Ayışığı Eğlence Lunaparkı

Melis her zamanki gibi okulun camından dışarıyı izliyordu. Hayat ona göre inanılmaz sıkıcıydı. Kuşlar gökyüzünde süzülüyor, özgürce kanat çırpıyorlardı. “Acaba bir uçak üzerlerine gelse, hayatları için hızlıca kaçabilirler mi? Yoksa kaderlerini kabullenip mi ölürler?” diye düşündü. Merakı öylesine büyüktü ki kendi kendine mırıldandı: “Bir gün pilot olup bunu denemem lazım.”

Tam o sırada arkasından bir ses duydu.
“Neyi denemen lazımmış?”

Melis, başını çevirdi ve karşısında İdil’i gördü. Sırf diğerleri aralarına almadığı için Melis'in kafasını ütüleyen, sürekli yalnız ve tuhaf davranışlarıyla dalga geçilen biri. Melis, bunu gayet iyi biliyordu.

“Sanane, aptal kız,” diye söylendi.
İdil hafifçe duraksadı, sonra küçük bir tebessümle devam etti:
“Hadi ama, neşelenmen için geldim.”

O sırada zil çaldı ve sınıf başkanı Aran, herkesi yerlerine geçmeye davet etti. Az sonra tarih öğretmenleri Ersin Hoca sınıfa girdi:
“Gençler, merhaba. Oturun bakalım.”

Hoca, yerine yerleştikten sonra sınıfa seslendi:
“Öğretmenlerinizle sınıfça bir gezi düzenledik. Yarın olacak. Otobüsler doluydu ama bizi götürecek gönüllü bir şoför çıktı. Katılmak isteyenler yarına kadar karar versin. Gelmeyecekler evinde dinlenebilir.”

Azra söz hakkı aldı:
“Hocam, bu gezi nereye olacak?”
“Hedefimiz Ayışığı Eğlence Lunaparkı,” dedi hoca, aceleyle cevabı verirken gülümseyerek.

Asi, merakla sordu:
“Kaçta gidiyoruz?”
“Sabah 10 ila öğlen 3 arası.”

Ece küçük bir sesle ekledi:
“Hocam, orada tuvalet var mı?”

Okan hemen atıldı:
“Ne o? Yine birileriyle mi yiyişeceksin de soruyorsun?”
Sınıf kahkahalarla çınladı. Hoca ise gür bir sesle:
“Sessizlik! Evet Ece, var. Başka sorusu olan?”

Bir süre bekledikten sonra tahtaya geçip konuşmasını sürdürdü:
“Hadi gençler, derse devam edelim.”

Okul gününün kalan kısmı yavaş ve sıradan bir şekilde geçti. Melis, okul çıkışında çantasını topladı, kulaklığını taktı ve telefonundan Terrifier 3’ü açtı. Artık evine gidebilirdi. Otobüste kimse izlediği film yüzünden telefonuna ya da kendisine bakmıyor, herkes ondan uzak duruyordu. İçten içe bu yalnızlık hoşuna gidiyordu. Filmi 27. kez izliyor olması, Melis’in kendince bir eğlencesiydi.

Tam sınıftan çıkacakken arkadan bir ses duydu:
“Melis, dur!”
İdil’di tabii. Küçük boyuyla Melis’in yanında belirdi.
“Yarın lunaparka geliyorsun, değil mi?”
“Hayır, gelmiyorum. Bu neden seni ilgilendirsin ki?” Melis tepeden bakıyordu.
İdil kısa bir duraksamanın ardından yalvarır gibi dedi:
“İstediğin her şeyi yaparım, sadece gel. Gitmek istiyorum ama seninle daha eğlenceli olur.”
Melis içinden düşündü: Bu kadar aptal olunamaz.
“Sen ciddi misin ne istersem yapacak mısın cidden?" İdil aşağı yukarı hızlıca kafasını iki kere salladıktan sonra Melis "Sana nasıl güvenebilirim ” dedi. İdil biraz düşündü ve "Sana banka hesabı şifremi vereyim. Eğer dediğin şeyi yapmazsam tüm param senin olur." Bu kız tam olarak salaktı. Daha sonra heyecanla şifresini verdi ve Melise telefonunu geri verdi. Ardından Melis umursamadan yanından geçip gitti.

Hava kararmıştı. Melis günün sıkıcılığıyla homurdanarak evine doğru yürüyordu. Yol kenarında küçük bir kedi gördü. Tatlı bir yavruydu, yanına yaklaşıp tam kafasını okşayacakken kedi aniden elini tırmaladı. “Seni adi kedi!” diye sinirlendi ve kediyi tek eliyle boynundan tutup sıkmaya başladı. Tam o sırada uzaktan bir ses geldi:
“Aa sen Helen’in kızı Melis değil misin?”
Kediyi bırakmak zorunda kaldı, kedi korkuyla hemen bir arabanın altına saklandı.

“Merhaba Dürdane Teyze, bayadır görüşemiyoruz,” dedi Melis.
“Evet yavrum, geçen size gelmiştim ama kapıyı çaldım çaldım açan olmadı galiba annen evde yoktu." Melis "Aa sizin haberiniz yok tabi. Annemin bir hafta önce yakın bir arkadaşı vefat etti, apar topar Hakkari’ye gitmek zorunda kaldı. Uzun bir süre de gelmeyecek.” diye açıkladı Melis.

Daha sonra havadan sudan konuştular ve ikiside evlere yöneldi. Melis eve yaklaşırken içinden düşündü: Ahh şu çıyan kadın...

Ertesi gün okul bahçesine vardığında tüm sınıf ve öğretmenler hazır bekliyordu: Ece, Azra, Can, Aslı, Tunç, Aran, Derya, Okan, Barış, Yasemin, Asi ve Mert. Melis geldi, İdil de hemen yanına gelerek kafasını boş sözlerle doldurdu.

Otobüs geldiğinde Melis farklı bir heyecan hissediyordu; tarifsiz bir merak ve coşku içindeydi. Şoförle göz göze geldiğinde bir tüyler ürpertici his kapladı. Şoför simsiyah giysiler içinde, güneş gözlüğü ve siyah şapkasıyla otobüsün başında duruyordu. Sağ ön koltuğa oturdu, İdil hemen yanına yapıştı.

Yolculuk sonunda başladı. Aradan iki saat geçti, herkes sıkılmaya başlamıştı. Tam o sırada otobüsün klimaları sonuna kadar açıldı. Soğuk hava ciğerlerine dolarken Melis’in gözleri kararmaya başladı. Bir uğultu kulaklarını dolduruyordu. Son gördüğü şey, şoförün dikiz aynasından kendisine baktığında attığı o tuhaf, şeytani gülümsemeydi…