KİLİT -UĞULTULAR-

Tek hatırladığım uykuya dalışım, uykumun ne kadar derin olduğunu düşündüğümdü. Fısıltılar? Uğultuların arasında. Bana çok yakın Fısıltılar. Burada insan yok. Tulumum yok, çantam nerede?
Şu ana kadar hiç gerçek bir amaca hizmet etmedim. Para neredeyse oraya bilgi sattım, çıkarlara hizmet ettim ama şu an. Uyku tulumum çıkarılmış ve üşüyerek uyanmam istenmişti. Neden fener? Yolumu bulmam istendi belki de. Belki de amacıma ulaştım. Bu yüzden hiç kimseye haber vermeden oraya varmam istendi, bir amaca hizmet ettim, hiç işime gelmeyen bir amaç. Bu adada insan yok. Sert adımlarım durdu. Gözlerim zor seçiyor olsa dahi, onu gördüm. Bir mezar taşı. Normal bir zamanda ona bu ismi verirdim ama hayır daha farklı duruyordu. Ormanın en içi, en sisli yeri ve sesin kaynağı. Sarmaşıklarla kaplanmış, toprakla kirlenmişti. Mezar taşını andıran mermerden bir taş. Sesin kaynağı. Adımlarımı ona doğru attım. Sis'in kaynağı. Önünde durmuş, ona yaklaşıyordum. Adımlarım tam yanında durdu, içimden bir ses arkasına geçme, diyordu. Feneri, mermerin arka yüzüne tuttum. Bir şeyler yazıyordu ama tam okunmuyordu. Gözlerimi kıstım. Mermere kazınmış bir kaç isim! En altta, büyük harflerle yazılan yazıda durdu. En eski yazıda. Jon Ead. Ani bir hareketle mermerin önüne geçtim. Adanın merkeziJ Jon' un ve diğerlerinin mezarı... Bir çığlık koptu. Öyle büyük bir çığlıktı ki benim çığlığımı yuttu. Tüm adada duyuldu. Yer ayağımdan çekildi...
Ve bende,
Çığlık oldum...