Kayıp Hakikat

Lilith, yazarken sigarayı içmezdi.Yakardı.Masasının kenarına koyar, dumanın havada ağır ağır kelimeleri oluşturmasını izlerdi.Tütsülerin sahte dinginliğine inanmazdı; ilham, kutsal olanla değil, yasak olanla gelirdi ona göre. Adınıda yasak olan bir kadından almıştı ya zaten.İlham, insanın kendine bile zarar verebileceğini bilmesinden doğardı.Adını efsanelerden almıştı: Lilith.İlk kadının laneti, özgürlüğün bedeli.Peki efsaneler ne kadar gerçekti?Ya gerçek olan, hâlâ içimizde yaşayan o ilk isyansa?Lilith sigara içse ne olurdu?Belki nefesi kesilirdi.Çünkü alerjisi vardıBelki ruhu bedenini terk etmeye hazırlanırdı.Çünkü alerjisi vardıAma yazarken bunu bilmek…İşte tam da bu bilgi, kelimeleri keskinleştirirdi.Zarar veren şeyin, aynı zamanda ilhamın tek kaynağı olması bir çelişki değil; bir kaderdi.Lilith başarılıydı. Yazarlık mesleğini şehvetli ailesinden gizlice başarılı bir şekilde yerine getirirdi.Okurlar onun satırlarında kendilerini bulur, eleştirmenler zekâsını överdi.Güzeldi de...Ama bu güzellik, annesinin katı kurallarının içinde bir zindan'a dönüşmüştü.Nefes alamıyordu.Ne evde, ne geçmişte, ne de kendisinden beklenen “uslu kadın” rolünde.Annesi, ona nasıl yaşaması gerektiğini öğretmişti.Lilith ise nasıl yanması gerektiğini biliyordu.Sigara, onun için bir alışkanlık değildi.Bir meydan okumaydı.“Beni öldürebileceğini biliyorum,” der gibi yakardı fakat hiç içmezdi, içemezdi çünkü korkardıPeki ya bir gün içerse?