İkinci bölüm: BOZKIRDA BİR KIYI

Kahramanmaraş’ın o bildik sokaklarını, eş dost seslerini dikiz aynasında bırakalı saatler olmuştu. Araba Kırşehir’e doğru yol alırken, içimdeki o heyecanlı çocuk yerini yavaş yavaş, boğazıma düğümlenen bir yumruya bırakıyordu. Babamın sürdüğü araba her kilometreyi katettikçe, ben kendimden biraz daha uzaklaşıyormuşum gibi hissediyordum.Ve işte orası: KYK yurdu.Kapısından içeri girdiğim an, hayalimdeki o özgür üniversite hayatı illüzyonu çatlayıp dağıldı. Koridorlardaki o keskin temizlik malzemesi kokusu, tekli bazamın soğukluğu... Haliyle hiç beğenmedim. Beğenmek bir yana, sanki göğsüme koca bir taş oturmuştu. Ailem eşyalarımı bırakıp, son kez sarılıp o kapıdan çıktıklarında, arkalarından bakakaldım. Nasıl gidebilmişlerdi? Beni bu bilmediğim şehirde, bu küçücük odada nasıl bırakmışlardı?Odaya girdiğimde yalnız değildim. Tanımadığım üç kız... Hepsi benim gibi, hepsi yaralı kuşlar gibi bazalarına tünemişlerdi. Yüzlerindeki o kızarıklık, dolmuş gözler, birbirimize bakarken aslında aynaya bakıyor gibiydik. Kimse konuşmuyordu çünkü tek bir kelime etsek, o baraj kapakları patlayacak, dördümüz de hıçkırıklara boğulacaktık. Onlar da ağlamamak için kendilerini zor tutuyorlardı, belliydi.O gece Kırşehir’in karanlığında gözüme tek damla uyku girmedi. Tavandaki gölgeleri izlerken tek bir soru yankılanıyordu zihnimde: Ben burada ne yapacaktım? Müzik öğretmeni olacaktım evet, ama şu an sadece evi özleyen, kimsesiz hissetmenin ağırlığıyla ezilen o küçük kızdım. O gece odadaki tek tanıdık şey kılıfının içinde duran gitarımdı. Kendi kıyıma vuran en sert dalga buydu belki de: Yalnızlık.