyaz olan bahçeye çıktığımızda hastanenin o boğucu havasından biraz da olsa kurtulmuştuk.
Kurumuş dudaklarımın arasına sıkıştırdığım sigaramla bahçede görevli olan erkek hemşireye doğru ilerledim. Anlamış olacak ki cebinden rüzgar çakmağı çıkarıp sigaramı ateşledi. İkinci katta da olsam burada bazı şeyleri taşımamız yasaktı, neyse ki bazı hemşirelere gerçekten anlayışlıydı.
Elias’ın dudaklarındaki sigarayı da kendi sigaramla birleştirdim. Sigaramın tütünü soğuğa meydan okur gibi yükseliyordu. Bir adım ötemizdeki bankta otursak mı diye düşündüm ama vazgeçtim. Dondurucu soğukta ayakta kalmak en mantıklısıydı.
Yürümek, ölümü çağıran düşüncelerden kaçmanın en küçük adımlarından biriydi. Elias kafasını eğmiş beni izliyordu, bense adımlarımı takip edip ayakkabımın karda çıkardığı ize bakıyordum. Tuhafta olsak sessizliğimizle bile anlaşabiliyorduk.
Gözlerim hastane duvarlarının gri siluetine kaydı. Her çizgi, her çatlak benim gibi kırık parçaları saklıyordu. Kar taneleri usulca düşüyor ve başka kar tanelerine karışıyordu. Bu hastanede herkesin ruhunun birbirine karıştığı gibi...
Sessizlik içinde sigaralarımızı bitirdiğimiz gibi, ajandasını kontrol edip yanımıza gelen Anja’yı gördüm. Soğuktan titriyordu, bizim ruhumuz zaten karla kaplıydı. Onun gibi üşümüyorduk, alışmıştık. Bize doğru elini sallayıp gülümsedi.
‘’ Grup terapiniz başlayacak, lütfen içeriye girin!’’ dedi uyarıcı bir tonla.
Hastanenin giriş merdivenlerini usulca çıktık. Kapıdan girer girmez içerinin sıcak havası yüzüme çarptığında irkildim. Almanya’nın kuzeyine akıl hastanesi yaptırmak ne kadar akıllıca olabilirdi, kendimce sorguladım. En ufak detaya takıldığım gibi bunu da derinlemesine analiz etti zihnim.
Giriş katta terapi odasına doğru ilerlerken Elias hala yanımdaydı. Kendi serçe parmağını benim serçe parmağıma doladı. O anlık temasla kendimi durdurdum ve ona döndüm. Bir şey söylemek istiyordu.
‘’ Konuşmak zorunda değilsin, kendini çok zorlama.’’ Şefkatle gözlerime baktığında kafamı salladım. Konuşmak zorunda değildim biliyorum ama bu sessizlik benim cehennemim olacaktı. Buna bir son vermeliydim, içim çığlıklar atarken ben ağzımı açmamaya devam edemezdim .
Sandalyeler daire şeklinde dizilmişti. Hepimiz tüm çıplaklığımızla ortaydık. Doktor Leyla ve asistanı olduğunu düşündüğüm kişiyle ayaktaydılar. Bizi bekler gibi bir halleri vardı. Elias ile yan yana otururken Leyla hanım bana gülümsedi.
‘’ Bugün birbirimizi tanıyalım istiyorum. Gönlünüzden geldiği kadarını paylaşabilirsiniz. İsimleriniz, neden buradasınız, neler yaşıyorsunuz... Acelemiz yok.’’
Önce sessizlik oldu, kimse bir şeyler paylaşmaya istekli değildi. Duvar saatinin tik takları doldurdu koca odayı. Sonrasında ilk başlayan Elias oldu. En az ruh hali kadar dağılmış saçlarını düzeltti. Boğazını temizleyerek biraz öne eğildi.
‘’ Ben Elias, 25 yaşındayım. Bipolarım. İki hayat arasında gidip geliyorum gibi. Birinde her şey mümkün, diğerinde yaşamak fazla geliyor.’’ Başını kaldırıp herkesin gözlerine baktı.
‘’ Bir gece gerçekten her şeyin biteceğine inandım. Çatıdaydım, polisler geldi. Komşular aramış. O depresif dönemimde her şey bitsin istemiştim ne yazık ki daha yeni başlıyormuş...’’
