Bir yaz günü tekrardan karşılaşmak

Selam.
Ben Simay. On üç yaşındayım. Yaz tatilinin sıradan bir gününde. Güneş yavaş yavaş eğilirken , biz de balkona . Favori kuzenlerimle oturmuş, boş boş sokakta geçenleri izliyor, arada gülüşüp saçma konulara girip çıkıyorduk. Ta ki…
telefon çalana kadarKuzenimi arayan arkadaşına "Gel maç yapalım!" deyince ayağa fırladı, diğeri de peşine takıldı. Benim için tanıdık bir sahneydi; onlar gidince yalnız kalırdım, sonra gelip yine kaldığımız yerden devam ederdik.Ama bu sefer bir şey beni aşağı çekti.
Sanki… içimde bir his vardı.
Oyunlarına karışmadan, sadece izlemek istedim. Balkona çıktım.İşte o anda gördüm onu.
Onu… görmeyi hiç beklemiyordum.Beş yıl önce taşındıktan sonra bir daha hiç haber alamadığım o çocuk. Küçüklüğümün en yakın arkadaşı. Mahalledeki oyun arkadaşım , birlikte büyüdüğüm kişi.
kuzenim Emre’nin yanındaydı. Topun peşinden koşarken, tanıdık o simayı görmek içime huzur doldurmuştu. Aynı eskisi gibiydi. Belki biraz daha uzun, biraz daha yakışıklı… ama gözlerindeki parıltı tanıdıktı."Hey!" diye seslendim balkondan.
Ama ya duymadı…
Ya da duymak istemedi.İçim birden buz gibi oldu.
Belki de yıllar, bizi sadece kilometrelerce uzaklaştırmadı , dostluğumuzuda bi o kadar uzaklaştırmıştı.İçeri geçtim.
Saatler geçti. Belki bir… belki daha fazla.
Ve sonra, hiçbir şey olmamış gibi kapı açıldı. Kuzenlerim döndü. Gün, kaldığı yerden devam etti. Sohbet, kahkahalar… ama ben başka bir yerdeydim.Ezan okunduğunda eve gitmek üzere toparlandım.sessiz usul ca eve doğru yürüdüm farkında bile değildimsıradan sandığım o günden sonra olacaklara
Ama kim bilebilirdi ki;
hayatımın yeni bir sezonunun açıldığını

Bi gün sonra:

