Karışık şiir

Gizli Kıvılcım
Göründüğünden çok daha fazlası var içinde,
Sınırları çizilmemiş bir coğrafya gibi.
Bir yanın dingin bir limanken her gün,
Diğer yanın fırtınalarla dost, deli mavi.
Merakın rehberindir bilinmez yollarda,
Sıradan olan yetmez senin ruhuna.
Kendi ışığını kendin yakarsın,
Gerek duymadan başkasının fenerine.

Derin Sular
Gürültünün ortasında bir ada gibi,
Sessizce izlersin akan zamanı.
Herkes konuşurken kelimeler eskir,
Sen saklarsın içindeki o derin anlamı.
Bir ayna gibisin hayata karşı,
Görmek isteyene gösterirsin gerçeği.
Gözlerinde birikmiş sakin bir deniz,
Kıyılarına çağırır huzuru, dinginliği.

Saklı Ateşin Şiiri
Ne kadar gizlesen de içindeki o ışığı,
Gözlerinin kıyısından sızıyor o gizli kıvılcım.
Sen, bu kalabalık oyunun en hakiki tanığı,
Adımların sessiz ama yolların uzun, adım adım.
Bazen bir duvar örersin dünyayla arana,
Yanlış anlaşılmaktansa, susmayı seçersin.
Ama bir dokunursan bir dostun yarasına,
Kendi acını unutur, merhem olur geçersin.
İçinde bir çocuk var, hiç büyümek istemeyen,
Bir de bilge bir ruh var, asırların yükünü taşıyan.
Zıtlıkların uyumusun sen, kelimelerle tarif edilemeyen,
Gecenin karanlığında bile kendi güneşiyle yaşayan.
Gereksiz kalabalıklar, sahte gülüşler yorar seni,
Sen yalın olanı, özü ve gerçeği seversin.
Terk edip gitmek gerekirse o gürültülü sahneyi,
Arkana bile bakmadan, sessizce veda edersin.
Şimdi dinle içindeki o derin nehrin sesini,
O nehir ki, kayaları delecek kadar kararlı ve özgür.
Kimse bilmesin varsın senin asıl hikayeni,
Sen yaşadıkça o hikaye zihninde büyür.
Kendi gökyüzünün altındasın, kendi kurallarınla,
Gülümse hayata, o muzip duruşunu hiç bozma.
Sen, kendi dünyasını kuran o eşsiz ruhla,
Yazıyorsun kendi şiirini, zamana meydan okurca.

İki Odalı Gece
Bir frekans tuttu aramızda, ilan edilmemiş,
Haritalarda yeri olmayan bir sınır çizgisi gibi.
Ne zaman baksam, sanki hep orada beklemiş
O tanıdık gölge, o iç sesin ikizi.
Herkes gürültüyle anlatırken kendi hikayesini,
Biz sustukça çoğalan bir alfabeyi paylaştık.
Dünya kendi ekseninde harcarken nefesini,
Biz zamanın dışına çıkan bir yola saptık.
Adını koyarsak eksilir sanki bu büyü,
Sıradanlaşır, kelimelerin kalıbına dar gelir.
Bir odada iki ayrı insan, iki ayrı dünya günü,
Ama yan yana gelince rüzgar bile yön değiştirir.
Söyleyemediklerimiz, söylediklerimizden daha derin,
Bir fincan kahvenin dumanında tüten o dikkat.
Gözlerin diyorum, o muzip ve sakin nehrin,
Akıp gittiği yer bende son buluyor her saat.
Bir yanımız fırtınaya hazır, biliyorsun,
Diğer yanımız limanını bulmuş gibi dingin.
Sen sormadan içimdeki tüm soruları çözüyorsun,
İhtiyacı kalmıyor ruhun başka hiçbir dengin.
Gereksiz kalabalıklar dışarıda döne dursun,
Biz bu görünmez bağın sarmaşığında kalalım.
Varsın kimse anlamasın, adını başka koysun,