Geri kalan kişiler Elias’ın yaşadıklarında kendilerinde bir parça görmüşçesine bakıyorlardı. Sonrasında yanımdaki kızıl saçlı, çilli kız konuşmaya başladı. Yüzü çok minyondu, benden küçük olabileceğini düşündüm. Kızıl saçlarını omzunun arkasına attı.
‘’ Ben Sofia, 19 yaşındayım.’’ Dudakları titredi, yaşadıklarını kabullenemediğini düşündüm.
‘’ Borderline kişilik bozukluğuna sahibim. Hayatım boyunca kendimi hep fazla ya da eksik hissettim, hiç ortası olmadı. Ya çok severdim ya da ölesiye nefret ederdim. Terk edilmek en büyük korkumdu. Bir gece ilaç dolabında ne bulduysam içtim. Annemin ve benim antidepresanlarımı karıştırmama rağmen hala buradayım. Uyanmasaydım daha kolay olacaktı.’’
Bu kadar ağır ne yaşamıştı acaba. Kelimeler boğazıma dizildi, o an ona sarılmak istedim. Onun sesi, içimde bir yere dokundu. Sofia’nın yanındaki adam ellerini yumruk yapmış sıkıyordu. Başını yerden kaldırmadan konuştu.
‘’ Felix, 40 yaşındayım. Bende travma sonrası stres bozukluğu var. Küçükken... yani çocukken... bir akrabam tarafından...’’ Derin bir nefes aldı. Doktor Leyla gözünü bile kırmadan o adamı izliyordu. Sanki atak geçirdiği gibi müdahale edecek bir hali vardı.
‘’ O lanet günden beri ne zaman yalnız kalsam, kafamda o anlar tekrar tekrar canlanıyor. Bana bunu yaşatan bir aile sahibi olurken ben yalnızlığa mahkum kaldım. Ölmek için Sofia gibi bir sürü ilaç içtim. Öldüğümü sandığımda burada gözlerimi açtım.’’
Onun sesindeki yorgunluk beni derinden yaraladı. Bir başka ses yayıldı terapi odasında.
‘’ Ben Jonas, 28 yaşındayım. Majör depresyon sahibiyim. İntihar etmeye karar verdiğimde her şeyi hesaplamıştım. İpi ve sandalyeyi aldım.’’
Jonas’ın kelimeleriyle gözlerim doldu. Nefes alışverişim hızlandı. Annemin ölümü böyle gerçekleşmişti, bunu duymaya dayanamazdım. Titreyen ellerimi saçıma geçirdim. Yolmak ister gibi çekiyordum saçımı. Elias’ın bana yardım etmeye çalıştığını fark ettim. Sesler çok uzaktan geliyor gibiydi, sanki ben buradan çok uzaktaydım. Gerçeklik algımı yitirmiştim. Doktor Leyla’nın koluma iğne yapmasıyla bedenim uyuşmaya başladı. Titreyen ellerim, dizlerim bir anda durdu. Gözyaşlarım akmayı durdurdu.
Atak sırasında sandalyeden düşmüştüm, asistan doktor Marvin beni tekrardan sandalyeye kaldırıp güzelce oturttu. Odadaki herkes endişeli gözlerle beni izliyordu. Elias’a bakıp gülümsedim. Bu beden bana ait değilmiş gibi hissediyor ve mimiklerimi kontrol edemiyordum. Doktor Leyla ve asistanı başımda bekliyorlardı. Bense atak geçiremeyecek kadar çok uyuşmuştum.
‘’ Devam edebilirsin Jonas.’’ Dedi asistan.
‘’ Her neyse gecenin saat üçünde, oda arkadaşım su içmeye kalkmasa burada olmazdım.’’
Jonas’ın gözleri benim üzerimdeydi, sanki yanlış bir şey söylemiş gibiydi.
‘’Özür dilerim, yaranı deşmek istememiştim.’’
Bu cümlelerin ardından hüzünle gülümsedim. Nereden bilebilirdi ki nasıl yaralarım olduğunu. Hassas bir ruha sahip olmasa bunu umursamazdı. Odada tekrardan sessizlik hakim oldu. Bazı gözler beni izliyordu, endişeli bakışları hissedebiliyordum.
Derin sessizliği odada en yaşlı olduğunu düşündüğüm kişi bozdu. Elleri fazlasıyla titriyor, gözaltları oldukça çökmüştü. Sesinde tanımlayamadığım bir derinlik hakimdi.
