Geçmiş Geçmişte

Bölüm Şarkısı: Emircan İğrek – Geçmiş Geçmişte
Ankara soğuğunda evden çıktıktan yarım saat sonra başlayan yağmurla üstümdekilere bir kez daha lanet etmiştim. Siyah İspanyol paça pantolonun üzerine giydiğim ince bordo tişörtüm tamamıyla ıslanmıştı. Karargâha gidene kadar hasta olmak istemediğimden, yürüyerek geldiğim yolu tekrar yürüyerek evime döndüm.
Çantamdan anahtarımı çıkarıp kapıyı açtım ve içeri girdim. Odama gidip üstümdeki ıslak kıyafetleri kirli sepetine attıktan sonra dolaptan gri sweatshirt'ümü ve gri eşofmanımı çıkardım. Kuru kıyafetlerimi giydikten sonra üstüme deri ceketimi de alıp çıktım. Yol yakın diye yürüyüp ıslandığımdan, bu kez otoparka gidip motoruma bindim. Çalıştırmak üzereyken çalan telefonumla durmak zorunda kaldım ve kimin aradığına bakmadan açtım.
Açıp hoparlöre aldığımda duyduğum ses ile gülümsedim.
Neşeli sesiyle, "Kız yavru kuzgun, nerede kaldın?" diyen kişi Berkay'dan başkası olamazdı. Ciddiyetsiz şebek.
Motoru çalıştırıp telefonu interkoma bağlayarak kaskı kafama geçirdiğimde verdiğim cevap netti:
— Karargâha geleyim, göstereceğim ben sana yavruyu!
Çırlayarak, "Daha çıkmadın mı lan?" diye sordu. Bıkkınca nefes verdim.
— Çıktım çıkmasına ama...
Diyeceğim sırada lafımı kesti: "Uydurma bücür! Gölge’yi bile yeni çalıştırıyorsun."
— Dinlesene be manda! diyerek azarladım. Gelirken yağmura yakalandım.
"Haa..." diye mırıldandı. Ardından hevesle, "Rıfat Başkan, herkes saat ikide karargahta olsun, toplantı yapacağız dedi."
"Emin misin?" diye mırıldandığımda sesim beklediğimden yüksek çıkmıştı. "Bana haber vermedi, ne toplantısıymış ki?" dediğimde Berkay alayla güldü. Böyle durumlardan ilk benim haberim olurdu; üç yıl öncesinde ekibin başına beni geçirdiğinden beri önemli toplantılar için bana haber verirdi.
"Aynen Pera, aynen kardeşim, aynen bebeğim. Yirmi beş yıllık kıdemli istihbarat subayı sana, 'Buyurun Pera Hanım, bugünkü toplantı raporunuz,' diye rapor sunacaktı," dediğinde kaşlarım alayla havalandı.
"Sorun da burada zaten! Hanım falan demese de her zaman rapor sunuyordu. Ben yokken bir şey mi oldu? Ne dedi? Ne toplantısıymış? Biri mi geliyormuş, biz mi gidiyormuşuz?" dediğimde,
"Nefes al Pera nefes, çok anlamadım ama sanırım karargâha yeni üyeler gelecekmiş... Zaten bin kişi değilmişiz gibi," dediğinde sırıttım. Kendimiz hariç kalabalıktan nefret ederdik; gerçi bazen kendi içimizde de kalabalıktan nefret ediyorduk. Berkay'la konuşmayı sonlandırıp motoru istediğim hıza getirdim. Yol boyu Rıfat Başkanın neden bana haber vermediğini düşünerek karargâha varmıştım. Karargâhın otoparkına girdiğimde, aynı anda siyah bir Mustang de görüş alanıma girmişti.
Arabasından inen Tuğrul'la bakıştık; gülümseyip göz kırptığımda o da gülümsemişti. Motoru durdurup indiğimde, aynı saniyede Kutay da Tuğrul'un arabasından inmişti.
Tuğrul üstümdeki kıyafetleri inceledikten sonra kalın giyindiğimden emin olmuş olacak ki koluyla Kutay'ı dürttü. Elindeki telefonda her ne yapıyorsa beni henüz fark etmemişti. Asansöre doğru dümdüz ilerlemeye devam ederken, iki adım ötesindeki beni hâlâ fark etmeyince ensesine tokadı yapıştırdım. Şaşkınlığa karışık bir irkilme yaşarken telefonun ekranını hızla kapatıp bana döndü. Yüzündeki soğukluk anında derin bir gülümsemeye dönüşmüştü. Belimden tutup havaya kaldırdığında düşmemek için kollarına tutunmuştum.
"Allah'ım bu güzellik, bu minnoşluk, bu tavşan bakışı, bu dayanıklılık, bu terminatörlük başka kimin kardeşinde var lan..." derken dikiş bölgeme uyguladığı baskıyla yüzümü buruşturdum. On gün öncesinde göğüs kafesimin altından bıçaklanmıştım; on günlük izinimin bitiş günüydü bugün.
