2. Bölüm

2.BÖLÜM
“Bazı karşılaşmalar insanın hayatına bir anda girmez; yavaş yavaş, fark ettirmeden kaderin yönünü değiştirir.”

Üzerimi değiştirip hızlıca içecekleri alıp dağıtmaya başladım burası oldukça büyük ve zarif bir salondu. Yüksek sosyeteden birçok çift burdaydı. Açılış Atlas Demir Karahan'ın gelişi ve türkiye'deki oteller zincirinin açılışı şerefine düzenlenmiş bunu da az önce yanından geçtiğim bir kadından duymuştum . Bu adam kimdi bilmiyordum ancak seveni ve hayran oldukça fazlaydı.
Üzerimde hissettiğim derin izlenme hissiyle gözlerimi etrafta dolaştırdım. Kimsenin bana baktığı yoktu yorgunluktan kafam bulanmıştı bunda doğru düzgün birşey yememiş olmamın etkisi de oldukça büyüktü. Çok takılmamaya çalışıp işimin başına döndüm. Açılış oldukça sakin ve iyi ilerliyordu şuanlık bir sıkıntı yoktu.
Etrafta içki dağıtmaya devam ederken alkış sesleriyle irkildim. Kafamı kaldırıp baktığımda onu gördüm , Atlas Demir Karahan tam karşımda alkışlar eşliğinde sahneye doğru ilerliyordu. Evet itiraf etmeliyim ki çok yakışıklıydı ancak bunun yanında insan istemese bile dönüp tekrar bakmak isteyeceği kadar güçlü, aynı zamanda uzak durması gerektiğini hissettirecek kadar tehlikeli bir hali vardı.
Sadece bir anlığına göz göze geldik ama sizi temin ederim ki ne korktum ne irkildim ondan aldığım enerji bambaşkaydı . Beynim yalnızca ”KAÇ” komutunu veriyor bedenimse bunu reddediyordu. Adam tehlikenin vücut bulmuş haliydi.
İçimde sebebini bilmediğim bir huzursuzluk dolaşıyordu sanki ondan uzak durmam gerekiyormuş gibi. Daha fazla orada durmak istemedim , daha fazla ona bakmak istemedim hızlıca içki dağıtmaya devam ettim. Atlas kalabalık arasından yüzündeki sarsılmaz ifadeyle sahneye vardı.Mikrofonu eline aldığında salondaki uğultu yavaş yavaş kesildi . Üzerine çevrilen onlarca bakışa rağmen soğuk ve mesafeli ifade değişmedi.
“Öncelikle bu gece burada olduğunuz için hepinize teşekkür ederim.”
Sesi sakin ama mesafeliydi.
“Uzun yıllar sonra Türkiye'ye dönmek ve buradaki otellerimizi büyütüyor olmak oldukça gurur verici.”
Salondan hafif bir alkış yükseldi. Atlas birkaç saniye bekledi.
“Vaktinizi daha fazla almayacağım söylenecek pek birşey yok zaten hepinize iyi eğlenceler dilerim.” Tam sahneden inerken gözleri bir anlığına bana kaydı. Belkide bana bakmıyordu.Belkide ben öyle sanmıştım. Onu ilk gördüğümdeki o hissi tekrar ve daha yoğun hissettim .
Gözlerimi kapatıp açtım ve bu adamı bir daha görmek istemedim sanki bana baktığı an bütün benliğimi apaçık görüyor kafamdan geçen düşüncelerimi okuyor gibi hissediyordum. Davet boyunca devam eden izlenme hissiyatı simdi dahada artmış beni boğuyordu içimden bir an önce saatin gelmesini ve eve gidip yatmak için dualar ediyordum. Bir süre sonra salonda artık tek tük insan kalmıştı onlarda yavaştan kapıdan çıkıyorlardı. Hızlıca etrafı toplayıp eve gitmek için dağıldık. Karanlık sokakta yürürken ilk defa bu kadar korkmuştum sanki biri beni takip ediyordu sürekli arkamı dönüp kontrol etmiştim kimsecikler gözükmüyordu. Uzun bir yürüyüşün ardından sonunda eve varabilmiştim.
Tekrar etrafı kolaçan edip eve girdim babam evde değildi. Bu iyi birşeydi çok yorgundum ve bugün kavga yoktu hızlıca duşa girip bir şeyler atıştırıp kendimi yatağa atmayı başardım. Yarın sabah dersim vardı ve erken kalkmak zorundaydım. Ben yavaşça uykuya dalarken, kilometrelerce uzakta biri elinde telefonda benim resimlerime bakıyordu…….

Bölümlerin azıcık kısa olduğunu biliyorum ama daha yeni yazmaya başladım şuanlık böyle ilerliyor ama elim biraz alıştığında daha uzun bölümlerde olucak . Okuduğunuz için şimdiden teşekkür ederim✨🤍