‘’ Ben Johanna, 52 yaşındayım. Alkol ve madde bağımlılığımdan dolayı buradayım. Kızım artık beni tanıyamıyor, eşim beni çoktan terk etti. Buraya oğlumun ve gelinimin zoruyla getirildim. İntihar girişimim olmadı ama hayatımı alkol ve madde bitirdi.’’
Kelimelerinden sonra havada asılı kaldı geçmişi...
Tüm gözler tekrardan bana döndü. Herkes konuşup konuşamayacağıma bakıyordu. Hayat hikayesini anlatmamış bir ben kalmıştım. Terlemiş avuç içlerimi eşofmanıma sildim. Gözlerimi parmaklarıma indirdim ve içimden saymaya başladım. Konuşursam azalacak, belki bitecekti bu çilem. Paylaşmalıydım yükümü hafifletmek için...
‘’ Ben...’’ Oturuşum düzelttim, boğazımı temizledim.
‘’ Ben Jasmin. 23 yaşındayım. Obsesif Kompulsif Bozukluğuna sahibim. Takıntılarım var ve zihnim asla susmuyor. Annemin intiharıyla hastalığım daha da kötüye gitti. Bu yaşadıklarımı Türkiye’de bırakmak umuduyla, Wernigerode'ye yerleştim.’’
Uzun zamandır konuşmadığım için cümle kurmakta zorlanıyordum. Konuşmamaya çok alışmıştım. Elias eliyle kafasını destekleyip beni inceliyordu. Sesimi ilk defa duyduğu için afallamıştı. Doktor ise not alıyordu.
‘’ Planladığım gibi gitmedi, hastalığım peşimi bırakmadı.Taşındığım yerde bana iyi gelmedi. Yaşamıma son vermeye karar verdim. Bileklerimi kestim.’’
Pansuman yapılmış bileklerimi gösterdim. Nefesim ciğerlerime batıyordu.
‘’ Ev sahibim bana ulaşamayınca kendi anahtarıyla eve girmiş. Beni küvette kanlar içinde baygın bir halde bulmuş. Gözlerimi açtığımda ise buradaydım.’’
Sesimin odada yankılanışı, bir tedirginlik yarattı. Gözlerim donuklaşırken, kalbimde bir yer titredi. Sanki kelimelerimle birlikte o yılların ağırlığı zihnimde süzülüyordu. Ruhuma işkence etmekten farksızdı.
‘’ Teşekkürler Jasmin.’’
Doktor Leyla’nın yumuşak sesi, beni gerçek dünyaya geri çekti. Hafifçe başını salladı, grubun geri kalanına döndü.
‘’ Her biriniz çok cesursunuz. Birbirinizin hikayesine kulak vermeniz de aynı derecede önemli.’’
Elias, ellerini dizine koymuş, öne eğildi. Gözleri bazen daldı, bazen benimkileri aradı. Sofia dudaklarını ısırıyor, Felix’in dolu gözlerle odayı inceliyor, Jonas tırnaklarını yiyor, Johanna ise cama çarpan kar tanelerine bakıyordu.
‘’Teşekkürler, her hafta aynı grupla terapi yapacağız. Katılım zorunlu değil ancak daha iyi hissedip buradan kurtulmak istiyorsanız gelmelisiniz. Bu tedavinizin bir parçası, lütfen aksatmayın.’’
Doktor Leyla’nın sesi o kadar tatlıydı ki, konuşmaya alışmak için gelecektim buraya.
Konuştukça ruhumda ve boğazımda bulunan düğümler tek tek çözülüyordu. Kendimi biraz daha rahatlamış hissederek terapi odasından çıktım. Elias arkamdaydı, varlığı benim gölgemdi. Birlikte ilaçlarımızı almak için sıraya girdik. Kulağıma doğru eğildi, nefesini hissedebiliyordum.
‘’ Senin sesin, var olduğunu kanıtladı.’’
Gülümseyerek ona döndüm. Beni anlayabilmesi için gözlerinin içine baktım. Anlaşabilmemiz için sözcüklere ihtiyacımız yoktu, gözlerimiz yetiyordu.
