Giriş

Sahada gözlerim yine onu görmüştü,tanımıyormuş yada bir yaşanmışlığımız yokmuş gibi davranmazdım onun bal rengi gözleri benim yeşilliklerimde kaybolurken. Çok güzel atışları vardı,takımı zafere götürüyordu adeta peki benim onun geleceğinin önüne geçmeye hakkım var mıydı gerçekten ? Bunu ona yapamazdım onun önünde mükemmel bir gelecek varken o gelecek ile oynayamazdım. Benim için antrenman kaçırıyordu devamlı olarak sırf beni görmek için, bu nereye kadar böyle gidebilirdi,nereye kadar onun geleceğini mahvederdim, hem duymuştum ben eğer biraz daha antrenman kaçırırsa koç onu alt takımlara alacaktı milli takıma gidemeyecekti buna erişme hakkı varken o beni seçiyordu her şeye inat!

O sırada Mert son sayıyı attı takımı galibiyete götürdü, kazanmışlardı yine o sırada Mert hiç beklemediğim bir şey yaptı spikerin elinden aldı mikrofonu “Bu sayı Alara'ya ait hem hayatta hem sporda olan sevincim Alara, beni bu galibiyetlere o itiyor” diye
bağırdı. O an gözlerimin dolduğunu hissettim birbirimizi bu kadar çok severken nasıl ayrılabilirdik ben bunu bize nasıl yapacaktım?

Daha fazla duramadım orada, gözlerimdeki yaşlar yanağıma hücum ederken çantamı hızlıca koluma takıp koşar adımlarla gittim daha fazla ona bakarsam yapamazdım daha fazla bal gözlerinde kaybolursam ona zarar verecektim.

İlk başta üzülecekti çok üzülecekti ama alışırdı kendine iyi bir spor hayatı çizmeye devam ederdi o topu büyük bir hırsla atardı potaya

Ben ise onu giderdim. Yemyeşil gözlü Alara'sı olarak giderdim onun hayatından…