2. Bölüm

Devammm ediyooruuz lütfen destek çıkın

“Bebeğin doğumu 9 ay sonra”
fırtınalı bir hava rüzgar,şimşekler Narcissa bağırıyordu
Lucius dışarıda yürüyor Draco ile sohbet ediyordu draco”kardeşim iyi olacak mı baba?”
Lucius “tabiki zorunda o bir Malfoy “ o sırada kapı açıldı hizmetçi “doğdu” draco
Heyecanla kardeşini görmeye koştu Lucius ise sakin ve kontrollü
Şekilde içeri girdi ve durdu çünkü bebek… ağlamıyordu sadece bakıyordu
Mavi gözleri ben malfoyum diye adeta bağırıyordu derin derin bakıyordu
Tom riddle o an içeri girdi ve yaklaştı lavinya’ya uzunca bakıp kucağına aldı”18 olduğunda
Benimlesin lavinya ben o zamana kadar hep gölgen olacağım bu güç bizim” diyerek
Lucius ‘adönerek benimle gel Lucius “tabiki lordum “ diyerek toplantı salonuna
İlerlediler hizmerçilerin hepsi Narcissa ve bebekle ilgileniyordu malikane kalabalıktı
Ölüm yiyenler vardı tebrik için Draco ise kardeşine uzunca baktı ve düşündü”neden sakin
Neden bu kadar kontrollü “ diyerek içinden geçirdi

Tom ile Lucius odaya geçip oturdular Lucius oldukça gergindi
Lord”biliyorsun o bana mühürlü olarak doğdu 18 olduğunda ölüm yiyen
Olup leylim olucak o çocuk Slytherin kanı taşıyor benim olucak onu korumanı istiyorum Lucius “
Lucius başını yavaşca öne eğdi “elbette lordum babası olarak koruyup kollamak benim
Görevim ona iyi bakacağım “ Tom’un dudakları kıvrıldı” elbette öyleyse çıkabilirsin “
Lucius “iyi günler lordum diyerek başını öne eğdi ve çıktı”

Herkes gittikten sonra Narcissa ve Lucius sakinleşmeye başladı “
Lavinya'nın doğumundan sonraki ilk günler, Malikâne için alışılmadık bir sakinlikle geçti.Bebek ağlamıyor, geceleri huzursuzluk çıkarmıyor, sadece gözleriyle etrafı izliyordu.Narcissa onu beslerken bile bir gariplik hissediyordu; sanki kucağındaki bir bebek değil de onu inceleyen biri vardı.Bir sabah, gün ışığı perdelerin arasından süzülürken Narcissa yine erken uyandı ve Lavinya nın beşiğine yaklaştı.Küçük kız gözlerini kırpmadan tavana bakıyordu, ama bakışı boş değildi; bir şey düşünüyormuş gibiydi.“Lucius…” diye fısıldadı Narcissa, sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.Lucius geldiğinde uzun süre konuşmadan bebeğe baktı, sonra ağır bir nefes verdi.“Bu bir zayıflık değil,” dedi sonunda, “bu… farkındalık.”Ama Narcissa aynı fikirde değildi,
çünkü o bakışlarda sadece farkındalık değil, sanki bir bilgelik vardı.Gün boyunca Lavinya hizmetçilerin hareketlerini takip etti, seslere tepki verdi ama asla huzursuz olmadı.Akşam olduğunda Draco beşiğin yanına gelip eğildi ve küçük kızın gözlerine baktı.“Sen tuhafsın,” dedi ama bu sözde korkudan çok merak vardı.Lavinya hafifçe başını çevirdi, sanki onu anlamış gibi.O an Draco gülümsedi ve “Ama benim kardeşimsin,” diye ekledi.Bu basit cümle, aralarında sessiz bir bağın başlangıcı oldu.Ve o gün, Malikâne ilk kez fark etti: bu çocuk sadece doğmamıştı… gelmişti.

Ertesi akşam Gece çöktüğünde Malikâne yeniden ağırlaştı, duvarlar bile sessizliğin içinde derinleşmiş gibiydi.
Narcissa Lavinya'yı beşiğine bırakıp geri çekildi ama gözlerini
ondan alamıyordu.
Lucius ise şöminenin yanında duruyor, düşüncelere dalmış halde ateşi izliyordu.
“Efendimiz bugün gelmedi,” dedi Narcissa, ama bu bir rahatlama değil,
bir boşluk hissiydi.
Lucius kısa bir bakış attı, “Gelecek,” dedi, “ve her şeyi izleyecek.”
O gece Narcissa uyuduğunda rüyası yine aynıydı; uzun koridorlar, karanlık ve sonunda bekleyen bir siluet.
Tom’un sesi yankılandı: “O… büyüyor.”
Narcissa rüyada geri çekilmek istedi ama hareket edemedi, sanki bedenine hükmedemiyordu.
“Bu sadece bir çocuk değil,” dedi ses, “bir anahtar.”
Uyandığında kalbi hızla atıyordu ve ilk yaptığı şey yine karnına değil, bu kez Lavinya'ya bakmak oldu.
Bebek uyanıktı, gözleri doğrudan annesine dönüktü, sanki her
şeyi biliyormuş gibi.
Narcissa yavaşça yaklaştı ve onu kucağına aldı ama içindeki huzursuzluk dinmedi.
Lucius yaklaşarak omzuna dokundu, “Bu korku değil,” dedi, “alışma süreci.”
Ama Narcissa fısıldadı: “Hayır… bu başka bir şey.”
Gece ilerledikçe Malikâne sessiz kaldı ama o sessizliğin altında bir bekleyiş vardı.
Ve çok uzakta, biri gerçekten izliyordu

Sabah herkes kahvaltı yaparken Lucius lord ile toplantıdaydı”Karanlık bir odada, uzun bir masa ve etrafında toplanmış gölgeler… ama hepsi önemsizdi.
Tom Riddle tek başına bile odayı dolduruyordu; diğerleri sadece
varlıklarını tamamlıyordu.
Lucius karşısında dimdik duruyordu ama içindeki gerginliği saklamak zordu.
“Efendim,” dedi dikkatli bir tonla, “çocuk doğdu.”
Tom’un gözleri hafifçe daraldı, bu bilgi onun için yeni değildi ama
duymak önemliydi.
“Biliyorum,” dedi yavaşça, sesi neredeyse fısıltıydı ama herkes duydu.
Masaya doğru yürüdü, parmakları yüzeyde yavaşça gezindi, sanki bir planı zihninde çiziyordu.
“Onu izliyorum,” dedi, “her hareketini.”
Lucius’un içinden bir ürperti geçti, çünkü bu sözler basit bir ilgi değildi.
“Bu çocuk,” diye devam etti Tom, “gücün şekil almış hali.”
Bir an durdu, sonra bakışlarını Lucius’a çevirdi.
“Ve sen onu koruyacaksın.”
Bu bir emirden fazlasıydı, bir sorumluluktu ve Lucius bunu iliklerine kadar hissetti.
“Emriniz olur,” dedi başını eğerek ama içinde karmaşık bir düşünce vardı.
“Bu sadece bizim çocuğumuz değil…”
Tom arkasını döndü ve son kez konuştu: “Zamanı geldiğinde… o bana ait olacak.”