2.Bölüm

karanlık koridorlardan geçerken tepemde ki ışıklar bir bir yanıyor ve arkamdan kapanıyordu. korkuyordum…
hiç korkmadığım kadar kimdi bunlar ve benimle alakaları neydi? hiç bir şey bilmiyordum hemde hiç bir şey.
“korkmalı mıyım?”cevap yoktu.
simsiyah kapısı olan odaya girdik, yerde kanlar içinde yatan bir adam vardı. korkuyla bir iki adım geri gittim, hızla kapıya gittim tam çıkacaktım ki yine kolumdan tutulmasıyla durdum, karşımda ki adamın göğsüne vurmaya başladım.
“bırakın beni! imdat!”iki kolumdan da tutulup durduruldum şu an etkisizdim hiç bir şey yapamaz durumdaydım ve canımın acıdıydı tek bildiğim, gözümden akan yaş yavaşça yanağımdan süzülüp düşmüştü yere.
“bu adam kimin yüzünden bu halde biliyor musun lavin?”
adama bir daha baktım, cidden hali çok kötü bir haldeydi. kafamı hayır anlamında salladım, korkuyordum acizdim.

“babanın”

“nasıl yani babam mı getirdi bu hale getirmez!”getiremezdi. o kadar da vicdansız değildi kötülüğü kendineydi onun sadece. o kadar içerdi çalışmazdı ama dövmez sövmezdi. kafamı hayır anlamında salladım.
“yalan söylüyorsun!”alayla güldü.“

seni bana satan adamı savunmamalısın lavin Karahan “

duyduklarımı beynim oturtturamamıştı. dünya sürmüştü sanki. başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. ellerim yavaşça özgürlüğüne kavuşurken bacaklarım ise ayakta durmakta güçlük çekiyordu. zar zor duvara dayandım. satmak? babam?kızıydım ben onun karşımda ki adam bana yalan söylüyordu.
“yalan söylüyorsun!”

“lavin Karahan kendini kandırmayı bırak senin o babam dediğin kişi kumarda her şeyini kaybetti. ve seni de bana sattı çünkü elinde başka hiç bir şey yoktu. evlenmemi istedi ama neden kabul edeyim yanımda çalıştırmak varken!”

gözlerimden akan yaşlara engel olamıyordum. ben her şeye rağmen onu herkese savunurken o beni bir mal gibi satmış mıydı cidden? yere yavaşça çöktüm, ve ağlamaya başladım öyle bir ağlıyordum ki şu an kimse umrumda bile değildi. bütün paramı her şeyi onun eline sayıyordum. her istediğini yaptım, bu muydu karşılığı? bir insan evladını nasıl satardı?

“öyle bir adam için gözümden bir damla bir yaş bile akıtmam! bundan sonra benimle çalışacaksın bir tane mekanım var orada garsonluk yapacaksın! belki birini bulur ve evlenirsin bak seni hem o satıldığın evden kurtarıyorum hemde yuva kuruyorum bence çok şanslısın!”

onu duymak bile istemiyordum, nefret ediyordum bu hayattan hiç bir şey istediğim gönlümce olmadı. ve hayat bir kez daha çok acı bir tokat atmıştı yüzüme. nefretle baktım karşımda ki adama,

“polisi arıyorum ben senin yanında da o adamla da kalmam!”

cebimden telefonu çıkardığım gibi elimden alıp çenemden tuttuğu gibi yüzüne çevirdi yüzümü canımı acıtıyordu ellerimi ellerinin üstüne koydum

.“bana bak! başka biri olsa sana bu iyilikleri yapacağını mı sanıyorsun aptal! beni kendinle uğraştırma lavin Karahan duydun mu beni!?”

yüzüne tükürdüm asla ona boyun eğmeyecktim, çenemi bıraktığı gibi yüzünü sildi. alayla güldü

.“cesaretlisin sen! en korktuğun şey karanlık mıydı senin?”

kafamı hayır anlamında salladım,

“bu bana yaptığın ilk ve son hata olsun! yoksa acımam”

kapıyı sertçe kapatıp çıktı. bu işin içinde bir şeyler vardı. bu kadar kolay olmamalıydı. yaralı adama baktım resmen odada yanımda biri can çekişiyordu.kapıyı açıp çıktım daha fazla kalamazdım,“odada ki adama yardım etmek zorundasınız ölecek yoksa!”kime neyi anlatıyordum ki ben? duvarın kenarına çöküp ağlamaya başladım, ben neyin içine düşmüştüm böyle?