GİRİŞ

GİRİŞ
13 Temmuz 2005 — İstanbul, Beykoz
Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Beykoz'daki malikanenin geniş koridorlarında sessizlik hakimdi. Dışarıda yaz gecesinin ağır havası vardı. Ağaçların arasından süzülen hafif rüzgar, odaların kapalı pencerelerine kadar ulaşıyordu. Yedi yaşındaki Duygu, yatağında derin bir uykudaydı; ta ki bir silah sesi duyulana kadar.
Duygu'nun gözleri bir anda açıldı. Küçük kız birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlayamadı ve kalbinin hızla çarptığını hissetti. Ardından bir silah sesi daha duyuldu.
Duygu korkuyla yorganı kendine çekti ve tam o sırada kapı açıldı.
"Duygu!"
Annesinin sesiyle küçük kız başını kaldırdı. Zeynep odanın kapısında duruyordu. Yüzünde daha önce Duygu'nun hiç görmediği bir ifade vardı; telaşlıydı, korkuyordu.
"Anne?"
Zeynep hızla kızının yanına geldi. Duygu da yataktan doğruldu.
"Duygu, beni çok iyi dinle," dedi.
Dışarıdan yeniden silah sesleri yükseldi, Duygu irkildi. Sesi titreyerek, "Ne oluyor?" dedi.
Zeynep kızının ellerini tuttu. "Hemen kalk. Kapıyı kilitle ve dolaba saklan."
Duygu şaşkınlıkla annesine baktı. "Ama neden? Dışarıdaki sesler de ne?"
"Şimdi soru sorma güzelim." Zeynep kızının alnına bir öpücük kondurdu. "Dediğimi yap. Kapıyı kilitle ve ben gelene kadar oradan çıkma."
Duygu'nun gözleri dolmaya başlamıştı. "Anne, korkuyorum."
Zeynep bir an durdu. Kızına baktığında gözlerindeki korkuyu gizlemeye çalıştı. "Korkma, ben buradayım." Sonra ayağa kalktı.
Duygu hemen yorganı üzerinden çekip annesinin yanına geldi ve elini tuttu. "Gitme anne."
Zeynep kızının ellerini bıraktı. "Geri geleceğim." Kapıya doğru ilerledi.
"Anne..."
Zeynep kızına döndü. "Seni çok seviyorum," dedi.
Duygu cevap veremeden annesi kapıyı açtı ve dışarı çıktı.
Küçük kız birkaç saniye olduğu yerde kaldı. Sonra annesinin söylediklerini hatırladı; hemen kapıya gitti ve kilitledi. Dışarıdan silah sesleri gelmeye devam ediyordu. Duygu, titreyen adımlarla odadaki büyük dolaba yöneldi. Kapısını açıp içine girdi. Kendine küçük bir yer açıp dizlerini karnına çekti. Ellerini ağzına götürdü; sessiz kalmaya çalışıyordu fakat kalbinin sesi ona çok yüksek geliyordu.
Bir süre sonra koridordan ayak sesleri duyuldu. Duygu nefesini tuttu, ayak sesleri yaklaşıyordu. Sonra büyük bir gürültüyle kapı açıldı. Küçük kız dolabın aralığından dışarı baktı. İki adam odaya girmişti, ikisinin de elinde silah vardı. Duygu'nun gözleri korkuyla büyüdü. Adamlar odanın içerisinde bir şeyler aramaya başladılar. Duygu'nun bütün bedeni titriyordu. Ağlamak istiyordu ama ses çıkarmaktan korkuyordu; ellerini daha sıkı biçimde ağzına bastırdı. Adamlar bir süre sonra odadan çıktılar. Kapı yeniden kapandı.
Duygu hala dolabın içinde kıpırdamadan duruyordu. Birkaç dakika sonra yeniden silah sesleri duyuldu: Bir, iki... Sonra bir tane daha... Ardından sessizlik; tamamen sessizlik.
Duygu artık dayanamadı, sessizce ağlamaya başladı. Annesinin geri geleceğine inanmak istiyordu ama gece boyunca kimse gelmedi. Dakikalar sonra korkunun ve yorgunluğun ağırlığı küçük bedenini sonunda teslim aldı. Duygu, gözyaşları yanaklarında kururken dolabın içinde uyuyakaldı.
*
Güneş doğmuştu. Sabahın ilk ışıkları odanın perdelerinden içeri süzülüyordu. Duygu gözlerini yavaşça açtı. Bir süre nerede olduğunu anlayamadı, sonra gece yaşananları hatırladı.
Küçük kız korkuyla doğruldu. Dikkatlice dolabın kapağını araladı, odanın kapısını açıp dışarı çıktı. Koridor sessizdi. Aşağıdan birilerinin sesleri geliyordu. Duygu merdivenlere yöneldi, çıplak ayaklarıyla basamakları yavaş yavaş indi.
Aşağıya geldiğinde gördüğü manzara karşısında olduğu yerde kaldı. Malikanenin içinde polisler ve olay yeri inceleme ekipleri vardı; bahçede de polis arabaları duruyordu. Duygu'nun küçük kalbi yeniden hızla çarpmaya başladı.
"Anne?"
Kimse cevap vermedi. Tam o sırada kapıdan içeri Duygu'nun babası girdi.
"Baba!"
Nevzat Akyol kızını gördü, yüzündeki ifade sertleşti. "Duygu, sen burada ne yapıyorsun?"
Küçük kız babasına doğru birkaç adım attı. "Baba, annem nerede?" diye sordu.
Nevzat bir an sustu, sonra kızına yaklaşarak onun omzuna dokundu. "Odana çık," dedi.
Duygu şaşırdı. "Ama baba..."
"Duygu," dedi Nevzat. Sesi bu kez daha sertti. "Hemen odana çık."
Küçük kız babasının yüzüne baktı. "Annemi istiyorum, o nerede?"
Nevzat'ın bakışları bir anlığına değişti fakat bunu belli etmemeye çalıştı. "Odana çık dedim."
Duygu itiraz etmek istedi ama babasının yüzündeki ifadeyi görünce sustu. Başını eğdi, merdivenlerden yukarı odasına doğru çıkmaya başladı. Aklında ise annesi vardı; onu çok merak ediyordu.