1.bölüm

10 yıl önce... ilahi bakış açısı
"Baba!Babacım. Bırakma beni baba .Nolur bırakma .Döv beni,hatta hep döv ama beni yalnız bırakma ÇOK KORKUYORUM BABA" diye yalvarıyordu daha altı yaşındaki elzem."kes sesini! Otur şuraya artık burası senin evin"
"HAYIR BABA!"
Elzem sıkıca babasının serçe parmağını tutuyordu.Bırakmaktan korkuyordu.Elzemin sağ eli babasının serçe parmağından kayıp ayrıldı.
Gitmişti artık babası yalnız kalmıştı.Dizlerinin üstüne çöküp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.Elzemin arkasındaki evden bir çift çıktı.Şık giyimlilerdi.Kadın elzemin ağladığını görünce yanında diz çöküp elzemi kucağına alarak."Ne işin var senin burda.Niçin ağlıyorsun böyle." Elzem ise"Babam beni buraya bırakıp gitti.Çok korkuyorum." Kadın "Rıfat bir gelsene ."dedi.Rıfat ve kadın az öteye gidip tartışmaya başlar.Rıfat "Ne var suna. Çabuk söyle toplantıya iki buçuk saat kaldı."Suna ise " Bu kızı burada bırakamayız.Baksana çok masum görünüyor."
Rıfat sıkılmış benziyordu."Ne yapabilirim şuna ha!sen söyle." Suna "yanımıza alalım . Büyütürüz.Çok güzel bakarım ben ona." Rıfat "senin çalışmaktan beynin sulanmış her halde onu biricik kızımız Nil ile bir mi tutacağız.Şaşırdın sen iyice."Elzem ne konuştuklarını merak edip yaklaşır.Suna "Tabikide onu Nil ile bir tutamayacaz.Nil ile bu kız bir olamaz zaten .Sadece bizim ona yardım etmemiz gerektiğini söylüyorum ." Rıfat " Peki bu kızın yanımızda ne işi olduğunu sorarsa başına ne açıklama yapacağız?" Suna" Brnim manevi kardeşim olduğunu söyleriz" Rıfat sunanın bakışlarına dayanamayarak "öyle bakma bana tamam. Hem Nile de arkadaşlık eder " dedi.
Elzem dudaklarını unutmak için çok uğraştı ama 10 yıl boyunca hiç unutamadı. Asla unutmayacaktır.