"Kuta-" Canımı yaktığımı söyleyecektim ki benden önce, ne zaman geldiğini bile bilmediğim Atakan araya girdi. Ama bu hamlesi beni kurtarmak için değil, daha çok öteki tarafa postalamak için gibi gelmişti. Beni Kutay'ın kollarından fazla sert çekmişti; çektiği hızda tutamadığından tökezleyip yere düşmüştüm. Tuğrul da dahil üçü de şaşkınca bana bakıyorlardı. Şimdi gözlerim Tuğrul'u es geçip iki salağın üzerinde gezindi.
"Hayır, ben de diyorum ki mutlu uyandım bugün, sakin sakin işime bakacağım; ama yok, bu iki gerzek yan yana gelince başıma hep kötü şeyler geliyor!" dedim sinirle. Bu sırada arkadan gelen Aysude elini uzattı kalkmam için. Kendine çekip sarıldığında, sarılışına karşılık vermiştim.
"İyi misin?" dedi yüzüme endişeyle bakıp. Kafamı "sorun yok" dercesine sallayıp koluna girdim ve asansöre ilerlettim.
Her zaman olduğu gibi ilk iş odama girmiştim. Girdiğim gibi Duman'la göz göze gelmiştik; yerinden koşarak üstüme zıpladı. Başını okşayıp odamı incelemeye başladım, bıraktığım gibiydi. Duman'ın mamalarını kontrol ettikten sonra odamın banyosuna girip kapıyı kapattım. Suyu ayarlayıp duşakabine girdim. Arındırıcı bir duşun ardından üzerime siyah dar atletimi, altıma simli mavi pantolonumu giymiştim. Siyah saçlarımı kurutup makyajımı yaptıktan sonra odadan çıktım.
Ortak salona indiğimde tüm kadro buradaydık. Canfeza kafasını Kutay'ın omzuna koymuş uyuyordu; dünkü görevden sonra tam olarak dinlenememişti galiba. Aysude'yle Atakan mutfakta kahvaltı yapıyorlardı. Tuğrul mezarlığa gitmek için hazırlanıyordu. Berkay ve Kenan da kulaklıklarını takmış oyun oynuyorlardı. Furkan ile Elçin ise kapıdan içeriye el ele yeni girmişlerdi.
Aslında hepimiz Tuğrul'un hazırlanmasını bekliyorduk. Bugün Elif Nisa'nın 6. ölüm yıl dönümüydü. Elif'i hiç yaşarken görmemiştim; o da ekiptenmiş ama şehit düşmüş, her yıl mezarına gideriz. Tuğrul ise vaktinin çoğunu orada geçiriyor. Sevdiği kadın gözlerinin önünde şakaklarından vurulurken kolları kelepçeli bir hâldemiş, kurtaramamışlar Elif'i.
Tuğrul da hazırlandığında mezarlığa gitmek için yola çıkmıştık. Tuğrul yol üstünde durup bir çiçekçiye girmişti; her zaman olduğu gibi elinde kırmızı karanfillerle dönmüştü. Gözlerim dolarken bakışlarımı camdan dışarıya çevirdim. Acılarımız aynı değildi, kıyaslanamaz bile; ama ben de kaybetmiştim sevdiğimi. Yaşıyor olsa bile onu aldattığımı düşünüyordu. Yalan... Onu bu kadar severken nasıl aldatabilirdim ki? Bu bana kurulan bir tuzaktı, başarılı bir tuzak...
Araba durduğunda adımlarım yavaşlamıştı. Hepimiz dualarımızı okuduktan sonra Tuğrul ve Elif'i yalnız bıraktık. Dizlerinin üzerine, mezarın tam yanına eğildi. Yavaşça konuşmaya başladığındaysa mezarın başına konan bir serçe vardı; yüzümde küçük bir tebessüm oluştu. Biz arabalara binerken Tuğrul ellerini yüzüne kapatıp ağlamaya başladı. O kadar acı çekiyordu ki, elleri bağlı olmasa o an o adamları yaşatmayacağına hepimiz emindik. Keşke böyle olmasaydı, Elif yaşasaydı, bizimle olsaydı... Ama ben zaten hayal kurmayı bırakalı çok olmuştu. Tuğrul gözleri kıpkırmızı bir şekilde arabaya dönmüştü. Ön koltuğa Kutay geçip arabayı çalıştırdığında, Tuğrul da yan koltuğuna kurulmuştu.
Yol boyunca konuşmayıp hepimiz odalarımıza dönmüştük. Hepimizin uykuya ihtiyacı vardı; pijamalarımı giyip yatağıma uzandım, yorganımı kafama kadar çekip kendimi uykunun kollarına bıraktım.
Silik yüzler vardı. Silik sesler ve silik nefesler... Uğultulu sesler vardı etrafımda.
“Küfür ediyordu seslerden biri.”
“Ölmüş mü?” diye soruyordu bir kadın.
“Çok kan kaybetmiş, hastaneye götürülmeli,” diyordu bir diğer ses.
