4.Bölüm

Tamam.”
Alina derin nefes aldı. “Şimdi biri bana bunun mantıklı açıklamasını yapacak.”
“İyi haber,” dedi Çağrı. “Yapamayacağız.”
Defne telefonu eline aldı ve hızlıca ekranı kontrol etmeye başladı. Parmakları hafif titriyordu.
“Galeriye bak,” dedi Çağrı.
“Bakıyorum zaten.”
Telefonda neredeyse hiçbir şey yoktu.
Ne mesaj.
Ne rehber.
Ne uygulama geçmişi.
Sanki biri cihazı özellikle temizlemişti.
Ama galeride üç fotoğraf vardı.
Birincisi Alina’nın yıllık fotoğrafıydı.
İkincisi okulun tiyatro salonunun kapısıydı.
Üçüncü fotoğraf açıldığında üçü de sustu.
Fotoğraf bulanıktı.
Ama seçilebiliyordu.
Yağmurlu okul bahçesi…
Ve kapüşonlu biri…
Birini sürüklüyordu.
Alina’nın kalbi hızlandı.
“Bu biri kaçırılırken çekilmiş gibi.”
Defne fotoğrafı yakınlaştırdı.
“Tarih kısmına bak.”
Fotoğraf geçen gece çekilmişti.
Çağrı’nın yüzü sertleşti.
“Bu okul bunu yine örtbas edecek.”
“YİNE mi?” dedi Alina hemen.
Çağrı farkında olmadan fazla konuştuğunu anlamış gibi sustu.
Defne bakışlarını ona çevirdi.
“Anlatmadın mı?”
“Şu an sırası değil.”
“Bence tam sırası.”
Alina sinirlenmeye başlamıştı.
“Burada herkes yarım cümleyle konuşmayı mı öğreniyor?”
Kimse cevap vermedi.
Sonra…
Salonun hoparlörlerinden cızırtılı bir ses yayıldı.
CIIIIIZZT—
Üçü de irkildi.
Ve birkaç saniye sonra bozuk bir erkek sesi duyuldu:
“Perde kapanmadan çıkın.”
Alina’nın boğazı kurudu.
Hoparlör tekrar cızırdadı.
“Yoksa bu kez biri gerçekten ölecek.”
Işıklar aniden söndü.
Kapkaranlık.
Alina refleksle geri çekildi ve birine çarptı.
Çağrı.
“El fenerini aç!”
Telefon ışığı tekrar yanınca salon boş görünüyordu.
Ama bir saniye sonra Defne sertçe fısıldadı:
“Çocuklar…”
Sahnenin üstündeki kırmızı perdeye yeni bir şey yazılmıştı.
Az önce orada değildi.
Beyaz boyayla tek bir cümle yazıyordu:
ALİNA SIRADAKİ