KEMANCI

Dar, karanlık sokakların arasında bir rüzgâr esiyor, ufak bir beden koşarak yerdeki su birikintilerini sıçratıyordu.

ŞARIL! SU! ŞARIL!

Büyük, rengarenk, ışıklı bir bina. Kapüşonunu açıyor ve pencerelerden içeriye bakmaya çalışıyor. Pencereye uzanmak için zıplıyor. Fakat camlar o kadar kirli ki hiçbir şey gözükmüyor. Kapıya gidip yavaşça kapıyı açıyor.

GICIR! KAPI! GICIR!

Birden bir konuşma sesi yükseliyor. "Bayanlar! Baylar! Şimdi sırada kimsenin tanımadığı... Ama herkesin bildiği... tarzı tartışılmayan 'Kemancı' bize gösterisini sunacak." İçeride seyirciler tıklım tıklım…

ŞAKSAK! ALKIŞ! ŞAKSAK!

Birden karartıdan içi görünmeyen kulisten bir adam çıktı. Siyah uzun saçlarını arkadan bağlamış ve üstüne bordo-siyah bir takım elbise giymişti. Gözlerinde de bordo bir bant vardı. Mikrofona yaklaştı.

TIK! MİKROFON! TIK!

Kemanını çantadan çıkardı... Arşesini eline aldı... Çalma pozisyonuna geçti, arşesini kemana yerleştirip çalmaya başladı. Sağ. Sol. Sağ. Sol. Derin bir nefes aldı. Kan. Ter. Seyirci. Gözler. Pozisyonunu değiştirdi... Gece. Karanlık. Akış. Hüsran.

PAT! AYAKLAR! PAT!

Kemancı alnındaki terleri sildi... Arşesine üfledi. Seyirci. Bakıyor. Bana. Bakıyor. Kemancının nefesi kesiliyor. Ağızlarda. Gülüşler. Kanlı. Gözler. Kemancının kafası titriyor. Yerinden. Çıkmış. Kanlı. Gözler. Kemancı duruyor, suyunu içiyor... Yeniden pozisyon değiştiriyor. Sakin. Odak. Fakat. Kan. Kemancı havayı ciğerlerine dolduruyor. Bitti. Bitecek. Sona. Erecek. Kemancı son gücüyle devam ediyor. Nefes. Kes. Kırmızı. Gözler.

Kemancı keman çalmayı bırakıyor... Arşesini ve kemanını çantasına koyuyor... Sahnede, eğilip giriş kapısını hemen üstündeki Meryem Ana tablosuna yalvarırcasına bakıyor…

KAN! VAHŞET! SEYİRCİ! YERİNDEN! ÇIKMIŞ! GÖZLER! DURMAYAN! SUSMAYAN! GÜLÜŞLER!

Seyircilerin arasından kapüşonlu çocuk hızla sahnenin, Kemancının önüne geçti. Gözlerinde ışıltı, yüzünde bir gülüşle "Teşekkürler..." dedi. Kemancı, kafasını Meryem Ana tablosundan çocuğa çevirdi, yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Hiçbir şey demeden karanlık kulise geri döndü.

Çocuk yine kapüşonunu taktı ve binadan dışarıya çıktı, karanlık, dar, rüzgârlı sokak aralarında yine sular sıçratarak koşmaya devam etti.

ŞARIL! SU! ŞARIL!