3

Cenaze günü geldi ve eve insanlar gelmeye başladı.Deden öldü dediler bu ne demekti ki bilmiyordum.Onu bir daha göremeyeceksin dediler.O zaman anladım . Bazı insanlar öümsüz olmalı dedim kendi kendime. Ölüm böyle bir şeyse babaannem ölümsüz olmalıydı.Her şey çok hızlı gelişti ve dedem toprakla buluştu.Benim tek hatırladığım kalabalıktan sıkılıp abimle beraber evden uzaklaştığımızdı. ..
Sonrası yas dönemi babam pek sevmezdi dedemi ama yine de onun için de kolay değildi.Abimle iyi anlaşırlardı ama o da çok küçüktü ne hissetmesi gerektiğini bile bilmiyordu şoktaydı.En çok etkilenen tabi ki de babaannemdi. Kaç yıllık hayat arkadaşını kaybetmişti.Aylarca kendine gelemedi .Zaten yıllar önce trajik bir şekilde oğlunu kaybetmiş; bir de eşini kaybedince sarsıldı küçücük halimle ben yanında olmaya çalıştım.Bana gelince ben çok küçüktüm abim gibi ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum .
Aylar sonra annemin hamile olduğunu öğrendik bir kardeşim olacaktı benden mutlusu yoktu.Bir de kız olursa yeni arkadaşım hazır demekti .Sürekli topla oynamak yerine bize bir bebek alırlar onunla oynayabiliriz diye kendi kendime hayaller kuruyordum .Ama kardeşimin erkek olacağını öğrendik ve bana hiç bebek alınmadı yine de mutluydum tabi ki abla olmak tam bana göre bir şeydi çünkü zaten erken olgunlaşmak zorunda kalacaktım.
Kardeşim sonunda doğdu .İnsanın kardeşinin olması dünyadaki en güzel hislerden biriymiş o doğunca öğrendim.Dedemin ölümünden sonra bize ilaç gibi gelmişti.Hepimiz onunla ilgileniyor,onun için elimizden geleni yapıyorduk .Dünya tatlısı çok güzel bir bebekti.Ona dedemin adını verdik . Babaannem kardeşimin adını her söylediğinde dedemi hatırlayacaktı.