Karanlığın Sakladığı

🖤 KARANLIĞIN SAKLADIĞI
2. Bölüm — Ölülerin Sırrı
Defne, gözlerini pencereden ayıramıyordu.
Üst kattaki perdenin arkasında gördüğü yüzü tanıyordu. O yüzü unutması mümkün değildi. Çünkü çocukluğundan beri her gece başucundaki fotoğrafa bakarak uyumuştu.
Babası.
Ama bu imkânsızdı.
Babası üç yıl önce ölmüştü. Cenazesine katılmış, mezarına çiçek bırakmıştı. Peki, şimdi neden o konağın penceresinden kendisine bakıyordu?
"Ne oldu?"
Karan'ın sesiyle irkildi.
Defne hemen ona döndü.
"Üst katta biri var."
Karan'ın yüzü bir anda ciddileşti.
"Kim?"
Defne yutkundu.
"Babam."
Sessizlik...
Karan'ın gözlerinde bir anlığına şaşkınlık belirdi. Fakat bu ifade o kadar hızlı kayboldu ki Defne gördüğünden emin olamadı.
"Yanılıyorsun," dedi Karan.
"Hayır! Onu gördüm!"
"Defne, buraya gel."
"Önce bana neler olduğunu anlatacaksın!"
Karan ona doğru bir adım attı.
"Burada sana anlatabileceğimden çok daha fazlası var."
"Babam yaşıyor mu?"
Karan cevap vermedi.
Defne'nin gözleri doldu. Öfkeyle başını salladı.
"Sen de onlardansın, değil mi? Herkes benden bir şey saklıyor. Herkes bana yalan söylüyor!"
Arkasını dönüp konağın kapısına yöneldi.
Tam merdivenlerden inerken Karan bileğini tutmadan önüne geçti.
"Sana yalan söylemek istemiyorum."
Defne acı bir gülümsemeyle ona baktı.
"O zaman gerçeği söyle."
Karan'ın çenesi gerildi.
"Babanın ölümünden önce bana verdiği zarfı hatırlıyor musun?"
Defne cebindeki siyah zarfı çıkardı.
"Evet."
"İçindekileri okudun mu?"
"Hayır."
Karan başını eğdi.
"Öyleyse okumadan önce bilmen gereken bir şey var. Baban sandığın kadar masum bir adam değildi."
Defne'nin yüzündeki ifade değişti.
"Babam hakkında böyle konuşma."
"Gerçekleri öğrenmek istiyorsan geçmişinden kaçamazsın."
Karan konağın kapısını açtı.
"İçeri gir. Sana göstereceğim bir şey var."
Konağın içi dışarıdan göründüğünden daha büyüktü.
Duvarlarda eski tablolar, merdivenlerin kenarında koyu renkli vazolar vardı. Her şey pahalıydı ama evde tuhaf bir soğukluk hissediliyordu.
Defne, salondaki masanın üzerinde duran fotoğrafı fark etti.
Fotoğrafta üç adam vardı.
Biri babasıydı.
Diğeri Karan'dı.
Defne fotoğrafı eline aldı. Karan fotoğrafta daha genç görünüyordu ama yüzündeki o sert ifade aynıydı.
"Bu fotoğraf ne zaman çekildi?"
"On iki yıl önce."
Defne'nin parmakları fotoğrafın kenarına sıkıca tutundu.
"Sen babamı yıllardır tanıyorsun."
"Evet."
"Peki neden bana daha önce söylemedin?"
Karan cevap vermedi.
Defne fotoğrafın diğer köşesindeki adamı fark etti.
Yüzünün yarısı gölgede kalmıştı. Ancak boynundaki kolye dikkatini çekti.
Çünkü aynı kolyeden annesinde de vardı.
Defne başını kaldırdı.
"Bu adam kim?"
Karan fotoğrafa baktığında gözleri karardı.
"Onu unutmanı tavsiye ederim."
"Neden?"
"Çünkü o adamın adını bilen herkesin hayatı değişti."
Defne fotoğrafı masaya bıraktı.
"Ben artık korkmuyorum."
Karan ona uzun uzun baktı.
"İşte en çok bundan korkuyorum."
Gece yarısını geçmişti.
Defne'ye konağın üst katında bir oda hazırlanmıştı. Yatağın kenarına oturmuş, elindeki zarfı inceliyordu.
Sonunda zarfı açtı.
İçinden sararmış bir mektup ve küçük bir anahtar çıktı.
Mektubun üzerinde babasının el yazısı vardı.
Defne'm,
Eğer bu mektubu okuyorsan geçmişim sonunda seni bulmuş demektir.
Benden nefret edebilirsin. Belki de bunu hak ediyorum. Ama senden tek bir şey istiyorum: Annenin sana anlattığı her şeye inanma.
Özellikle de benim ölümüm hakkında.
Defne mektubu elinden düşürdü.
Annesi mi?
Annesi, babasının bir trafik kazasında öldüğünü söylemişti. O günden beri mezarına birlikte gidiyorlardı.
Peki, annesi neden ona yalan söylesindi?
Kapının dışından bir ses geldi.
Defne hızla başını kaldırdı.
"Kim var?"
Cevap yoktu.
Ayağa kalkıp kapıya yaklaştı. Tam kolu çevirecekken kapının altından bir kâğıt kaydırıldı.
Defne eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca bir cümle yazıyordu:
"Karan'a güvenme. Babanı öldüren kişi hâlâ bu evde."
Defne'nin kalbi hızla çarpmaya başladı.
Arkasından bir ses duyuldu.
"Ne okuyorsun?"
Defne irkilerek döndü.
Karan kapının önünde duruyordu.
Bakışları önce Defne'ye, sonra elindeki kâğıda kaydı.
İlk kez yüzündeki soğukkanlılık tamamen kaybolmuştu.
Kâğıdı elinden aldı.
"Bu gece odandan çıkma," dedi.
Defne kaşlarını çattı.
"Neden?"
Karan kapıya yöneldi. Çıkmadan önce arkasına döndü.
"Çünkü katil, senin burada olduğunu artık biliyor."
Kapı kapandı.
Defne karanlık odada tek başına kaldı.
Ve o an fark etti:
Bu evde saklanan tek sır, babasının ölümü değildi.
Karan'ın da ondan sakladığı bir gerçek vardı.
Üstelik Defne, o gerçeğin kendisiyle ilgili olduğunu henüz bilmiyordu.
BÖLÜM SONU. 🖤📖 Umarım beğenmişsinizdir okuduğunuz için teşekkür ❤👋