Atak sırasında yediğim sakinleştirici iğneden dolayı çok yorgun hissediyordum. Haplarımı içip odama çıktım. Biraz uzanıp dinlenmem gerekiyordu. Kelimeler boğazıma dizildiğinden ötürü Elias bahçeye ilerlerken ‘’sonra görüşürüz.’’ Der gibi elimi salladım ve arkamı dönerek üst kata ilerledim.
Uzun koridorun loş ışıkları arasında ilerliyordum. Her kapının ardında farklı acılar, farklı hikayeler saklı. Koridorun sonundaki odama doğru giderken yol gözümü dağlıyordu. Koma vurulan iğnenin ve biraz önce içtiğim hapların etkisini çok yoğun bir şekilde hissediyordum. Attığım adımlar bana ait değildi. Vücudumun karıncalanıyor, gözlerim kararıyordu. Kontrolümü kaybettiğim an sert zemine düşmeyi umursamadım.
Gözlerimi açtığım sırada kendimi yerde bulmayı beklesem de rahatsız edici olan yatağımdaydım. Asistan doktor Marvin başımda duruyor, sorar gözlerle beni izliyordu. Yine ölmedim değil mi diye sormak istesem de ağızımı açamadım.
‘’ Grup terapisinden sonra bu kattaki nöbetimi yapmaya çıkarken seni gördüm, yığılacağını fark edip tuttum. Bedenin ilaçları kaldıramıyor olmalı. Leyla hanım ile görüştüm, dozların düşürülecek.’’
Elindeki not defterine bir şeyler karaladıktan sonra odadan çıktı. Bense yatağımın yanındaki camdan dışarıyı izliyordum. Yoğun kar yağışı başlamasına rağmen dışarıda soluklanan kişileri gördüm. Johanna banka oturmuş sigarasını içiyor, yanı başında da Elias vardı. Grup terapisi bize yeni arkadaşlıklar katacak gibi gözüküyordu. Elias’ın gözleri ikinci katın camlarında dolanırken göz göze geldik. Sanki benim varlığımı hissetmişti. Gülümseyerek el salladığı sırada Johanna merakla arkasındaki cansız binaya baktı.
Yaşanmışlıklar Johanna’nın yüzünde birer iz bırakmıştı. Her buruşuklukta bir acı vardı. Yaşlı kadın ardı ardına sigara yakıyordu. Kullandığı maddelerin yoksunluğunu sigara ile azaltmaya çalışıyordu.
Bir sonraki bankta yalnız başına oturmuş Sofia gözüme çarptı. Bembeyaz kar örtüsü arasındaki kızıl saçları oldukça dikkat çekiyordu. Orada yalnız başına oturmuş tırnaklarını yiyordu. Grup terapisi onu da strese sokmuş olmalıydı.
Harz Akıl Hastanesinin sakinlerinin ruhu buzdan farksızdı, o yüzdendir ki üşümemiz imkansızdı. Tekrardan yatağıma uzandım. Camdan gelen rüzgar sesiyle gözlerimi kapadım. İlaçlarımın dozlarının düşmesine üzülsem mi sevinsem mi bilemiyordum. İntihar düşüncelerimi yoğun bir şekilde tekrar beni sararsa ne yapardım. Takıntılarım daha da artarsa zamanında müdahale edilir miydi ki?
İyileşeceğime olan inancım eksilerdeydi, kendime olan güvenimi yitirmiş daha da kötüleşmeyi bekliyorum. Burası cehennemden bir önceki yerdi. Umutların çürüdüğü verimsiz bir topraktı. Buz gibi hava içimize işlemişti. Erimesi mümkün olmayan kar yığınıyla doluydum, doluyduk her birimiz.
Saatin kaç olduğu belirsizdi, hava kararmıştı. Bahçedeki lambanın cılız ışığı odama yansıyordu. Kaç saat baygın kaldığımı bilmiyordum. Bedenim uykuya açtı. Lanet hastanede aynı günler birbirini kovalıyordu. Bayıldığım süreçte terlemiş olmalıyım ki yastığımın bir tarafı ıslaktı, diğer tarafına çevirip uyumaya koyulacaktım ki, yastığımın altındaki buruşmuş kağıt dikkatimi çekti.
Buruşuk kağıtta yazanları okuyabilmek için özenle düzelttim.
‘’ Gece ne kadar karanlık olursa olsun, aynı hastalığa tutulmuş iki kalp, belki de bir parça iyileştirir birbirinde...’’