Acı Verecek Kadar

"Sei dolorosamente bella”

Dalga sesi gibi berrak
Kulağıma fısıldardın
Bir oh derdim, yanımdasın
Yastığımda kokun varken
~Yağmur~

Uçağa henüz daha yeni binmiştim. İzmir’e gidiyordum. Doğduğum şehre on iki yıl sonra tekrar ayak basıyordum. Gece sadece Ayşenaz’la konuşmuştum, gerçi hep beni arayan Ayşenaz’dı. Diğerleri on iki yıldır bana kırgındı. Onlara haber vermeden gittiğim ve on iki yıl boyunca gelmediğim için nasıl gelebilirdim ki? Annem, babam, tutunacak bir dalım yoktu ki burada. Zaten ben kalmak istesem de dayım aldı beni yanına. 10 yaşındaydım çünkü reşit olsam alamazlardı.

Zaten dayımın yanına gittiğimde mükemmel bir çocukluk geçirmedim. Hep şiddet, hep aşağılama. Dayım olmasa da yalnızdım, olsa da. Ama bizim tayfayı çok özlüyordum. Ailem yok demiştim ya, onlar bana aile olmuştu.

Şu geçen on iki yılda Ethem, Burak, Melih, Mücahit, Eymen, Hira, Yağmur, Ayşenaz... Biz dokuz kişilik bir tayfaydık tabii ben gitmeden önce. Ama bende bir kişinin yeri çok ayrıydı: Ethem... Yıllar geçtikçe aşkımın ve benim daha çok alevlendiğim Ethem. En çok da İzmir’e gelip canımın yanması, ailem, burada geçirdiğim zaman ve ilk aşkım olan Ethem...

Ayşenaz’ın bana söylediğine göre o hiçbir zaman birini sevmemiş. Hatta her toplandıklarında yanında boş bir sandalye bırakıyormuş. Yıllarca Instagram’dan bir gölge gibi takip ettiğim arkadaşlarım, hepsi benim için o kadar değerli ve önemli ki. Soracaklar bana: “Eğer biz senin için o kadar önemli ve değerliysek neden bir kere aramadın, neden gelmedin?” diye. Gelemezdim ki. Yıllar sonra gelip “Ben geldim, hadi hayatımıza devam mı edelim?” mi diyecektim... Diyemezdim ki. Yüzlerine bile bakamazdım yıllar sonra yaralı bir kuş gibi gelip yaralarımı sarın mı diyecektim? Ailem olan insanlara yapamam ki. Dayımın yaptıklarını nasıl onlara söyleyebilirdim ki? Sadece Ayşenaz biliyordu. Zoraki bir şekilde söylemiştim zaten.

“Ya beni bırakırsa diye düşünmeden edemedim kaç gece. Onlar da sormayacak mı bana? Zaten şu an ruh gibi olmamdan anlarlar. 3 şişe rakı devirmiştim gece. Uçakta da uyuyamamıştım. Şu ana kadar bayılmadığıma şükür ediyordum. İnşallah bundan sonrasını bayılmadan anlatabilirim. Midem de çok kötü, stres yaptığım zaman bir de mide bulantısı ekleniyor her zaman. Bu günü atlattığım zaman rahattım.”

Saat: 04.47

Telefonum titredi:

12 YILLIK KIRGINLIK

AYŞE’M: Selam millet uyumadığınızı biliyorum saat 7’de bendesiniz çok sevdiğimiz ve beklediğimiz Sude’miz geliyor eksiksiz bendesiniz gelmezseniz valla konuşmam ona göre

HİRA’M: On iki yıl boyunca bizi arayıp sormayan bir kere bile iyiyim ben demeye tenezzül etmeyen birini mi karşılayacağız Ayşe kafayı yedin herhâlde

YAĞMUR’UM: Ayşe kusura bakma ama bu zamana kadar bize tek bir kelime etmeyen kişiyi karşılamaya ben gelmem bizim aile olduğumuz da yalan zaten

EYMEN: Ayşe nöbet biterse gelmeye çalışacağım söz veremem

BURAK: Ben gelemem sayılarla ilgilenmem lazım kusura bakma Ayşe

MELİH: Geliyorum ben derdi neymiş on iki yıl boyunca neden aramamış onu öğreneceğim

MÜCAHİT:Devriye bitsin gelecem biraz geç gelirim Ayşe

ETHEM🤍: ...

Ethem yazana kadar herhâlde kalp krizinden giderim ben.

Fark etmeden telefonu göğsüme bastırdım.

“Sakin ol Sude, heyecanlanacak bir şey yok.”

“Tabii yok canım, on iki yıl sonra ailem dediğin insanları ve sevdiğin adamı göreceksin. Tabii sorun yok.” Kendi kendime konuşurken,

“Haklısın ama sus.” dedim kendi kendime.

“Görende beni deli sanacak.” dedim. Hâlâ uçakta telefonum göğsümde, Ethem’in yazmasını bekliyordum.

ETHEM 🤍:Geliyorum

Kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi atmaya başladı.

“Sude, neden heyecan yapıyorsun ki? Belki kabul etmeyecek yaralarınla seni.”

“Saçma sapan konuşma Sude. Ethem mi istemeyecek seni? Delirdin herhâlde. Ayşenaz ne dedi sana? Saçma sapan konuşma.” dedi benimki.

Beni sevdiğini de bilmiyordum ki. Belki sevmiyor beni. Ayşenaz’ın dediğine göre hiç sevgilisi olmamış. Beni beklediği ne malum?

Üzerimde Fenerbahçe forması ve beyaz fırfırlı etek vardı. Ailemin yanına gidiyordum. Yaralarımın saklanmasına gerek yoktu. On iki yıl gecikmeli ailemin yanına, yargılayacaklardır beni. Hakları var ama benim yaşadıklarım da kolay değil. Kendimi üste çıkarmaya çalışmıyorum.

Kaç defa intiharın eşiğine geldim, saymadım. 2 ay boyunca Ayşenaz’a ses kaydı attım, ölürsem hepsine dinletsin diye. Dayım beni her öldüresiye dövdüğünde Ethem’i düşünüyordum, onunla öleyim diye. Tabii bunu Ayşenaz’dan başkası bilmiyordu. Onda o kadar ses kayıtları, her şeyimi ona anlattım. Tek güvendiğim o zaten. Diğerlerine anlatsam beni yargılamalarından korkuyordum.

SELAMLAR CANLARIM BU BENİM ŞU ANA KADAR YAZDIĞIM İKİNCİ KURGUM YAZIM YANLIŞLARI OLURSA KUSURA BAKMAYIN SEVİLİYORSUNUZ💫💗

UMARIM SUDE VE ETHEMİ SEVERSİNİZ HİÇBİRİNE KIZMAYIN OLUR MU BÖLÜMLER İLERLEDİKÇE ANLAYACAKSINIZ