her güzel şeyin bi sonu varmıdır?

ben miray bugün hayatımın en korkunç günlerini belkide haftalarını yaşayacagım bi cümle duymuştum... ben miray herşeyden uzaklaşıp sevdiklerimle istediğim yerde yaşamak istiyordum ama dahada aşağı battım.. ben miray ölmek istemiyordum bi katil tarafından öldürülmek istemiyorum...

melisi sakinleştirmeye çalışıyordum sanki kendimi önemsemiyormuş gibi melise yaklaştım ve sarı saçlarından okşamaya başlarım

-sorun yok korkamana gerek yok hallederiz..

mert ve egeye baktıgımda bir şeyler düşünüyorlardı aniden ege benim kolumu tuttu mertte melisin o hızla kantine gittik mert kantinden yicekler aldı ve üst kattaki depoya gittik depo oldukça büyüktü yemekleri bi köşeye koyduk ve bizde bi köşeye oturduk zamanın geçmesini bekledik konuştuk sohbet ettik...

bi süre sonra kapı çaldı bu kimdi? niye burdaydı? iyi birimiydi? ya katil geldiyse? aklımda bunun gibi bir sürü soru vardı hiç birini soramadan mert kapıyı açtı gelen kişi bizim sınıfımızdan en gıcık oldugumuz ve nefret ettigimiz kızdı fakat ne kadar nefret etsekte onu burda bırakamazdık

-sizinle... burda durabilirmiyim?...
-pekala...
-çok teşekkür ederim cidden
-sorun değil

onun ismi lidya'ydı bizden olabildiğince uzaga oturdu bir süre sonra konuşmaya başladı

-şey ben bi lavobaya gidiyim
-kimseye buradan bahsetme

başıyla onay verdı ve depodan cıktı içimizde bi tedirginlik hissediyorduk ama bunu ona belli edemezdik

~lidyanın anlatımıyla~

depodan cıkıp merdivenlerden inerken yakışıklı bi erkek görmüştüm onu bu okulda hiç görmüşmüydüm? hayır sanmıyorum ama belki sakalnıcak yeri olmadıgı için yanına gidip konuşmaya karar verdim

-selamm adın ne?

çocuk biraz düşündü ve adını söyledi bu yalanda olabilirdi?

-kaya, senin?
-lidya tanıştıgıma memnun oldum eğer saklanıcak yerin yoksa depoya gelebilirsin biz ordayız
-teşekkürler

kaya gülümsedi tereddüt etmeden lavobaya döndüm

~kayanın anlatmıyla~
lidya bana öğrenmek istegim şeyleri söylemişti ve bunun için hiç yorulmadım bu iyiydi cebimdeki küçük bıcagı kontrol edip depoya doğru yürüdüm

~mertin anlamıyla~
lidya gelmedigi için depodan cıkıp terasa gittik lidyanın bi arkadaş grubu vardı onları görmüştür diye düşündük bizi sevmiyordu sonuçta...

~kayanın anlatımıyla~
depoya gittim ve cebimdeki küçük bıcagı elime aldım deponun kapısını açtım fakat hiç kimse yoktu bu beni sinirlendirmişti lidya bana yalan söylemişti hemen kolidora geri döndüm bıçağı tekrar sakladım ve lidyayı aramaya başladım bana yalan söylemişti ve onun intikamını alacaktım fakat hiç bir yerde yoktu onu buldugum ilk yerde öldürücektim yalana tahammülüm yoktu ve bunu asla affetmezdim..

~yazarın anlatımıyla~
hani derler ya her güzel şeyin bir sonu vardır diye peki ya o sonu güzel bi şekilde bitirebilirmiydik? umarım... o güzel şeyin içinde bir takım kötü şeyler yaşanmış olabilir ama bu yinede mutlu olmamızı engellermi?

miray ve arkadaşları depoya geri dönüp kapıyı tekrar kitlediler içlerinde hala bi umut vardı... peki ya senin içinde o umut hala duruyormu yaşadığın kötü şeyler yüzünden gülümsemeni saklarmıydın? seni bilmiyorum ama miray, mert, melis, ege ve ben bunu yapmıyorum en azından şimdilik...