GİRİŞ

bence herkesin hayatında bir karanlık vardır.karanlığın ortasına girince , oturmak mı lazım dı yoksa yürümek mi? .....
İkisi de yürek ister çünkü karanlığın içinde olan birini karanlıkla korkutamazsın . Otururken sessizlik ve yanlızlık seni derinden etkiler . En ağır ses sessizlik olur . Ama gözlerin bir karanlığa alışır , yürümek için ışığa gerek kalmaz. İşte o gün karanlığın izlerini takip edebilirsin .
Hafızanın en karanlık yeri unutmak isteyipte hatırladığın anılardır . Gözlerin karanlığa alıştığında yada izleri takip etmeye karar verdiğinde bilki kendinden bile vazgeçmişsindir.
Her gülüşün altında bir acı .
Her karanlığın ucunda bir ışık.
Ben size herşeyi göze alarak izleri takip eden bir kızın ve o karanlıkta izleri takip etmek yerine, oturup karanlıkta kaybolan bir erkeğin hikâyesini anlatacağım, erkek o karanlıktan çıkacak mı ?
Kız izleri bitirebilecek mi .
Hazırsanız başlayalım.
HAFIZA UNUTUR KALP HİSSEDER.

KARANLIĞIN İZLERi ..............