Bölüm 3 – Yasak Dokunuş

Elias’ın göz kapakları ağırdı ama bilinci çırpınan bir kuş gibi dönüyordu zihninde.
Bir çift göz… altın ışıltılar… tuzlu bir öpücüğün ardından gelen serinlik.
Ama gerçek mi, hayal mi? Ayırt edemiyordu.

Boğazı kuruydu. Nefesi düzensizdi. Gömleği vücuduna yapışmıştı.
Başını çevirdiğinde, karşısında oturan genç bir kadını gördü.

Lira.

Ay ışığı, onun deniz kabuğu gibi soluk tenine vuruyordu.
Uzun saçları, yosunların arasından süzülen ışık gibi dalgalanıyordu.
Ve o gözler… kıyıya vuran gece gibi karanlıktı. Ama içinde kıvılcımlar vardı.
Tanıdık bir şekilde ürkütücüydü.
Ve acıktırıcı derecede güzel.

“Sen… sen kimsin?” diye sordu Elias, sesi kısık ve çatallıydı.“Beni hatırlamamalıydın.”

Elias, elleriyle kayalık zemini yokladı. Hâlâ yaşıyordu. Ama nedenini bilmiyordu.
Ve nedenini öğrenmek de istemiyordu.
Karşısındaki kadına dokunmak… onun dudaklarının tadını tekrar almak istiyordu.

Ayağa kalktı, adım attı. Lira geri çekilmedi.

“Beni boğulmaktan sen mi kurtardın?”

Lira yanıt vermedi. Sadece gözlerini onun dudaklarında gezdirdi.

O an, deniz arka planda homurdanmaya başladı.
Sular kıyıya vururken, bir lanetin titreşimi hissedildi havada.
Ama Elias’ın eli Lira’nın yanağına değdiğinde… hepsi sustu.Parmaklarıyla onun tenini izledi. Tuzlu ama yumuşak.
Lira, gözlerini kapattı. Nefesini tuttu.

Ve sonra… öptü onu.

Bu öpücük, Lira’nın ilk gerçek temas arzusuydu.
Deniz halkı için yasaklı olan bir tutkunun, sınırlarını delerek açığa çıkan bir patlamasıydı.

Elias’ın eli, onun beline dolandı. Lira’nın ıslak teni, gece rüzgârında ürperdi.
Ama titreyen sadece vücudu değil, kalbiydi.

Dudakları ayrıldığında Elias, onun boynuna fısıldadı:

“Eğer bu bir rüya ise… Tanrım, uyanmak istemem.”Lira hafifçe gülümsedi. “Bu bir lanetin başlangıcı, Elias Moreau.”

“Ve ben o lanetin içinde yanmaya razıyım,” dedi Elias, gözlerini onun göğsüne indirerek.
Ama Lira geri çekildi. Hemen değil.
O kadar kolay olmamalıydı.
Tutku bu kadar hızlı yanarsa… çabuk da sönerdi.

Onun yerine kulağına fısıldadı:
“Beni gerçekten istiyorsan… denizin kalbine inmen gerekecek.”

Ve sonra… sulara karışarak kayboldu.