Giriş

Sabahlar genelde umutla başlar derler. Güneş doğar, karanlık geri çekilir ve insan, içinde küçük de olsa bir başlangıç hissi taşır. Ama kimse, umutla korkunun aynı anda doğabileceğini söylemez. Kimse, bir sabahın hem en güzel hem de en ağır duyguları aynı anda taşıyabileceğini anlatmaz.
İnsan en çok ne zaman değişir?Kazandığında mı… yoksa kaybettiğinde mi?
Bu soru, çoğu zaman bir cevap bekler. Ama hayat bazen cevap vermez; sadece hissettirir. Bazen öyle anlar olur ki, kazanmakla kaybetmek birbirine karışır. Sevinç, içten içe bir ağırlık taşır. Mutluluk, içinde anlam verilemeyen bir eksiklik saklar. Ve insan, tam da o an, ne hissettiğini bilemez hâle gelir.
O sabah tam olarak böyleydi.
Geceden kalan başarı, içimize sığmayan bir sevinç olmalıydı. Aylarca saklanan sesler, fısıltıyla konuşulan hayaller, gizli gizli kaydedilen şarkılar… hepsi bir anda ortaya çıkmıştı. Sanki görünmeyen bir kapı açılmış ve içimizde tuttuğumuz her şey dışarı taşmıştı. Artık saklanmak gerekmiyordu. Artık korkmaya gerek yoktu.Artık görünüyorduk.
Ama görünür olmak… her zaman var olmak demek değildir.Bazen görünür olmak, kaybetmenin en sessiz yoludur.
Çünkü bir şeyler ne kadar ortaya çıkarsa, o kadar kırılgan hâle gelir. Ne kadar çok kişi görürse, o kadar çok anlam yüklenir. Ve bazen en çok parlayan anlar, en hızlı sönen anların başlangıcı olur.
Her şey olması gerektiği gibiydi, ya da öyle sanılıyordu. Dışarıdan bakıldığında eksik hiçbir şey yoktu. Her şey yerli yerindeydi. Ama içten içe, açıklanamayan bir his yavaşça büyüyordu. Adı konulamayan, kelimelere dökülemeyen bir eksiklik… Sanki bir şey olması gerektiği yerde değildi. Sanki bir parça, fark edilmeden yerinden alınmıştı.
İnsan bazen bunu hemen fark etmez. Önce görmezden gelir. Sonra bastırır. Ama o his, ne kadar saklanırsa saklansın, bir yolunu bulur ve kendini hissettirir.
Kapı çaldığında, o his artık saklanamayacak kadar büyümüştü.
Gelenler her zamanki gibiydi. Aynı yüzler, aynı insanlar… ama aynı değillerdi. Çünkü bazen insanlar değişmez, ama içlerindeki duygular her şeyi değiştirir. Kahkaha yoktu. Hafiflik yoktu. Sessizlik, odanın içine yayılmıştı. Ve bu sessizlik, söylenebilecek her şeyden daha ağırdı.
O an, hiçbir şey söylenmeden anlaşıldı:Bir kişi eksikti.
İnsan bazen birinin yokluğunu, adı anılmadan da anlar. Çünkü bazı insanlar sadece bir kişi değildir; bir denge, bir alışkanlık, bir parça gibi yer eder hayatında. Ve o parça gittiğinde, geriye kalan her şey eksik hissedilir.
Bu eksiklik, sadece fiziksel bir yokluk değildir. Bir boşluktur. Giderek büyüyen, içini dolduramadığın bir boşluk.
Sonra bir kâğıt uzatıldı.
Küçük, basit, sıradan bir kâğıt… ama taşıdığı anlam, hiçbir şey kadar hafif değildi. Üzerinde sadece bir cümle vardı:
“Her şey sizin için.”
Bazen en kısa cümleler, en uzun düşünceleri başlatır.Bazen tek bir cümle, yüzlerce sorunun
kapısını açar.
Bu da öyleydi.
Gerçekten bizim için olan şeyler… neden en çok bizi eksiltir?Bir insan, bir şeyi “sizin için” diyerek neden bırakır?Ve bir gidiş, gerçekten bir iyilik olabilir mi?
O an anlaşıldı ki, bu sadece bir kayboluş değildi. Bu, bir anlam arayışıydı. Cevaplardan çok sorular bırakan bir başlangıçtı.
Çünkü bazı gidişler, bulunmak için değildir.Bazı cümleler, açıklamak için değil, düşündürmek içindir.Ve bazı sabahlar… sadece bir günün başlangıcı değil, her şeyin değiştiği andır.
İşte o sabah, sadece bir kişi kaybolmadı.Bir denge bozuldu.Bir bütün parçalandı.Ve geriye, tamamlanması zor bir eksiklik kaldı.
Ve belki de en zor olan şuydu:Bazı kayıplar, geri gelmeyeceklerini baştan hissettirir.
Ama yine de insan, anlamaya çalışır.
Çünkü bazen yaşamak… bulmaktan çok, anlamaya çalışmaktır.