Telefonum titrediğinde ekranda tanıdık bir isim parlıyordu: Emre. Arıyordu. O gün için özel bir planım yoktu. Günlerdir içimi saran boşluk ve sessizlik arasında, kulağa basit bir buluşma fikri bile güzel gelmişti. Üstelik kısa bir süre önce sevgilimden ayrılmıştım. İçimde dolaşan o ağır duyguları dağıtmak, başka bir ortama karışmak bana iyi gelebilirdi. Telefonu açtım, sesindeki enerji her zamanki gibiydi: “Bugün bizdeyiz, gelir misin?” dedi. “Tamam,” dedim, tereddütsüz. Belki biraz içten bir onaydı bu.
Kuzenlerimin evine vardığımda, evin içinde tanıdık bir huzur vardı. Çocukluk anılarının yankılandığı duvarlar, sohbetin sıcaklığıyla birleşmişti. Kalabalık değildik sadece 3 kişiydik ama yeterince yakındık. Oturup eski günlerden konuşurken, bir başka telefon sesi daha yükseldi. Arayan Mert’ti. Kalbim istemsizce kıpırdadı. Birkaç gün önce balkonda onu görmüştüm seslenmiştim ama tepki vermemişti o yüzden beni görmezden geldiğini sanmıştım ama aslında o beni duymamış tı . Görmezden gelindiğini ,düşünmüştüm o zaman .Beni görmezden gelmiş olması ihtimali bile kırmıştı beni Ama şimdi Emreyi arıyordu. O an anlam veremediğim bi heyecan doldu kalbime Tesadüf müydü, yoksa tekar dan arkadaş olmamız için bir işaretimi?
Derken Emre, telefon konuşmasını bitirdi. İçeriye dönüp yüzüme baktı, “Bizim çocuklar çağırıyor, aşağı çıkıyoruz, sen de gel,” dedi. Bana fikrimi bile sormadan kolumdan tuttuğu gibi peşinden sürükledi. İstemediğim bir şey değildi ama bu kadar ani bir hareket, içimdeki heyecanı iki katına çıkarmıştı. Merdivenlerden indik, apartman kapısını açtık ve sokağa çıktık.
Ve işte oradaydı.
Kalbim bir anlığına durdu sandım.
Mert.
Birkaç adım ötede, elinde bir top, diğer çocuklara doğru bakıyordu sesi duyunca yavaşça bana doğru baktı önce bi süzdü sonra bir süre gözleri benim üzerimde kaldı. Bende ona bakarken Göz göze geldik. Zaman o an durdu. Gözlerinde bir şey vardı… Belki şaşkınlık, belki eski bir tanışıklığın sıcaklığı. Sonra dudakları aralandı ve ismini söylemek gibi değildi bu; bir hatırayı seslendirmek gibiydi:
“Simay…”
İçimden yükselen bir sıcaklıkla ben de adını fısıldadım:
“Mert…”
Simay sen çok güzelsin
Ne?
Yok bişey dedi ve sessizleşti
Bir anlık sessizlik. Sonrasında cesaretimi topladım ve konuştum.
“Geçen seni gördüm. Seslendim ama… bakmadın.”
Mert, başını hafifçe eğip dikkatle yüzüme baktı.
“Duymamışım. Oyuna çok dalmıştım, kusura bakma,” dedi.
Sesi o tanıdık tonundaydı; ne sert, ne yumuşak — sadece gerçekti.
Yanımızdaki banka oturdu. Ben de onun yanına. Emre ve diğer çocuklar çoktan top oynamaya başlamıştı. Biz, biraz daha geçmişte kalmış gibiydik. Konuşurken zaman bükülüyordu sanki. Çocukluk günlerine, ilk bakışlara dönüyorduk. Aslında o kadar yakındık ki Aynı şehir aynı mahalle, hatta sadece birkaç sokak vardı aramızda. Ama o kadar uzak kalmıştık ki yıllarca.
Laf lafı açarken, son ilişkimden bahsettim. Mert’in yüzü aniden sertleşti. Gözleri bir anlığına sıkıldı, sonra dudaklarının kenarı büzüldü.
“Boş ver onu,” dedi.
“Malın tekiymiş zaten.”
Kahkaha atmadım ama içten içe güldüm. Gerçekten böyle mi düşünüyordu, yoksa kıskanmış mıydı ?hayır niye kıskansın ki ,diye kendime uyardım aslında kıskanmış olması fikri hoşuma gitmişti.
“Onun gazıyla o gün engelledim çocuğu.
ben engelledikten sonra bana baktı ve Gülümsedi.
“İyi yaptın dedi.
Belki de gerçekten iyi olmuştu. Belki de bazı ayrılıklar, bazı yenilikler getirirdi. Ardından eve çok mutlu bir şekilde döndüm hatta eve dönünce bile saatlerce yazıştık

Yazışma:
📱 Mert – 23:18
Bugün biraz garipti ya.
Sanki yıllardır görmediğim biriyle değil de
her gün konuştuğum biriyle buluşmuşum gibiydi.
📱 Simay – 23:21
Evet…
ben de tam aynı hissi yaşadım.
kaç zaman olmasına rağmen çoğu şey değişmemiş gibi.
“kaldığımız yerden devam edebilmemiz “güzel oldu

📱 Mert – 23:23
Eskiden sizin siteden bizim siteye bağırarak çok şey konuşurduk ama zor olurdu şimdi bu kadar kolay olması garipti 
bugün o çocukların büyüdüğünü hissettim aslında.

📱 Simay – 23:25
konuşmaktan da öte o duyguyu hissettik
bence, bu gün ,Sen de hissettin mi bilmiyorum…
Kısaca güzeldi

📱 Mert – 23:27
Ben de hissettim.
iyiki karşılaştık bugün

📱 Simay – 23:30
Evet
bu hâlimle yani daha olgunken de seninle konuşabilmek güzel

📱 Mert – 23:32
teşekkürlerrrr ayrıca şu anki sen nasıl desem biraz fazla güzel
Aslımda Buda Çocuk olmadığımızı kanıtlıyor

📱 Simay – 23:33
çoook teşekkürlerer

📱 Mert – 23:34
neyse yarın da gelirsin dimi hırsız polis falan oynarız ?

📱 Simay—23:35
Gelmeye çalışırım

📱Mert _23:37
Tamamdır