“Ambulansı ara Berk!” diye bağırdı bir diğeri.
Olmaktan en nefret ettiğim anın içindeydim yine ve yine. Başarısızlığımın içinde üşüyordum. Ve en derinden tanıdık bir ses daha duyuldu:
— Defol! Diyordu adam. “Beni aldatan bir kadını hayatımda durdurmam, içtiği sudan içmem, soluduğu havayı solumam.”
Bıçak alıyordu kadın eline, bileğine bastırıyordu. "Beni dinleyeceksin!" diye bağırıyor, ağlıyordu. Bendim o kadın, bunu da biliyordum. Sonrası uçurum... Bıçağı bileğine bastırıp üç kesik atıyordu bileğine...
Bilincim açılırken hızla doğruldum yatakta. Korkudan titriyordum. Bir anda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladığımda, sesimi bastırsın diye yastığa gömmüştüm kafamı. Hayatımın en büyük pişmanlığını sorsalar, uçurumdu...
Yatağımdan çıkıp lavaboya gittim, yüzümü yıkayıp odamdan çıktım. Hemen yan odam olan odaya girip kapıyı kapattım. Yatağa girip yorganı üstümüze çektiğimde, elini saçımda hissedip kafamı kaldırarak yüzüne baktım. Kahve gözleri şimdi yüzümü seyrediyordu.
"Kabus mu gördün abicim?" dedi Berkay üzgünce. "Keşke seni kabuslarından kurtarabilsem," dediğinde bakışlarımı kaçırdım.
O gün benim için ambulansı arayan Berk'ti, ambulansı aramasını söyleyen ise Kenan'dı. Küfür eden Kutay, “Çok kan kaybetmiş,” diyen Tuğrul, “Ölmüş mü?” diyen kız ise Canfeza'ydı. Yaşamımı onlara borçluydum; yaşıyor olmamı, tekrar doğuşumu ve Pera oluşumu... Kafamı tekrar göğsüne koyduğumdaysa kabus görmeyeceğimden emindim...
Uyandığımda saat bir buçuktu, neredeyse ikiye geliyordu ve toplantı için hazırlanmalıydık. Berk yanımda yoktu, banyosundan su sesleri geliyordu. Kendi odama geçip üstüme sabahki siyah atletimi ve simli pantolonumu giydikten sonra odamdan çıktım. Aysude'yle Atakan kahvaltı masasını hazırlamışlardı bile.
"Günaydın," diye mırıldandığımda aynı şekilde günaydın demişlerdi. Diğerleri de ortak alana geldiklerinde masaya oturup kahvaltımızı yapmaya başlamıştık.
Kahvaltımızı yaptıktan sonra masayı toplamaya yardım etmiştim kızlara. Canfeza merakla bana dönüp, "Kim gelecek, senin haberin var mı?" diye sordu.
"Bilmiyorum kim gelecek. Rıfat Başkan anlaşılan vurulduğum için bana tripli, on gündür hiç aramadı da zaten," dediğimdeyse güldü.
"Korktu senin için Başkan," dediğinde tebessüm etmiştim. Seviyordu bizi bir baba şefkatiyle.
Bulaşıkları yıkamayı bitirip mutfaktan çıktığımızda Rıfat Başkan hoparlörden sesleniyordu.
"Kuzgun," demişti otoriter sesiyle. "Kaburga'yı al ve toplantı odasına gelin."
Başımla bizimkilere işaret verdim. Önden onlar giderken, en arkadan girdim toplantı odasına. İki kadın ve iki adam vardı. Kadınlar bize dönüktü ama adamların yüzü gözükmüyordu. Bakışlarım kadınların üzerinde gezindi; biri sarı saçlı yeşil gözlü bir kadındı, diğeri kahve saçlı kahve gözlüydü.
Rıfat Başkan'ın bakışlarını üzerimde hissettiğimde ona dönüp gülümsemiştim. Yerime geçerken bakışlarım karşımdaki adamlara kaydığındaysa gülüşüm aniden soldu.
Karşımda gördüğüm iki adamla afallarken, "Pusat..." diye fısıldamıştım. Ve Kaburga, duyduğu isimle düşmanca bakışlarını aniden karşıdaki adama çevirmişti.
Geçmişin puslu sayfalarında evli olduğum adam şu an tam karşımdaydı. Bakışları bir komutan kadar sert ve tersti; göz göze geldiğimizde ise bakışları yumuşarken başını sol omuzuna yatırıp her zerremi inceledi. Değişen saçlarımı, gözlerimdeki koyuluğu... En sonda ise gözleri kolumu kaplayan kuzguna takıldı.
O benim geçmişimde asılı kalmışken, ben onun yanında getirdiği fazlalıklara baktım. Kendisi yetmiyor, bir de adamlarını getirmişti. Bakışmayı daha fazla uzatmadan gözlerimi kaçırdım. Ne de olsa "geçmiş geçmişte"ydi; ne ben eski bendim ne de o bıraktığım adamdı...